Duży spokój ogólnie.
Biegunka handlowa - daleko za mną. W kuchni nawet chciałem się nieco narobić, ale nie dałem sobie za wiele szans. No nic, to też za mną - właściwie wszystko zrobione.
Jakieś zobowiązanie, że będę się starał tego dnia nie spieprzyć zmiennym humorem - podjęte. I to bez większego wysiłku (czwarta, 20-miligramowa porcyjka dobroczynnych chemikaliów nie jest w tym chyba bez znaczenia).
Jakieś tam drobiazgi oczywiście uwierają. O tym, że w firmie zaraz po świętach posypią się pewnie duże zwolnienia - w zasadzie nie rozmyślam, no ale widać, że jednak o tym pamiętam. Gorzej, że jak człowiek ma te materialno-przyziemne sprawy pozamiatane z wyprzedzeniem, to wtedy ma czas na to przereklamowane świąteczne wejrzenie we własną duchowość.
Błeee... I po co było tam zaglądać? Po co było to ruszać? Wspomnienia, wątpliwości, żale, wyrzuty. Cholerny Dickens. Nie, żebym się utożsamiał z biednym Ebenezerem. Nie, to nie to.
Chodzi o to, że jakoś nie umiem w tych refleksjach o duchu świąt, i w tym wznoszeniu oczu w górę ominąć etapu wejrzenia w jakiś tam bilans życiowy. No i to, kurde, nie pasuje, nie idzie w parze.
Wniosek prosty - radosne przeżywanie świąt wychodzi pod warunkiem, że nie grzebiemy zanadto w problemach. Święta nie są porą na rozwiązanie, uporanie się, i reset zaszłości. Ergo - skupmy się na poudawaniu (głównie przed sobą samymi), że problemów nie mamy.
Czego wszystkim z serca życzę (bo to naprawdę krzepiące i niosące ulgę samookłamywanko).
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz