Motto:
''Nie fizoluj, nie fizoluj...''
(''Antresolka Profesorka Nerwosolka'')
No ja jeszcze o śniegu. Bo lubię.
W setki już idą moje obserwacje z trasy Bydgoszcz-Poznań, na której w okolicach Gniezna (zwykle kilka-kilkanaście kilometrów od miasta, bardziej w kierunku Poznania) gołym okiem widać granicę regionów klimatycznych. Zwykle objawia się w postaci wału chmur, przecinającego horyzont grubą krechą, nieco z ukosa - z północnego zachody na północny wschód. I zwykle ów front oddziela strefy zaskakująco różnej pogody w miastach odległych raptem o 125 km.
W tę niedzielę, obudzony w Bydgoszczy bielą świeżego śniegu zza okna i telewizyjnymi doniesieniami o zaspach, tkwiłem długo w błędnym przekonaniu, że wieczór w Poznaniu zyska na uroku dzięki malowniczej puchowej powłoce. Co za bzdury. Przed Gnieznem pola stawały się coraz zieleńsze, Poznań okazał się ledwie przyprószony. Oczywiście dziś, po kilku dniach z przelotnimi opadami, Poznań wygląda lepiej (zwłaszcza iluminowany wieczorem), ale to i tak nie robi wrażenia, w zestawieniu z niedzielnym zdjęciem wielkiego bałwana, ulepionego pod Warszawą.
Nie bez znaczenia jest oczywiście fakt, że ta granica klimatu przebiega tam, gdzie pofałdowany, upstrzony jeziorami polodowcowymi krajobraz okolic Żnina i Gniezna, wypłaszcza się raptownie. Od tego miejsca po sam Poznań droga jest równa jak stół, a krajobraz usypiający.
Ale ja z upodobaniem międlę sobie informację, że do 1920 roku tędy mniej więcej przebiegała też granica bydgosko-poznańska (tak, Bydgoszcz ze swą rejencją ''sięgała'' za Gniezno, niemal po Pobiedziska). Jacy to mądrzy ludzie kiedyś żyli, co granice wytyczali zgodne z naturą.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz