Tolerancyjny Bonifacy

Bądźmy szczerzy: nagrzejnikowy koci hamak zaprojektowano na wymiar zaledwie pojedynczego sierścia o umiarkowanych gabarytach.
Zatem gdy rozpiera się w nim 5-kilogramowa Gruszka, pełniąca w naszym domu rolę filozofa-''Bonifacego'', to i tak co nieco jej z niego wystaje i zwisa swobodnie. Żelazną tradycją było dotąd, że ten kot w hamaczku śpi, któremu pierwszemu przyjdzie to do łebka. Częściej Gruszka, ale czasem także Figa, siedmiomiesięczny trzpiot-''Filemon''.
Przed paru dniami Gruszka w swej niezmierzonej (a nie przez wszystkich docenianej) mądrości uznała zapewne, że przepychanki nie są warte utraty kalorii, tak przecież cennych na przednówku.

Oto skutek:


A tu - antycypowanie tego stanu przez autorów wiekopomnego serialu:

Zablokowany

...czyli coś jak z blokadą na kołach: gotowy do jazdy, czas już cię goni, a tymczasem musisz czekać na biurokratę w mundurku, który cię pouczy, wypisze i skasuje a potem dopiero zdejmie. I robi to tym wolniej, im bardziej widać, że ci się spieszy.

Ze mną na szczęście jeszcze nie jest tak, że ktoś mi specjalnie spowalnia działanie, ale niestety i tak pewnych rzeczy nie przeskoczę.
Zaczynają się nieśmiało pojawiać propozycje stałego zajęcia dla mnie. Nawet nie aż tak inwazyjne, by nie dało się ich pogodzić z prowadzeniem własnego interesu, jak to mam w planach. Ale jeśli teraz się na nie zdecyduję - to wykluczę się z ekskluzywnego grona bezrobotnych, do którego formalnie mogę dołączyć dopiero po 30 kwietnia. A rezygnować z tego statusu byłoby szkoda, jako że to może być jedyna okazja by na rozruch dostać publiczne pieniądze (pula, z której dotuje się firmy zakładane przez bezrobotnych jest najstabilniejsza i najłatwiej się o nią dobić). Pat.

Stan, który zna np. każdy inwestor giełdowy, lub hazardzista grający w oczko: trzymać jeszcze nerwy na wodzy i wytrwać z tym, co mam w ręku, czy może już rzucić aktywa lub karty z ręki, nim przeoczę przesilenie i przegnę pałę?

Powracam na ring!

Jestem Andrzejem Gołotą...

...samokształcenia w zakresie języka angielskiego. Po złotym - wczesnym - okresie mej kariery, gdy w wieku 8 lat zacząłem epatować całe podwórko i rodzinę słówkami świeżo nabytymi na pozaszkolnych kursach, nastąpił regres.
Każda moja - starannie obmyślana i przygotowywana - próba ponownego zmierzenia się z tym przeciwnikiem, kończyła się przed czasem. Analogia z Gołotą może tylko o tyle jest nietrafiona, że ani razu przyczyną nie był z mej strony cios poniżej pasa. Ale jeśli wziąć pod uwagę skalę zawodu (proporcjonalnie wielką do skali nadziei) - to już wszystko pasuje.
Pasuje nawet to, że po tylu niespełnionych nadziejach, mimo wszystko każda nowa zapowiedź walki o mistrzostwo ściąga uwagę wszystkich, nawet największych sceptyków i najbardziej rozczarowanych. Bo a nuż to jednak właśnie będzie TA walka?

Czy to będzie TA walka w moim wykonaniu - przekonam się w końcu czerwca. Dziś jestem po pierwszej - próbnej - lekcji. Od środy systematyczne cztery godziny tygodniowo, które mają zakończyć się egzaminem na początku wakacji. Jak widać - dałem sobie pewien handicap, bo dołączam do grupy, która pracuje już od listopada (wchodzę na miejsce kogoś, kto odpuścił). Ale pociesza mnie, że nie sam się na tę grupę skierowałem, lecz organizatorzy po sprawdzeniu moich podstaw w teście.

Zasiedziałem się w Poznaniu

Jakoś przemknęła mi pewna rocznica. Pewnie dlatego, że wypadła w niedzielę - dzień harcowania po Bydgoszczy i cotygodniowych podróży.
Otóż 1 marca minęły 4 lata odkąd moja umowa o pracę została zmieniona we fragmencie o miejscu: z Bydgoszczy na Poznań. To też równo 14 rocznica mojej formalnej umowy o pracę w Agorze, ale dziś bardziej frapuje mnie gdzie się podziały te cztery lata, których upływu prawie nie zauważyłem.
Minęły mi częściowo na wahadłowym podróżowaniu trasą przez Gniezno-Żnin-Szubin. W większej części na całodziennych zajęciach w redakcji. W pewnym ułamku też na przemierzaniu Poznania. Jak na ironię, gdy mnie tu ściągano te cztery lata temu, sam sobie to racjonalizowałem, wspominając powody, dla których w Poznaniu czuję się dużo lepiej niż w innych obcych miastach: bo jakoś tam przez wspólną historię i dziedzictwo przypomina mi ukochaną Bydgoszcz. Bo parę studenckich lat i zaowocowało ciepłym sentymentem. Bo przede wszystkim to raptem dwie godziny od Bydzi i zawsze można do niej łatwo wyskoczyć, by ''naładować akumulatory''.
Z czasem ten ostatni element urósł do rangi głównego atutu. Ładowanie akumulatorów stało się potrzebą gwałtownie wzbierającą każdego tygodnia, aż po punkt krytyczny około piątku. Powroty z Bydgoszczy do Poznania stawały się z każdym miesiącem coraz trudniejsze i coraz bardziej opóźniane do granic możliwości.
Podczas pewnej redakcyjnej dyskusji o tym, co przynosi Poznaniowi wstyd przed przybyszami, dziennikarze zgłaszali różne pomysły: od psich kup, po zaniedbane parcele w widocznych punktach miasta. Raptem jeden z kolegów rzekł dobitnie: ''Największym minusem Poznania są poznaniacy''. Jestem mu bardzo wdzięczny za to po dziś dzień - tym bardziej, że jako rodowity poznaniak mógł powiedzieć to, czego w tamtym gronie nie wypadało rzec mnie.

Ale co tam... Taka rocznicowa okazja...

Więc mijają mi cztery lata w mieście:
* którego mieszkańcy nie zwykli w sklepach mówić ''proszę'' i ''dziękuję'';
* którego kierowcy nie mają zielonego pojęcia o poruszaniu się na rondach, najchętniej nadużywają przy wyprzedzaniu ''wirtualnego polskiego trzeciego pasa jezdni'', niemal nigdy nie dziekują światłami za wyświadczoną im uprzejmość;
* które wmawiając sobie, że z definicji jest polską stolicą czystości i porządku, oduczyło mieszkańców dbania o otoczenie za granicami własnej posesji;
* gdzie w uczęszczanym sklepie najwytworniejszego centrum handlowego Europy ekspedientka wita klienta swojskim ''Co ma być?'' i nikogo to nie razi;
* które nie ma w zwyczaju uczyć się czegokolwiek od kogokolwiek. Mniejszymi pogardza, u większych wynajduje wszelkie odmienności, które rzekomo wykluczają czerpanie z ich doświadczeń;
* wierzącym zbiorowo w mity o swej niedościgłości, przekazywane od kołyski i powtarzane bezrefleksyjnie nawet przez tych, których stać na dość autorefleksji, by sądzić, że gdy je cytują w ironicznym nawiasie, to jakby ich nie rozpowszechniali;
* nie potrafiącym sobie jednać sojuszników, mimo, że jednym z jego wielkich mitów jest tocząca się wojna przeciw dominacji ''warszawki''; w rezultacie toczy tę wojenkę mimo nieświadomości ze strony Warszawy, samo nieświadome, że dla reszty kraju prezentuje zadufanie równe warszawskiemu;
* przygnębiającym płaskim krajobrazem okolic, skromną zielenią (pracowicie tępioną pod pozorem eliminacji drzew ''zagrażających przechodniom'') oraz uporczywym odwracaniem się dupą do rzeki - tak jakby nie nad rzeką je założono, a pośrodku niczego.

''Poznań. Tu się jakoś da przeżyć''. Tylko ile jeszcze?