Obudzony niepokojącym snem, gdy za oknem już szaro...

To byliśmy my...

...deblowi mistrzowie świata w sobotnim piżamkowaniu...

To już jest koniec, możemy iść

Pomiędzy pakowaniem a ostatnimi zakupami pamiątek niewiele już zostało czasu na rozpisywanie się...

Nie odmówiłem sobie ostatniego joggingu w Parku Pięćdziesięciolecia. Niedziela, fenomenalne wrześniowe słońce i drzewa powolutku zmieniające barwy na złoto-czerwone. Grzechem byloby sobie odpuścić taką przyjemność, nawet mimo mnóstwa innych biegaczy i truchtaczy na każdej alejce.

Zakupowo-pamiątkowe powinności sprawiły, że szybciutko zaliczyliśmy pożegnanie z tutejszym metrem (śmierdzi w nim, to fakt, ale zorganizowane jest po mistrzowsku), z Grand Place, z Manneken Pisem i ogólnie z okolicami gdzie Bruksela Dolna graniczy z Górną.

Spakowanie się w trzy torby, które zaakceptuje Ryanair łatwe nie było, ale już jest za nami. Teraz, pod malowniczym słońcem, które zadaje kłam tradycji brukselskich deszczów, przygotowujemy się do ostatniej przejażdżki - zmierzając na lotnisko w Charleroi zahaczymy jeszcze o Waterloo.

A wylot już o 18.30...

Zakręcona sobota

Co jest najbardziej zakręconego w wycieczce do Brukseli? Mozaika etniczna i kulturowa miasta? Przejażdżki metrem na gapę? Surrealizm Rene Magritte'a i paczki jego kumpli? Nic z tych rzeczy. Najbardziej kręci człowieka po wizycie w Walibi!

Paręnaście kilometrów od ścisłego centrum Brukseli, z dogodnym dojazdem autostradą, leży w malowniczej dolince miasteczko Wavre. A koło niego park rozrywki.


Wiem, całe to Walibi i reklamujący je wesoły kangur na oko wygląda na kicz, jarmarczność i ogólnie żenua. Tymczasem spędziliśmy tam całą sobotę, wciąż niesyci nowych rozrywek. Opuściliśmy Walibi tylko dlatego, że już zbliżała się godzina zamknięcia parku. Ale zdążyliśmy zaliczyć parę naprawdę niezłych kopów adrenaliny.
W szczególności na "Wampirze" [link do galerii] i na "Wilkołaku" - "Loup-Garou" [podgląd galerii], który (żeby to ująć obrazowo) urywa łeb przy samej d...
Przy paru innych atrakcjach nasza gromadka rozdzielała się, a to żeby bylo komu robić fotki, a to żeby mieć na oku plecaki. Dlatego np. "Buzsaw" w akcji [galeria firmowa] oglądnąłem sobie tylko z dołu. Jednak tego, na czym się pokręciłem bylo dość, aby martwić się o integralność burgera i frytek spożytych w jednym z niezliczonych barów Walibi.

I tu czas przejść do wszystkich nieoczekiwanych plusów takiego miejsca. Czystość powyżej wszelkich standardów polskich, ale może nawet i brukselskich. Ogromna, zróżnicowana oferta parkowych fast-foodów. Mnogość sklepów z pamiątkami i to sprofilowanych tematycznie wedle sąsiednich karuzel czy rollercoasterów. Atrakcje dostępne dla gości w każdym wieku - od przejazdu tycią kolejką dla malców, po zjazd kłodami w wodnej kipieli dla hardkorowców nastoletnich i starszych. Moc dodatków - gier, strzelnic, zręcznościówek oraz takich niespodzianek jak natychmiastowe wywoływanie zdjęcia z twojego przejazdu, na którym chwilę wcześniej darłeś się z emocji :)

Dlaczego jednego, tylko jednego takiego parku nie ma w Polsce???....

Albo inne pytanie: czy w takim Walibi nie można zorganizować jednego dnia w roku ze wstępem tylko dla dorosłych? Tak, żeby w kolejkach nie przepychały się te wszystkie bezczelne bachory, a ojcowie żeby mogli dać upust swoim wewnętrznym dzieciom i pojeździć na rollecoasterach nie zmuszeni obecnością potomstwa do "trzymania twarzy"...

Bonjour - Witalski jestem

W interesujących miastach spotkać można wiele interesujących postaci. Jedno drugie przyciąga po prostu. Żeby daleko nie szukać przykładu - ja też zawitałem do Brukseli. Dzisiaj zamiast opisów miejsc, które oglądałem - parę przykładów na to, kogóż to dotąd tu spotkałem.

Z zupełnie oczywistych powodów wpadłem najpierw odwiedzić Manneken Pisa. Ale miał jak zwykle wielu gości, a na dodatek zajęty był nie tylko sikaniem, ale i fotografowaniem publiczności.


Dlatego dałem mu spokój i poszedłem odwiedzić najpierw Zinneke Pisa...


...a potem radosną Jeanneke Pis. Ta mnogość Pis-ów musi mieć jakiś związek z belgijskimi piwami...


Po drodze wpadłem na pewnego zaaferowanego wieprzka, śniącego coś pod wężem zjadającym własny ogon.

Kurtuazyjnie odwiedziłem króla Alberta, wyrywającego się jakoś spiesznie ze swego Albertinum.

Pózniej napatoczyłem się na niejakiego Tintina...

... i na jakąś nostalgiczną belgijską odmianę Misia z Okienka...

...oraz na kolejną świnkę. Ponoć zmilitaryzowaną, ale chyba nikt w Belgii nie bierze całkiem serio tutejszej armii.


Wielką radość sprawiło mi wpadnięcie na Bronka Springsteena...


...ale nie sposób opisać mojej radości, gdy nieoczekiwanie wpadłem na bohaterów mego dzieciństwa: Barbapapę i Barbamamę, z gromadką Barbapotomstwa! I tylko jedno położyło się cieniem na tym spotkaniu: z całej naszej wycieczki, tylko ja wiedziałem co to za ludki.
Ludzie! Młodzieży polska! Poznawajcie i pamiętajcie o Barbapapie!

Goede middag...

...co czytamy "huuje mydach". Flamandzkie "dzień dobry" wprawia mnie w dobry nastrój niemal tak samo jak poranna przebieżka w brukselskim parku.

Powinienem prawdopodobnie nadrobić opis wczorajszego dnia, ale wypełniało nam go to, co każdemu turyście: metro, panorama miasta, trochę zabytków, stare dzielnice, pchli targ, komiksowe murale, Manneken Pis, jakieś drobne zakupy pamiątek i wreszcie kolacja w restauracji. (Od razu zastrzegam: nie, nie jadłem muli ani nawet nie zamerzam).

Ale zamiast tego zestawu obowiązkowego wolę zająć się wątkiem, który chodzi mi po głowie od paru dni: joggingiem w Brukseli. Czytając o mieście przed wyjazdem, zwróciłem uwagę na liczne w przewodnikach zachwyty nad tutejszymi parkami. Jakie piękne, liczne, wielkie i "klimatyczne". Część tych przymiotników to zwykła propaganda. Liczne i wielkie to one są tylko jak na Brukselę - zwartą metropolijkę średniej wielkości bez porządnej rzeki, a tym samym bez nadrzecznych bulwarów czy łęgów. Za to na pewno są ładne, nie nadmiernie "uczesane", a już na pewno idealne do przebieżek. Joggerzy kręcą się tu przez cały dzień, mijając się często, ale nie depcząc sobie po pietach, bo zawsze da się skręcić w boczną alejkę, gdzie puściej. Aleje nie tworzą jakiejś niepojętej plątaniny - raczej regularną siatkę z długimi prostymi i rozsądnymi skrótami po skosie. Dróżki w większości wysypane drobniutkim grysem, przyjazne dla piszczeli. Ale nikt ci złego słowa nie powie jak zamiast ścieżki wybierzesz bieg po długim, równym jak dywan pasie trawy między szpalerem drzew. I tak sobie truchtają zaaferowane ludziki a to przed Muzeum Sztuki i Historii, a to między Palacem Królewskim i parlamentem... Zabawna rzecz dla kogoś, kto z uwagą przeczytał felieton w polskim wydaniu Runner's World na temat polskiego złego zwyczaju niepozdrawiania innych joggerów. Myślę, że miejscowym szczęki opadłyby na ścieżkę, gdybym zaczął do nich wymachiwać na powitanie przy każdym minięciu. Zabawnie jest też wspomnieć dyskusje na polskich forach biegowych o jedynych zdatnych do joggingu, zdrowych i bezpiecznych spodnio-getrach. Widziałem je na dwóch raptem biegaczach (czyżby rodacy?). Biega tu się tak, jakby się poszło nieprzygotowanym na wf: w dresach, majtach lekkoatletycznych i w ogóle w czym tam komu wygodnie. Nawet syntetyczne, "oddychające" koszulki są tu w zdecydowanej mniejszości. Zazwyczaj prosty brukselski jogger poci się w zwykłym bawełnianym t-shircie, ktory dla polskiego joggera jest synonimem amatorszczyzny i lamerstwa.

A jednak...
...a jednak pomykają oni po tych parkach żwawo, dziarsko, wytrwale i widać po nich wiele regularnie zaliczanych kilometrów.

Przekraczając pierwszego dnia pobytu Boulevard Anspach zauważyliśmy podobieństwo tutejszych kamienic do paryskich: rozlegle fasady, balustradki wzdłuż mansard... Tyle, że wszystko to niższe - 4, 5 kondygnacji. Zaraz narodził się z tego żarcik, że jedząc gofry, frytki i popijając to piwem, brukselczycy nie mogliby się wspinać po schodach tak wysoko jak paryżanie.

A jednak...
...a jednak nie widzę ani wśród joggerów, ani w ogóle na ulicach zbyt wielu ludzi z nadwagą. Zdecydowanie zawyżam tu średnią wagową białego człowieka. Samopoczucie poprawiają mi tylko brzuchaci Arabowie, pękate Murzynki i nieliczni Anglosasi targający z mozołem i sapaniem swój brzuszny i biodrowy nadbagaż po brukselskich górkach.

Socjalistyczna Kasa Chorych przypomina: "Trzymaj formę! (Idź na siłownię)".

Nie takie morze Północne, jak je malują

Jeśli coś się potwierdza w tej podróży z zasłyszanych wczesniej opinii o Belgii, to opisywane tu i ówdzie spostrzeżenia, iż Belgowie na zewnątrz pielęgnują wizerunek poczciwych nudziarzy, a podskórnie to niezłe z nich świrusy.

Nie bardzo za to chce się potwierdzić przekonanie jednego z mych dawniejszych znajomych, iż "taka np. Holandia to sami narkomani, geje i ludzie po eutanazji". Przejechałem wprawdzie niezupełnie TE Niderlandy, ale jednak jakieś. I widzę tu na okrągło ludzi zdecydowanie przed eutanazją. Na dodatek irytująco zadowolonych z życia.

Co się dziwić - w takiej Brugii to nawet ja byłbym z życia zadowolony. Kanały, kawiarenki i bary wprost na chodniku, architektura jak z bajki, wokół nikt się specjalnie nie spieszy (nawet turyści), wszyscy dobrze ubrani. Co któryś pewnie jest właścicielem jednej z tych potężnych łodzi motorowych, ktorych dziesiątki czekają w marinie na kanale, sklarowane do wypadu na morze. Oprócz rekomendowanych szlaków do zwiedzania, całe mnóstwo zaułków, w których można się zgubić i oderwać od ludzi. Jeśli miałbym się do czegoś przychrzanić, to jedynie do tego, że w Karkonosze daleko...


Blisko za to nad morze. Szeroka, piaszczysta plaża w De Haan to chyba moje największe zaskoczenie w tym wypadzie. Z jakiegoś powodu byłem zafiksowany w przekonaniu, że tu plaże są albo kamieniste, albo pochłaniane przez przypływy. Wrześniowy, rześki wiaterek nie robi specjalnej krzywdy gdy przysiąść u podnóża wydm. Najlepiej ze smakowitym lunchem, rzecz prosta...


Wrócę jeszcze na chwilę do tego świrowania, od którego zacząłem. Uświadomiłem sobie, że istotnie obcuję z nim od początku pobytu, gdy na autostradzie minąłem nieopisany w zaden sposób ogród, w którym stało kilkanaście dwumetrowych figur zajęcy. Niektóre z czerwonego plastiku, inne - z niebieskiego. Leżące, gotowe do kicania, albo stojące słupka. Po co, dla kogo, z jakiej okazji? Najpewniej ze zwykłej fantazji gospodarza. Odlotowe napisy na drzwiach, dziwaczne ozdóbki, najstaranniej pielęgnowane stare szczeliny w murach na korespondencję i tysiące innych detali "od czapy" - wypatrzysz to i w doszczętnie francuskich (walońskich) dzielnicach Brukseli, i w kompletnie flamandzkiej Brugii. Jeśli nawet zawzięci Flamandowie twierdzą, że nic ich nie łączy z Walonami, to w moim przekonaniu skłonność do wariackiego zdobienia swoich "ganz gemuetlich" domków czyni z Belgów jeden naród.

Stara kamieniczka odwrócona tyłem do kanału, nad którym właściciel urządził sobie łączkę-podwórko, jak dla krasnali. Rzeźba chłopca gapi się w nurt, a napis na pniaku w tle głosi: " I choose to be happy". No ja myślę...

Gdy średniowieczną kamieniczkę wynajmuje do spóły kilkoro studentów, powstaje problem, kto ma otwierać drzwi, gdy przychodzą czyiś znajomi. Tu zagadnienie rozwiązano systemowo: do Sofie trzy dlugie dzwonki i tak dalej...

Dużo wojska, tyle że niewiele naszego

Nie narzekam, choć tytuł tej notki może tak wyglądać. Imponujące brukselskie Muzeum Armii i Historii Wojskowości z natury rzeczy musi sławić chwałę oręża dzielnej armii belgijskiej. Chodzi tylko o to, że miałem ciekawą okazję spojrzeć na wydarzenia dobrze mi znane z polskiej perspektywy oczami mieszkańców Zachodu.

Wojskowość jakakolwiek zaczyna się tu od bitwy pod Waterloo, a tak na serio od Rewolucji Belgijskiej 1830 roku. Nic wcześniejszego nie ma. Dwóm wojnom światowym poświęcono odrębne, potężne pawilony. Bardzo ciekawe - z mnóstwem poglądowych dioram (a w każdej jakieś drobne smaczki - np. piesek pustynny gapiący się na widza, który umości się na krzesełku działonowego z Afrika Korps i temu podobne). Niewielki w sumie zakątek pokazujący życie w okopach Wielkiej Wojny, robi potężne wrażenie, bo atakuje od wejścia zgiełkiem ostrzału artyleryjskiego, ujadaniem psów strzegących przed zwiadowcami wroga i krzykami podoficerów.

Ogrom hali, w której prezentowana jest ciężka broń z okresu I wojny światowej, imponuje do czasu wkroczenia do pawilonu poświęconego lotnictwu. Stal i szkło upięte w misterną konstrukcję kryjącą kilkadziesiąc samolotów, śmigłowców z wszelkich epok rozwoju sztuki latania. Od pierwszych płóciennych płatowców, poprzez maszyny bojowe obu wojen, troposferyczne rakiety przeciwlotnicze, aż po odrzutowce bojowe i pasażerskie nawet ze współczesności (łącznie z obecnie używanym przez armię belgijską F-16 i zwiadowczymi maszynami bezzalogowymi).




Trzy godziny zwiedzania - świetna rozrywka dla dużych chłopców, co oczywiste, ale ogrom eksponatów i to na wyciągnięcie ręki - zrobi wrażenie na każdym.

Wracając do tytułu notki - o Polakach też co nieco jest. Zaczyna się ładną wystawką ku czci polskich oficerów w armii belgijskiej powstającej w latach 30. XIX wieku. Potem trochę gorzej - gdy gabloty o skutkach traktatu wersalskiego pokazują manekiny z mundurami wszelkich armii "nowych" państw (z Łotwą włącznie)to Polskę reprezentuje tylko gazeta z 1926 roku, z czołówką poświęconą Wojsku Polskiemu (do tego w gablocie tematycznej o rozpadzie Austro-Węgier). Ale nie ma co narzekać. Jest też wystawka o naszej obronie w 1939, manekiny polskich marynarzy, bardzo rzeczowo i bez ściemy opisana zbrodnia katyńska (choć dołączona do działu "krucjata przeciw komunizmowi", który chyba ma trochę złagodzić brzydką wymowę faktu istnienia "Legionu Walońskiego" SS). I nie sposób z wystawy odnieść wrażenia, że Stalin i Związek Radziecki to byli fajni sojusznicy, tacy jak każdy inny. Nie - od początku popiersie Stalina jest zestawione z popiersiami Mussoliniego i Hitlera, a gablota o NKWD nie zostawia wątpliwości jakimi metodami Stalin zwyciężał.
Polubiłem to muzeum.

Polubilem też papugi w sąsiadującym z muzeum Parku Pięćdziesięciolecia. Bo to takie same aleksandretty obrożne, jak nasz domowy Pedro. Drą się niemożebnie i wygrzewają we wrześniowym słońcu. Wolne i ewidentnie tą wolnością upojone. Podobno w Warszawie tez już jest stadko zbiegłych aleksandrett, zdolne zyć na wolności okrągły rok, ale tym brukselskim na pewno jest łatwiej zimą...

Bruksela, dzień 1

Ładne miasto. Za ładne i za przyjemnie urządzone dla tego małego narodu, który nie umie się nawet dogadać między sobą. My na taką stolicę zasługujemy o wiele - kurde - bardziej! No.

Mnóstwo słońca w całym mieście. Ale bez upału. Drzewa dopiero zaczynają lekko żółknąć, pogoda sprzyja siadaniu w parkach na trawie.

Parę ładnych kilometrów w nogach, po to, żeby poczuć nieco miasto, zanim zaczniemy się rozbijać metrem. Wędrówki od Parku Jubileuszowego przez plac Luksemburski, plac Pałacowy, Grand Market aż po plac Św. Katarzyny - i z powrotem.



Pierwsza knajpka lunchowa, w której zasiedliśmy i w ogóle pierwszy lokal odwiedzony przez nas w Brukseli: na nasze rozważania, że do przekąsek weźmiemy wodę, kelnerka pyta w naszym narzeczu: "gazowaną czy nie?".

Z okna widok na mikroogródki na zapleczu secesyjnych kamieniczek. Bardziej angielski "yard" niż polskie "podwórze". I niemożebnie utuczone w tych ogrodach gołębie. Z parków wyrzuciły je zdziczałe papugi.

Jutro łowy fotograficzne na niezwykłe, odlotowe ozdoby domów. Wcale nie tych sławnych, opisywanych w przewodnikach. Zarąbistą klamkę, zwariowaną skrzynkę na listy, kosmiczną balustradę czy bijące po oczach malowidło ma w tej dzielnicy praktycznie każdy dom.

Smutek w bardzo udany weekend

Dwuipółdniowy wypad do Radomia na pokazy lotnicze Air Show. Kwatera wynajęta w domku na skraju Puszczy Kozienickiej. Koniec sierpnia, pogoda w dniu wyjazdu przepiękna. To w zasadzie recepta na tak wspaniały weekend, że aż wstyd potem go opisywać ludziom, którzy mogą mi go tylko pozazdrościć. A tymczasem...

Już nawet nie wypada się uskarżać, że pierwszy dzień pokazów zupełnie zmasakrowało przejście frontu atmosferycznego, który w kilka godzin rozleniwiające ciepełko zamienił w fale zimnego, rzęsistego deszczu, wciskającego się w najbardziej niedostępne zakamarki. Sobotnie wkurzenie na załamanie pogody wydaje się mi strasznie odległe w czasie - bo daleko, daleko wypchnął je tragiczny finał pokazów w niedzielę.

Nie będę powtarzał tu moich zapisków o tym co widziałem i co czułem - podlinkuję je jedynie [tutaj]. Tak, jak wyraziłem to w finale owej notki: przeżyłem na lotnisku w Radomiu wiele świetnych, ekscytujących momentów. "Upolowałem" zdjęciowo rzadkie, a cenne dla mnie okazy lotnicze. Powrót do chwil, gdy ziemia drży pod nogami przez dopalacze startujących maszyn, był dla mnie wytęsknionym, ważnym i fantastycznym przeżyciem... A jednak rozpisywać się dziś na ten temat, ani wklejać złowionych tam zdjęć - jakoś na razie nie potrafię.

Czas na to będzie trochę później.

Raport pooperacyjny

Nasz grudniowy nabytek, mały pręgowany kotek Figa, już nie jest takim malcem. Zdążyła zaliczyć spore burze hormonalne i tym samym skłonić nas do zawiezienia ją na sterylizację.

Zabieg przeszedł bez zarzutu. Wykonana przy okazji morflogia też dała co najmniej dobre wyniki. Ale popołudnie po odebraniu sierściuszka od weterynarza było niewesołe. Nawet gdy się dobrze wie, że przez pierwsze godziny widoczny będzie niegroźny wpływ narkozy, to jednak nie sposób zapanować nad lękiem o zwierzaka, który snuje się po domu skwaszony, bez cienia dawnego humoru. Niefajnie jest patrzeć gdy raz po raz - jak ścięty - przewraca się na bok i zasypia płytkim, nerwowym snem, tam gdzie stał. Jeszcze gorzej, gdy kot usiłuje odbić się z ziemi na półmetrowe krzesełko, gdzie zwykle się wyleguje i z każdą próbą ponosi porażkę: słabe łapki sprawiają, że wciąż osuwa się ciężkim dupskiem na ziemię. Żal.

Szczęściem trwa to tylko parę godzin. O świcie wyspany tygrys zrobił już awanturę o jedzenie, spenetrował całe mieszkanie, zlustrował okolicę z wysokości parapetu, zapędził swą starszą i większą współlokatorkę Gruszkę za kanapę a teraz urządza mi przechadzki po klawiaturze, śladem wciąż zabieranego mu sprzed nosa kubka z kawą.

No i przede wszystkim - znów zaczął "gadać" przy każdym głasku.

Pod Twoją Opiekę...

To nie zdarzyło się dziś ani wczoraj. Minęło parę tygodni od poniższego dialogu, ale nadal uważam go za... hmm... jakby to powiedzieć... jedną z ciekawszych moich przygód intelektualnych ostatnich miesięcy.

Miejsce akcji:
nowoczesny na oko Urząd Pracy w Bydgoszczy, sala rejestracji nowych bezrobotnych.
Czas akcji:
maj 2009 r. - rok 20-lecia Gazety Wyborczej, 18-lecia lokalnej redakcji GW w Bydgoszczy i 15-lecia przenosin tej redakcji w najbardziej eksponowane miejsce miasta - przy Placu Wolności.
Uczestnicy:
[DZ] - Doradca Zawodowy - na oko przed trzydziestką; lekko kudłaty; szaro-srebrzysta marynarka połączona z kwiecistą koszulą i krawatem a la ''informatyk z początku lat 90.'' oraz białymi butami sportowymi.
[F] - Wasz ulubiony Niżej Podpisany: Fluktuant


[DZ] (wczytując się w otrzymane kwity): Agora, Agora... To ta Agora, co jakaś afera z nią była?
[F] (powstrzymując mimowolne sapnięcie): Pewnie o jakiejś aferze mógł pan słyszeć, bo Agora wydaje Gazetę Wyborczą i niejedną aferę ta gazeta opisała...
[DZ](po chwili milczenia i lektury): To w gazetach też zwalniają?
[F] (kiwa poważnie głową): Setkami. Takie czasy.
[DZ] (rzuca zdziwione spojrzenie, czyta dalej i pyta zaskoczony): To ta Agora jest w Bydgoszczy?
[F]: W całej Polsce. Centrala w Warszawie, a w Bydgoszczy jeden z wielu oddziałów.
[DZ] (z narastającym zaskoczeniem): I dużo ludzi w Bydgoszczy w tej gazecie pracuje?
[F] (z narastającą rezygnacją): Niemało - licząc wszystkie piony, ze sprzedażą i tak dalej, będzie z 50-60 osób...
[DZ] (kiwa głową i zaczyna stawiać masę stempli na każdym z oryginalnych i skopiowanych dokumentów. Skończywszy zaczyna znów myśleć i pyta): Ale w tej Agorze to ta gazeta Michnika wychodzi, tak?
[F] (robi oczy jak spodki, ale odpowiada spokojnie): Nooo... Adam jest, owszem, redaktorem naczelnym...
[DZ] (pochyla się bliżej i dociekliwie pyta): No bo jest właścicielem, tak?



