W tamtym mnie, maszerującym pod wiatr bez trosk, z energią która przecież nie tylko z tego czekoladowego wypieku się wzięła - jakoś nie potrafię dziś rozpoznać siebie samego. Minął ledwie rok, a ja jestem w tak innym miejscu. Gdzie łatwiej mi pogrążać się w oniryczne, leniwe zapaści. W stupor i w odrętwienie. W niechęć do otwarcia oczu i do uświadamiania sobie, że wokół jest jakaś rzeczywistość. Ileż wygody w tym, że jest jesień, jak łatwo można się zasłonić za jej wpływem...
Byłoby jeszcze łatwiej, gdyby ten utwór trwał kilka dni, a nie marne 5 minut z groszami:
