Piątunio. Znowu.

To "zimne, mokre gówno lecące z nieba" (frazę pożyczam od Wilqa Superbohatera, patrz - obrazek) nieźle mnie zirytowało podczas marszu z pracy, z przystankiem pośrednim na zakupach.

Ale im bliżej domu - tym większą miałem pewność, że to coś idealnego na piątkowy wieczór. Doskonały eliminator pokus towarzyskich, popędów porządkowych i żądz kulturalno-oświatowych. Nie wychodzę. Nie - nie z domu: spod koca.

Wieczór sponsorują kakao i drzemka.

Znowu nas mniej

Odeszła Marmolada.

Szaroniebieska papuga, towarzyszka zielonego Dżema - oboje trafili do naszego domu razem, po śmierci Pedra - ich zielonego poprzednika.

Śmierć Marmolady była niespodziewana i niewytłumaczalna. Znalazłem ją na dnie klatki - małe, wiotkie ciałko z podkurczonymi pazurkami i zamkniętymi oczkami. Około czteroletnia, więc młoda. Bez śladu chorób, niedożywienia, czy obrażeń...

Martwię się o Dżema - był z nią bardzo zżyty i opiekował się nią. Gdy ich znalazłem był wyraźnie wstrząśnięty - siedział na drążku mimo późnego wieczoru, nie schował się przede mną do budki i milczał.

Ani nie wiem co zabiło Marmoladę ani nie wiem jak Dżem się z tego otrząśnie. A woliera opustoszała nagle...

Z sześciorga przed dwoma laty - dziś jesteśmy tu już tylko my dwaj.

Ludzie w drodze

W małej skali poznaję życie tysięcy ludzi przemierzających kraj w podróżach służbowych.

Hotele powoli przestają mnie ekscytować. Tym bardziej, że plenery zazwyczaj te same dookoła.

Warszawa zza hotelowej szyby - chłód, obcość, nostalgia.

Rocznica. Mimochodem

Równo 20 lat temu zostałem dziennikarzem. (A przy okazji - pół roku temu przestałem nim być).

Jak by tych lat nie wspominać - jednak kawał życia. A to niezła okazja do słodzenia sobie i otoczeniu w nowej pracy. W roli głównej babeczki z bydgoskiej Sokowirowni przy ul. Dworcowej. Połowa z orzechami, połowa z rodzynkami.

Lekki obłęd

Tak, jak pogardzam iPhonem za cały, stojący za nim system dojący kasę z użytkowników - prawie tak samo pogardzam sobą za niemal nałogowe zabawianie się kolejnymi appkami.

Muszę przyznać, że aparat fotograficzny ma toto, niestety, wybitny.

A nocą...

Nie przestaje mnie fascynować perwersyjna zmienność pogody.

Jeszcze osiemnaście godzin temu, nad ranem trząsłem się w łóżku od nagłego ataku chłodu na moje - nie najgorzej ogrzane - mieszkanie.

Jeszcze pięć godzin temu wracałem z pracy w śnieżnej zadymce a od niosącego ją, mroźnego wiatru trzeba było się chronić z pomocą czapki i rękawic.

A teraz - po północy - śnieg już tylko plaszcze pod stopami i rozpuszcza się na potęgę. Cieplej niż było w południe...

Ciekawe jak w taką pogodę będzie ze snem.

No, może...

.. ale nawet my, niby mądrale, udostępniający tę myśl szeroko po całym Facebooku - niby co innego robimy od tych, którym wymyślamy?