....... i w tym momencie, pierwszy raz od przekroczenia progu Urzędu Pracy, poczułem że znalazłem się w dobrych rękach.

Tolerancyjny Bonifacy

Bądźmy szczerzy: nagrzejnikowy koci hamak zaprojektowano na wymiar zaledwie pojedynczego sierścia o umiarkowanych gabarytach.
Zatem gdy rozpiera się w nim 5-kilogramowa Gruszka, pełniąca w naszym domu rolę filozofa-''Bonifacego'', to i tak co nieco jej z niego wystaje i zwisa swobodnie. Żelazną tradycją było dotąd, że ten kot w hamaczku śpi, któremu pierwszemu przyjdzie to do łebka. Częściej Gruszka, ale czasem także Figa, siedmiomiesięczny trzpiot-''Filemon''.
Przed paru dniami Gruszka w swej niezmierzonej (a nie przez wszystkich docenianej) mądrości uznała zapewne, że przepychanki nie są warte utraty kalorii, tak przecież cennych na przednówku.

Oto skutek:


A tu - antycypowanie tego stanu przez autorów wiekopomnego serialu:

Powracam na ring!

Jestem Andrzejem Gołotą...

...samokształcenia w zakresie języka angielskiego. Po złotym - wczesnym - okresie mej kariery, gdy w wieku 8 lat zacząłem epatować całe podwórko i rodzinę słówkami świeżo nabytymi na pozaszkolnych kursach, nastąpił regres.
Każda moja - starannie obmyślana i przygotowywana - próba ponownego zmierzenia się z tym przeciwnikiem, kończyła się przed czasem. Analogia z Gołotą może tylko o tyle jest nietrafiona, że ani razu przyczyną nie był z mej strony cios poniżej pasa. Ale jeśli wziąć pod uwagę skalę zawodu (proporcjonalnie wielką do skali nadziei) - to już wszystko pasuje.
Pasuje nawet to, że po tylu niespełnionych nadziejach, mimo wszystko każda nowa zapowiedź walki o mistrzostwo ściąga uwagę wszystkich, nawet największych sceptyków i najbardziej rozczarowanych. Bo a nuż to jednak właśnie będzie TA walka?

Czy to będzie TA walka w moim wykonaniu - przekonam się w końcu czerwca. Dziś jestem po pierwszej - próbnej - lekcji. Od środy systematyczne cztery godziny tygodniowo, które mają zakończyć się egzaminem na początku wakacji. Jak widać - dałem sobie pewien handicap, bo dołączam do grupy, która pracuje już od listopada (wchodzę na miejsce kogoś, kto odpuścił). Ale pociesza mnie, że nie sam się na tę grupę skierowałem, lecz organizatorzy po sprawdzeniu moich podstaw w teście.

Tak se wisi i straszy

Nowe wcielenie wszechobecnego Matriksa: równie wszechobecny Zaiks (np. na przystankowych wlepkach).

Słomiany zapał

Właśnie sobie uprzytomniłem, że mamy Środę Popielcową. Może by tak jakieś postanowienie-wyrzeczenie wielkopostne?
Walka ze słodyczami?
Nieeeeee..... To słaby pomysł, żeby teraz zupełnie się pozbawiać serotoniny wraz z odstawieniem czekolad...
Może dyscyplina w porannych pobudkach i ćwieczeniach?
To dopiero byłby cud, gdyby mi wyszło...
No to po prostu odłożę lekturę Newsweeka na kiedy indziej.

Ścisłe centrum stolicy największego środkowoeuropejskiego państwa (ruch uliczny w niedzielne południe)

Chrypu chrypu, kaszlu kaszlu

Nagła cisza na parę dni nie oznacza, że znalazlem pracę na półtora etatu. Po prostu w końcu poległem i się rozchorowałem (rasowy dżentelmen podąża o pół kroku za modą i to, co wszyscy już mają, wdziewa z opóźnieniem).
Dlatego z godnością odczekałem do chwili, gdy temperatura z 38,6 stopni opadła mi do marnych 37,2 i w ten oto sposób zmieniam na chwilę bloga w szpitalny biuletyn.
Ufam, że na niedługo. A teraz lecę po paczkę chusteczek...

Dzień Sprzątania Biurek

Nie żartuję: Dzień Sprzątania Biurek - 8 stycznia - istnieje naprawdę. Odkryłem jego istnienie kilka dni temu, gdy wertowałem kartki nowozakupionego kalendarza na bieżący rok.
Mój pracodawca również uczcił ten dzień, przysyłając mi list:

''Waldku,
pragniemy podziękować Ci za wspólną pracę. Mamy nadzieję, że był to dla Ciebie dobry czas, a zdobyte doświadczenia będą służyły Ci w przyszłości. Chcemy też wytłumaczyć, dlaczego obecne zmiany są konieczne.
[...bla, bla, bla...]
Chcemy poprawić efektywność operacyjną, między innymi poprzez zmniejszenie zatrudnienia i wprowadzenie ostrzejszych mechanizmów kontroli kosztów we wszystkich obszarach naszej działalności.
[...bla, bla, bla...]
Rozstania z pracownikami są dla nas bolesne, również dlatego, że rozumiemy, co oznaczają dla Ciebie.
[...bla, bla, bla...]
Decyzji o takich zmianach nie podejmuje się łatwo, bo jako zarząd czujemy się odpowiedzialni za cały nasz zespół. Dlatego chcemy, aby te najtrudniejsze zmiany zostały przeprowadzone z troską o odchodzących.
W imieniu zarządu,
Piotr''



Wiesz co, Piotrek?

Wal się na cyc.
W imieniu własnym - Ja.

Wśród niecnej ciszy

Niecnej, bo przedwczesnej. Zupełnie nieprofesjonalnie skończyłem dłubaninę przed dedlajnem i rozpuściłem szczęśliwych dyżurnych po domach. Robota powinna teraz wrzeć, tzw. ''wyrazy'' powinny fruwać, a tu tylko stukanie mojej klawiatury się roznosi, głosząc, że uzupełniam bloga.
OK, jak kto liczy jednak na bardziej tradycyjne ''wśród nocnej ciszy'', to mogę zaproponować taki obrazek:

Proszę nie sarkać, że buro, ciemno i nieładnie. Ja tę okolicę, tę porę, taki śnieg i taki bezruch szalenie sobie cenię.
Na swoim Blipie już wyjaśniałem dziś, że obecny powrót w eter nie jest żadną oznaką świątecznego wypadu na lodowiec, ani tym bardziej pod palmy. W ogóle niemal donikąd nie wyprawiałem się przed święta. I Boże Narodzenie, i Nowy Rok powitałem w kapciach przed telewizorem. W moim przypadku oznacza to dokładnie tyle, że wreszcie spędziłem te dni tak, jak tego najbardziej potrzebowałem. Sylwester i Nowy Rok to właściwie było regularne pyjamas-party.

Dziś czuję niejaki kontrast między dobrowolnym i błogim odrętwieniem z tamtych dni, a podskórnym niepokojem, który wrócił. Z jednej strony to może chodzi po prostu o zbliżającą się masakrę zwolnieniową w pracy. Ale może to też coś innego.
Kryzys życiowy, który mną potrząsnął przydarzył się w październiku. Wturlał mnie wprost w okres świąteczny i może to zbliżający się koniec roku mobilizował mnie do trzymania się w pionie. Coś jak z finiszem, na którym biegacz przyspiesza mimo wycieńczenia, bo już widzi metę. Z tym, że dla mnie oczywiście nowy rok nie jest żadną metą. To tylko kreska na asfalcie - biec trzeba nadal, ale dystans się wydłużył, skąd znaleźć siły na kolejny TAKI rok? (ten podobno ma już być inny, ale każdy z minionych 42 miał być lepszy i jakoś nie bardzo to działało).

A może to tylko zwykłe chemiczne figle. Jestem około 16 dawki i pewnie coś się musi spieprzyć zanim się poprawi.

***

Nie sposób nie odnotować - choćby tylko dla własnej pamięci i dla upewnienia się na piśmie, że to naprawdę - iż 28 grudnia tutaj:

oraz tutaj:

...stało się coś ważnego i wiążącego.