A nocą...

Nie przestaje mnie fascynować perwersyjna zmienność pogody.

Jeszcze osiemnaście godzin temu, nad ranem trząsłem się w łóżku od nagłego ataku chłodu na moje - nie najgorzej ogrzane - mieszkanie.

Jeszcze pięć godzin temu wracałem z pracy w śnieżnej zadymce a od niosącego ją, mroźnego wiatru trzeba było się chronić z pomocą czapki i rękawic.

A teraz - po północy - śnieg już tylko plaszcze pod stopami i rozpuszcza się na potęgę. Cieplej niż było w południe...

Ciekawe jak w taką pogodę będzie ze snem.

No, może...

.. ale nawet my, niby mądrale, udostępniający tę myśl szeroko po całym Facebooku - niby co innego robimy od tych, którym wymyślamy?

You too

When the night has no end And the day yet to begin As the room spins around.... I need...

Omamy

Dawno temu na Facebooku opisywałem głupawy przypadek: zmęczony musnąłem wzrokiem pewną reklamę i zanim dotarło do mnie, że coś jest nie tak - mój umysł rozkodował jej treść tak:

"Szynka zagłady. Co za paranoja".

Oczywiście napis brzmiał: "Szynka z zagrody. Gorąca promocja".

Podobny przypadek miałem dwa dni temu. Na zakupach bezpośrednio po wyjściu z pracy.

Przez moment nawet wszystko mi pasowało w etykiecie "Woda zdemoralizowana". Potrzeba było głębszego namysłu by doczytać, że jednak "zdemineralizowana"...

I od kiedy, do cholery, przestało się na to mówić "destylowana"?!

Gdybym umiał, napisałbym o tym haiku

Taka niska przyjemność w wietrzne, jesienno-zimowe dni:

schronić się wieczorem w domu, po powrocie z pracy i zakupów, a chwilę potem przekonać się, że rozpadało się niemiłosiernie dokładnie wtedy, gdy zamknęły się za nami drzwi.

Pora na kakao.

Bez

Bez postanowień

Bez śniegu

Bez choinki

Bez ozdób

Bez nastroju

Bez napinania

Bez porządków

Bez wypieków i pichcenia

Bez energii

Bez ochoty

Bez specjalnej wiary i specjalnych nadziei

Taki tam wolny czwartek 1 stycznia

Z pewnością pierwszy dzień roku nie ma nic wspólnego z tym jak będzie wyglądała cała reszta. Rok temu specjalnie w ten dzień poszedłem pobiegać do lasu. A efekt?

Dziś biegałem trzeci raz od tamtego czasu. O kilkanaście kilo cięższy, postarzały o więcej niż rok i zupełnie bez formy.

A właściwie czemu w ogóle dziś biegałem? Cóż - jednak to zawsze jakaś tradycja.

Kończymy rok

Koszmarny koniec poprzedniego był zwiastunem jeszcze gorszego następnego.

Dziś nie jest aż tak fatalnie jak rok temu. Cieszyć się?

A zima tymczasem przygotowuje się do odwrotu - już nie tylko dachy i drzewa są białe. Białe od mgły zrobiło się też niebo.

Katedry w takiej szacie jeszcze stąd nie fotografowałem.