Wiosną padałem na twarz po każdym minutowym truchtaniu, a każdy trzyminutowy interwał marszowy pomiędzy każdym z paru podbiegnięć wydawał mi się żałośnie krótki. Za nic nie potrafiłem sobie wyobrazić, że kiedyś będę w stanie obrócić te proporcje: biec trzy minuty, minutę iść. I nie były w stanie tego zmienić żadne zapewnienia w artykułach o bieganiu.
Potem trochę się rozruszałem, w połowie lata właściwie już nie czułem się bardzo głupio biegnąc pomiędzy ludźmi, a i proporcje biegania do marszu stały się takie, jakich się na wiosnę nie spodziewałem.
Natomiast zaskoczyło mnie to, co nastapiło po moim powrocie z Karkonoszy (gdzie też kilka razy próbowałem porannych truchtów, ale zarzuciłem je, gdy górskie wycieczki wydłużyły nam się do ponad 20 km dziennie). W pierwszej przebieżce okazało się, że mogę pociągnąć bez żadnych przerw 10 minut biegu w tempie ok. 8,3 km/h. Dwa i pół raza dłużej niż moje najbardziej zawzięte boje z początku sierpnia. A potem, po marszowym interwale - mogłem do tego dołożyć jeszcze trzy raz po cztery minuty biegu przetykanego minutowymi marszami.
Wiem, wyczyn obiektywnie mizerny, ale kto mnie zna, i kto wie z jakiej "formy" słynę przez całe życie, ten musi przyznać, że progres jest nieoczekiwany.
Teraz więc do pętli, jaką pokazywałem w lipcu, doszła sąsiednia. Razem tworzą okazałą "ósemkę".
 |
Czerwona linia to zasadnicza część treningu (łącznie bieg i interwały marszowe). Niebieska - 6-minutowy marsz do miejsca przebieżek, mający charakter rozgrzewki. Zielona - około 10-minutowy, wyciszający powrót do domu po całej zabawie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz