...czyli coś jak z blokadą na kołach: gotowy do jazdy, czas już cię goni, a tymczasem musisz czekać na biurokratę w mundurku, który cię pouczy, wypisze i skasuje a potem dopiero zdejmie. I robi to tym wolniej, im bardziej widać, że ci się spieszy.
Ze mną na szczęście jeszcze nie jest tak, że ktoś mi specjalnie spowalnia działanie, ale niestety i tak pewnych rzeczy nie przeskoczę.
Zaczynają się nieśmiało pojawiać propozycje stałego zajęcia dla mnie. Nawet nie aż tak inwazyjne, by nie dało się ich pogodzić z prowadzeniem własnego interesu, jak to mam w planach. Ale jeśli teraz się na nie zdecyduję - to wykluczę się z ekskluzywnego grona bezrobotnych, do którego formalnie mogę dołączyć dopiero po 30 kwietnia. A rezygnować z tego statusu byłoby szkoda, jako że to może być jedyna okazja by na rozruch dostać publiczne pieniądze (pula, z której dotuje się firmy zakładane przez bezrobotnych jest najstabilniejsza i najłatwiej się o nią dobić). Pat.
Stan, który zna np. każdy inwestor giełdowy, lub hazardzista grający w oczko: trzymać jeszcze nerwy na wodzy i wytrwać z tym, co mam w ręku, czy może już rzucić aktywa lub karty z ręki, nim przeoczę przesilenie i przegnę pałę?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz