Przekonuję się o tym z wolna, spotykając kolejnych wygadanych, którzy najwyraźniej nieźle dzięki temu żyją.
Ba - nieśmiało sam tego spróbowałem i jeśli w końcu na moje konto spłyną obiecane pieniądze, będę mógł powiedzieć, że nawet mi się opłaciło.
Gdzie się zatem obijałem, zamiast tu pisać płomienne manifesty i inspirujące sentencje? Odrobinkę zająłem się własnymi kwalifikacjami. Uczestniczyłem w dwudniowych warsztatach, które nie miały wprawdzie szansy przeobrazić mnie od razu w rasowego animatora i trenera, ale przynajmniej dały mi wgląd za kulisy tej roboty, lekkie pojęcie jak wiele trzeba umieć, by być w tym przynajmniej niezłym, oraz zachętę by własne plusy i minusy pod tym względem sobie zestawić.
Los sprawił też, że w zbliżonym czasie przyjąłem zastępstwo na prowadzenie podobnych zajęć dla kilkuosobowej grupy. O tym, na czym polega moja robota i dobre jej zorganizowanie - miałem okazję opowiadać ludziom wiele razy w przeszłości. A więc miałem pewne pojęcie gdzie jest optymalny początek i wymarzony koniec takich wywodów. Natomiast środek takich zajęć a zwłaszcza metody na skuteczne docieranie do słuchaczy - to była czarna magia. Zdałem się na intuicję, z niezłym całkiem skutkiem. Choć dziś wiem więcej o tym, co ulepszyłoby moją pracę - to nawet uzbrojony w tę wiedzę, w przebiegu własnych zajęć nie dostrzegam żadnych poważnych wpadek czy porażek.
Coś, czego wcześniej zupełnie sobie nie wyobrażałem, gdy zastanawiałem się nad tym, do czego mam predyspozycje - teraz nieoczekiwanie mnie nęci. W ostatnią sobotę zrobiłem krok dalej i przez dwie godziny słuchałem opowieści o tym, jak pewne środowisko trenerskie jest w stanie przygotować profesjonalnie kandydata do podobnej pracy. Nie wiem, czy za pół roku lub rok istotnie tak będzie wyglądało moje życie, ale czuję, że nie byłaby to najgorsza rzecz.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz