Szukanie dziury w całym...

...czyli moje normalne dylematy. Bez dzielenia włosa na czworo i nieustannego oglądania każdej opcji z wszystkich stron, nie ujedzie żadna prawdziwa Waga.

Dlatego - choć rozpoczęte niedawno z pewną korporacją rozmowy o pracy wciąż trwają i wciąż mogą doprowadzić do jakiejś konkretnej propozycji - nadal nie wiem, czy ją będę w końcu gotów przyjąć. Sami potencjalni pracodawcy, poznając mnie w czasie rozmowy kwalifikacyjnej, zadali mi to pytanie:
czy spędziwszy parę miesięcy poza korporacją, posmakowawszy na nowo wolności, naprawdę chcę na nowo wchodzić do korporacyjnej rzeki?

Pamiętając ile razy przez poprzednie 14 lat wyrywało mi się z piersi westchnienie ''...Boże, otaczają mnie kretyni...'', i pamiętając ilu szefów dawało mi powody, by marzyć o zrobieniu im krzywdy - sam nie wiem co zdecyduję.



Serio. Czuję, że mogę odmówić nawet w ostatniej chwili...

*******

Z innej beczki. To wprawdzie nie żaden dylemat, czy zwiastun obawy, ale jednak sprawa jest ważna.
Jedną z atrakcji wrześniowego wypadu do Brukseli ma być (z przeproszeniem wszystkich miłośników zwiedzania zabytków i muzeów) wizyta w wielgachnym lunaparku. To, co dziś zobaczyłem w necie, skłoniło mnie do sporządzenia ważnego memo na ten wyjazd: ''starannie dopiąć pasy''

Mała zmiana na trasie

Osiągnąłem następny stopień wtajemniczenia: już się tak głupio nie wstydzę, gdy biegam. Trochę owszem, zwłaszcza gdy tak okropnie zipię, ale już nie tak jak wiosną.


A to oznacza, że mogę wyjść z tym bieganiem z lasu, trochę bardziej między ludzi. W praktyce oznacza to oszczędności czasu i paliwa, bo już nie jest niezbędne dojeżdżanie dwie dzielnice dalej - na Debinę. Moje okolice (te w Poznaniu, w sensie) nie są najgorsze do biegania, więc obecnie grunwaldzka pętelka, do której pokonania zmuszam się trzy razy w tygodniu, wygląda mniej więcej tak, jak obok.

Wiem, że każdy biegowy neofita uwielbia ględzić o swym nadzwyczajnym samopoczuciu, więc nie będę się nad tym rozwodził. Ale radość z końca przebieżki warta jest zmuszania się do jej rozpoczęcia...

Plany skromne, ale zawsze jakieś

W kwestii wydawania pieniędzy, które kończą się szybciej niżbym się spodziewał, podjętych zostało parę ustaleń. Perspektywa dotyczy ledwie bieżących wakacji, ale to zawsze coś.

1) Obowiązkowe Karkonosze.
Bo tak.
Bo jakże - po tylu latach nie pojechać?
Bo przezornie jeszcze trochę podsypałem śwince skarbonce, kiedy było z czego.

2) Zamiast powtórki gór - tym razem z Kasią - będzie krócej i bliżej, za to uciążliwiej w transporcie (czyli Kasi autem przez głęboki interior mazowiecki). A już na pewno o wiele głośniej. Air Show. Radomiu - strzeż się: powracam. Zwabiony arcyrzadką okazją do zobaczenia samolotu A-10 (nawet w Afganistanie nie dane mi było się do nich zbliżyć, choć 3 dni mieszkałem na lotnisku) - odnawiam mój romans z aeronautyką.




3) Na obiecywane wojaże samochodowe po Europie - głównie z myślą o odwiedzinach pod Bonn (pozdrawiam serdecznie, Dorotko) i w Hamburgu (ściskam Was, Joasiu i Michaelu), niestety nie możemy sobie pozwolić. Co pozornie brzmi niewiarygodnie w obliczu planów spędzenia 5 wrześniowych dni w Brukseli, u kasinej przyjaciółki. Ale tylko pozornie. To śmieciowe linie lotnicze swoimi kalkulacjami na niektórych trasach stawiają wszystko na głowie i czynią tę Brukselę nieskończenie tańszą od dużo bliższych Niemiec.

PS.
Na domiar złego wszystkie te plany mogą i tak okazać się równie nietrwałe jak wieża z klocków. A to wskutek rozmaitych rozmów o pracę i rozmaitych starań o zlecenia dla mej quasi-firmy.