Nasz grudniowy nabytek, mały pręgowany kotek Figa, już nie jest takim malcem. Zdążyła zaliczyć spore burze hormonalne i tym samym skłonić nas do zawiezienia ją na sterylizację.
Zabieg przeszedł bez zarzutu. Wykonana przy okazji morflogia też dała co najmniej dobre wyniki. Ale popołudnie po odebraniu sierściuszka od weterynarza było niewesołe. Nawet gdy się dobrze wie, że przez pierwsze godziny widoczny będzie niegroźny wpływ narkozy, to jednak nie sposób zapanować nad lękiem o zwierzaka, który snuje się po domu skwaszony, bez cienia dawnego humoru. Niefajnie jest patrzeć gdy raz po raz - jak ścięty - przewraca się na bok i zasypia płytkim, nerwowym snem, tam gdzie stał. Jeszcze gorzej, gdy kot usiłuje odbić się z ziemi na półmetrowe krzesełko, gdzie zwykle się wyleguje i z każdą próbą ponosi porażkę: słabe łapki sprawiają, że wciąż osuwa się ciężkim dupskiem na ziemię. Żal.
Szczęściem trwa to tylko parę godzin. O świcie wyspany tygrys zrobił już awanturę o jedzenie, spenetrował całe mieszkanie, zlustrował okolicę z wysokości parapetu, zapędził swą starszą i większą współlokatorkę Gruszkę za kanapę a teraz urządza mi przechadzki po klawiaturze, śladem wciąż zabieranego mu sprzed nosa kubka z kawą.
No i przede wszystkim - znów zaczął "gadać" przy każdym głasku.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz