Nie takie morze Północne, jak je malują

Jeśli coś się potwierdza w tej podróży z zasłyszanych wczesniej opinii o Belgii, to opisywane tu i ówdzie spostrzeżenia, iż Belgowie na zewnątrz pielęgnują wizerunek poczciwych nudziarzy, a podskórnie to niezłe z nich świrusy.

Nie bardzo za to chce się potwierdzić przekonanie jednego z mych dawniejszych znajomych, iż "taka np. Holandia to sami narkomani, geje i ludzie po eutanazji". Przejechałem wprawdzie niezupełnie TE Niderlandy, ale jednak jakieś. I widzę tu na okrągło ludzi zdecydowanie przed eutanazją. Na dodatek irytująco zadowolonych z życia.

Co się dziwić - w takiej Brugii to nawet ja byłbym z życia zadowolony. Kanały, kawiarenki i bary wprost na chodniku, architektura jak z bajki, wokół nikt się specjalnie nie spieszy (nawet turyści), wszyscy dobrze ubrani. Co któryś pewnie jest właścicielem jednej z tych potężnych łodzi motorowych, ktorych dziesiątki czekają w marinie na kanale, sklarowane do wypadu na morze. Oprócz rekomendowanych szlaków do zwiedzania, całe mnóstwo zaułków, w których można się zgubić i oderwać od ludzi. Jeśli miałbym się do czegoś przychrzanić, to jedynie do tego, że w Karkonosze daleko...


Blisko za to nad morze. Szeroka, piaszczysta plaża w De Haan to chyba moje największe zaskoczenie w tym wypadzie. Z jakiegoś powodu byłem zafiksowany w przekonaniu, że tu plaże są albo kamieniste, albo pochłaniane przez przypływy. Wrześniowy, rześki wiaterek nie robi specjalnej krzywdy gdy przysiąść u podnóża wydm. Najlepiej ze smakowitym lunchem, rzecz prosta...


Wrócę jeszcze na chwilę do tego świrowania, od którego zacząłem. Uświadomiłem sobie, że istotnie obcuję z nim od początku pobytu, gdy na autostradzie minąłem nieopisany w zaden sposób ogród, w którym stało kilkanaście dwumetrowych figur zajęcy. Niektóre z czerwonego plastiku, inne - z niebieskiego. Leżące, gotowe do kicania, albo stojące słupka. Po co, dla kogo, z jakiej okazji? Najpewniej ze zwykłej fantazji gospodarza. Odlotowe napisy na drzwiach, dziwaczne ozdóbki, najstaranniej pielęgnowane stare szczeliny w murach na korespondencję i tysiące innych detali "od czapy" - wypatrzysz to i w doszczętnie francuskich (walońskich) dzielnicach Brukseli, i w kompletnie flamandzkiej Brugii. Jeśli nawet zawzięci Flamandowie twierdzą, że nic ich nie łączy z Walonami, to w moim przekonaniu skłonność do wariackiego zdobienia swoich "ganz gemuetlich" domków czyni z Belgów jeden naród.

Stara kamieniczka odwrócona tyłem do kanału, nad którym właściciel urządził sobie łączkę-podwórko, jak dla krasnali. Rzeźba chłopca gapi się w nurt, a napis na pniaku w tle głosi: " I choose to be happy". No ja myślę...

Gdy średniowieczną kamieniczkę wynajmuje do spóły kilkoro studentów, powstaje problem, kto ma otwierać drzwi, gdy przychodzą czyiś znajomi. Tu zagadnienie rozwiązano systemowo: do Sofie trzy dlugie dzwonki i tak dalej...