wtorek, 5 maja 2009

Truchtanko

Trzy razy w tygodniu, bardzo ostrożnie. Trochę bolą kolana (oto czas, gdy budzą się z uśpienia studenckie kontuzje), nieco plecy. Ale bonusem jest ogólnie radosne samopoczucie.
Tak to jest, gdy zaległości w ruszaniu się i w przyspieszaniu własnego tętna sięgają średniowiecza. Na zaawansowanych joggerów patrzy się z zawstydzeniem i wciąż ma się odruch, by mijać przechodniów wolnym krokiem typu ''ja wcale nie biegam, tylko się przechadzam, przecież takie grubasy jak ja nie biegają''.
Niemniej - jeśli dopisze ochota do takiej jak dotąd systematyczności - może zabiegnę kiedyś dalej niż obecne 6 x 1 minuta truchtu z pięcioma przerwami x 4 minuty marszu.

W Poznaniu taki oto zakątek służy tym rekreacjom:



W kochanej Bydzi nieoczekiwanym odkryciem jest dla mnie ścieżka na północnym brzegu Kanału Bydgoskiego, na wysokości Flisów. Najlepszy dowód na to, że nadal są w tym mieście zakątki nietknięte moją stopą. Szkoda, że to relatywnie krótki odcinek na trucht: