Mała zmiana na trasie

Osiągnąłem następny stopień wtajemniczenia: już się tak głupio nie wstydzę, gdy biegam. Trochę owszem, zwłaszcza gdy tak okropnie zipię, ale już nie tak jak wiosną.


A to oznacza, że mogę wyjść z tym bieganiem z lasu, trochę bardziej między ludzi. W praktyce oznacza to oszczędności czasu i paliwa, bo już nie jest niezbędne dojeżdżanie dwie dzielnice dalej - na Debinę. Moje okolice (te w Poznaniu, w sensie) nie są najgorsze do biegania, więc obecnie grunwaldzka pętelka, do której pokonania zmuszam się trzy razy w tygodniu, wygląda mniej więcej tak, jak obok.

Wiem, że każdy biegowy neofita uwielbia ględzić o swym nadzwyczajnym samopoczuciu, więc nie będę się nad tym rozwodził. Ale radość z końca przebieżki warta jest zmuszania się do jej rozpoczęcia...