Otóż 1 marca minęły 4 lata odkąd moja umowa o pracę została zmieniona we fragmencie o miejscu: z Bydgoszczy na Poznań. To też równo 14 rocznica mojej formalnej umowy o pracę w Agorze, ale dziś bardziej frapuje mnie gdzie się podziały te cztery lata, których upływu prawie nie zauważyłem.
Minęły mi częściowo na wahadłowym podróżowaniu trasą przez Gniezno-Żnin-Szubin. W większej części na całodziennych zajęciach w redakcji. W pewnym ułamku też na przemierzaniu Poznania. Jak na ironię, gdy mnie tu ściągano te cztery lata temu, sam sobie to racjonalizowałem, wspominając powody, dla których w Poznaniu czuję się dużo lepiej niż w innych obcych miastach: bo jakoś tam przez wspólną historię i dziedzictwo przypomina mi ukochaną Bydgoszcz. Bo parę studenckich lat i zaowocowało ciepłym sentymentem. Bo przede wszystkim to raptem dwie godziny od Bydzi i zawsze można do niej łatwo wyskoczyć, by ''naładować akumulatory''.
Z czasem ten ostatni element urósł do rangi głównego atutu. Ładowanie akumulatorów stało się potrzebą gwałtownie wzbierającą każdego tygodnia, aż po punkt krytyczny około piątku. Powroty z Bydgoszczy do Poznania stawały się z każdym miesiącem coraz trudniejsze i coraz bardziej opóźniane do granic możliwości.
Podczas pewnej redakcyjnej dyskusji o tym, co przynosi Poznaniowi wstyd przed przybyszami, dziennikarze zgłaszali różne pomysły: od psich kup, po zaniedbane parcele w widocznych punktach miasta. Raptem jeden z kolegów rzekł dobitnie: ''Największym minusem Poznania są poznaniacy''. Jestem mu bardzo wdzięczny za to po dziś dzień - tym bardziej, że jako rodowity poznaniak mógł powiedzieć to, czego w tamtym gronie nie wypadało rzec mnie.
Ale co tam... Taka rocznicowa okazja...
Więc mijają mi cztery lata w mieście:
* którego mieszkańcy nie zwykli w sklepach mówić ''proszę'' i ''dziękuję'';
* którego kierowcy nie mają zielonego pojęcia o poruszaniu się na rondach, najchętniej nadużywają przy wyprzedzaniu ''wirtualnego polskiego trzeciego pasa jezdni'', niemal nigdy nie dziekują światłami za wyświadczoną im uprzejmość;
* które wmawiając sobie, że z definicji jest polską stolicą czystości i porządku, oduczyło mieszkańców dbania o otoczenie za granicami własnej posesji;
* gdzie w uczęszczanym sklepie najwytworniejszego centrum handlowego Europy ekspedientka wita klienta swojskim ''Co ma być?'' i nikogo to nie razi;
* które nie ma w zwyczaju uczyć się czegokolwiek od kogokolwiek. Mniejszymi pogardza, u większych wynajduje wszelkie odmienności, które rzekomo wykluczają czerpanie z ich doświadczeń;
* wierzącym zbiorowo w mity o swej niedościgłości, przekazywane od kołyski i powtarzane bezrefleksyjnie nawet przez tych, których stać na dość autorefleksji, by sądzić, że gdy je cytują w ironicznym nawiasie, to jakby ich nie rozpowszechniali;
* nie potrafiącym sobie jednać sojuszników, mimo, że jednym z jego wielkich mitów jest tocząca się wojna przeciw dominacji ''warszawki''; w rezultacie toczy tę wojenkę mimo nieświadomości ze strony Warszawy, samo nieświadome, że dla reszty kraju prezentuje zadufanie równe warszawskiemu;
* przygnębiającym płaskim krajobrazem okolic, skromną zielenią (pracowicie tępioną pod pozorem eliminacji drzew ''zagrażających przechodniom'') oraz uporczywym odwracaniem się dupą do rzeki - tak jakby nie nad rzeką je założono, a pośrodku niczego.
''Poznań. Tu się jakoś da przeżyć''. Tylko ile jeszcze?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz