Powinienem prawdopodobnie nadrobić opis wczorajszego dnia, ale wypełniało nam go to, co każdemu turyście: metro, panorama miasta, trochę zabytków, stare dzielnice, pchli targ, komiksowe murale, Manneken Pis, jakieś drobne zakupy pamiątek i wreszcie kolacja w restauracji. (Od razu zastrzegam: nie, nie jadłem muli ani nawet nie zamerzam).
Ale zamiast tego zestawu obowiązkowego wolę zająć się wątkiem, który chodzi mi po głowie od paru dni: joggingiem w Brukseli. Czytając o mieście przed wyjazdem, zwróciłem uwagę na liczne w przewodnikach zachwyty nad tutejszymi parkami. Jakie piękne, liczne, wielkie i "klimatyczne". Część tych przymiotników to zwykła propaganda. Liczne i wielkie to one są tylko jak na Brukselę - zwartą metropolijkę średniej wielkości bez porządnej rzeki, a tym samym bez nadrzecznych bulwarów czy łęgów. Za to na pewno są ładne, nie nadmiernie "uczesane", a już na pewno idealne do przebieżek. Joggerzy kręcą się tu przez cały dzień, mijając się często, ale nie depcząc sobie po pietach, bo zawsze da się skręcić w boczną alejkę, gdzie puściej. Aleje nie tworzą jakiejś niepojętej plątaniny - raczej regularną siatkę z długimi prostymi i rozsądnymi skrótami po skosie. Dróżki w większości wysypane drobniutkim grysem, przyjazne dla piszczeli. Ale nikt ci złego słowa nie powie jak zamiast ścieżki wybierzesz bieg po długim, równym jak dywan pasie trawy między szpalerem drzew. I tak sobie truchtają zaaferowane ludziki a to przed Muzeum Sztuki i Historii, a to między Palacem Królewskim i parlamentem... Zabawna rzecz dla kogoś, kto z uwagą przeczytał felieton w polskim wydaniu Runner's World na temat polskiego złego zwyczaju niepozdrawiania innych joggerów. Myślę, że miejscowym szczęki opadłyby na ścieżkę, gdybym zaczął do nich wymachiwać na powitanie przy każdym minięciu. Zabawnie jest też wspomnieć dyskusje na polskich forach biegowych o jedynych zdatnych do joggingu, zdrowych i bezpiecznych spodnio-getrach. Widziałem je na dwóch raptem biegaczach (czyżby rodacy?). Biega tu się tak, jakby się poszło nieprzygotowanym na wf: w dresach, majtach lekkoatletycznych i w ogóle w czym tam komu wygodnie. Nawet syntetyczne, "oddychające" koszulki są tu w zdecydowanej mniejszości. Zazwyczaj prosty brukselski jogger poci się w zwykłym bawełnianym t-shircie, ktory dla polskiego joggera jest synonimem amatorszczyzny i lamerstwa.
A jednak...
...a jednak pomykają oni po tych parkach żwawo, dziarsko, wytrwale i widać po nich wiele regularnie zaliczanych kilometrów.
Przekraczając pierwszego dnia pobytu Boulevard Anspach zauważyliśmy podobieństwo tutejszych kamienic do paryskich: rozlegle fasady, balustradki wzdłuż mansard... Tyle, że wszystko to niższe - 4, 5 kondygnacji. Zaraz narodził się z tego żarcik, że jedząc gofry, frytki i popijając to piwem, brukselczycy nie mogliby się wspinać po schodach tak wysoko jak paryżanie.
A jednak...
...a jednak nie widzę ani wśród joggerów, ani w ogóle na ulicach zbyt wielu ludzi z nadwagą. Zdecydowanie zawyżam tu średnią wagową białego człowieka. Samopoczucie poprawiają mi tylko brzuchaci Arabowie, pękate Murzynki i nieliczni Anglosasi targający z mozołem i sapaniem swój brzuszny i biodrowy nadbagaż po brukselskich górkach.
Socjalistyczna Kasa Chorych przypomina: "Trzymaj formę! (Idź na siłownię)".
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz