I znowu dosypało.

Może nawet spodobałoby mi się to, gdyby tylko potworny ból głowy pozwolił mi skupić uwagę na czymkolwiek dłużej niż chwilę.

Chyba uciekło mi już pół weekendu

Mam tak już w pół godziny po wyjściu w piątek z pracy - i potem już przez resztę weekendu.

Weekendów. Wszystkich już od co najmniej dwóch miesięcy...

Rysunek ukradłem z FB.

Autorka: Maria Cywińska

Piątunio. Znowu.

To "zimne, mokre gówno lecące z nieba" (frazę pożyczam od Wilqa Superbohatera, patrz - obrazek) nieźle mnie zirytowało podczas marszu z pracy, z przystankiem pośrednim na zakupach.

Ale im bliżej domu - tym większą miałem pewność, że to coś idealnego na piątkowy wieczór. Doskonały eliminator pokus towarzyskich, popędów porządkowych i żądz kulturalno-oświatowych. Nie wychodzę. Nie - nie z domu: spod koca.

Wieczór sponsorują kakao i drzemka.

Znowu nas mniej

Odeszła Marmolada.

Szaroniebieska papuga, towarzyszka zielonego Dżema - oboje trafili do naszego domu razem, po śmierci Pedra - ich zielonego poprzednika.

Śmierć Marmolady była niespodziewana i niewytłumaczalna. Znalazłem ją na dnie klatki - małe, wiotkie ciałko z podkurczonymi pazurkami i zamkniętymi oczkami. Około czteroletnia, więc młoda. Bez śladu chorób, niedożywienia, czy obrażeń...

Martwię się o Dżema - był z nią bardzo zżyty i opiekował się nią. Gdy ich znalazłem był wyraźnie wstrząśnięty - siedział na drążku mimo późnego wieczoru, nie schował się przede mną do budki i milczał.

Ani nie wiem co zabiło Marmoladę ani nie wiem jak Dżem się z tego otrząśnie. A woliera opustoszała nagle...

Z sześciorga przed dwoma laty - dziś jesteśmy tu już tylko my dwaj.

Ludzie w drodze

W małej skali poznaję życie tysięcy ludzi przemierzających kraj w podróżach służbowych.

Hotele powoli przestają mnie ekscytować. Tym bardziej, że plenery zazwyczaj te same dookoła.

Warszawa zza hotelowej szyby - chłód, obcość, nostalgia.

Rocznica. Mimochodem

Równo 20 lat temu zostałem dziennikarzem. (A przy okazji - pół roku temu przestałem nim być).

Jak by tych lat nie wspominać - jednak kawał życia. A to niezła okazja do słodzenia sobie i otoczeniu w nowej pracy. W roli głównej babeczki z bydgoskiej Sokowirowni przy ul. Dworcowej. Połowa z orzechami, połowa z rodzynkami.

Lekki obłęd

Tak, jak pogardzam iPhonem za cały, stojący za nim system dojący kasę z użytkowników - prawie tak samo pogardzam sobą za niemal nałogowe zabawianie się kolejnymi appkami.

Muszę przyznać, że aparat fotograficzny ma toto, niestety, wybitny.