Bruksela daje kopa, aby wrócić w eter

Ostatnimi czasy wrzucanie dwuzdaniowych mądrości na Fejsbuka (lub równie mądrych obrazków) całkowicie zdominowało moją aktywność internetową. A blogi leżą odłogiem i już nawet nie kwiczą... Ale skoro poprzednie wakacje w Brukseli były okazją, żeby trochę tego bloga podgonić, to trudno o lepszy pretekst do powtórki, niż kolejne brukselskie zbijanie bąków

Marzec w Polsce może kojarzyć się z ciepłymi powiewami, z pierwszymi wyraźnymi oznakami wiosny, ze zrzucaniem grubszej odzieży itp. Ale nie kojarzy się raczej - przynajmniej mi - z tym, co tutaj zastaliśmy. Sprawdza się chyba życiowa mądrość naszego Gospodarza dorocznych wakacji w Karpaczu: "każdy ma taką pogodę, jaką sobie przywiózł".
My ewidentnie przywieźliśmy maj.
Nie - przyroda nie zwariowała zupełnie. Nawet w Brukseli drzewa są jeszcze bezlistne, nawet nieobsypane kwiatami (jedyne kwiaty, które widzimy w obfitości to żonkile - miasto masowo przygotowuje się do Wielkanocy i sklepy są zarzucone tematyką jajeczno-zajęczo-drobiowo-żonkilową). Ale trawa w parkach jest w zasadzie soczyście zielona, a słońce przypieka tak, że wypada po mieście poruszać się w letnim anturażu.

Jedni rozsiadają się na trawie, inni twardo wierzą w kalendarz i opatulają jak zwykle na przedwiośniu

Chociaż nie wszyscy brukselczycy podzielają ten pogląd - osoby z szalikami na szyjach, damulki w trzewikach obszytych futerkiem itp. są widokiem dość częstym.

Poznawszy (i polubiwszy) miasto poprzednim razem na poziomie wyczerpującego programu obowiązkowego, tym razem nie tyle zwiedzamy, co sprawdzamy, czy wszystko jest na miejscu - jak być powinno.

Otóż jest, i nie jest.

Parki z tysiącami możliwych ścieżek do biegania i z dziesiątkami sympatycznych joggerów - są takie, jak zapamiętaliśmy.
Łuk Tryumfalny stoi, ale jakoś bez wielkiej narodowej flagi w prześwicie (najwyraźniej ostatnio załapaliśmy się na jakieś święto państwowe, co go w marcu nie obchodzą).
Metro jeździ według tego samego systemu. Za to wyraźnie mniej śmierdzi moczem niż to zapamiętaliśmy (może to się zmieni pod koniec lata).
Handlowe i knajpiane ulice pełne ludzi jak za najlepszych dni, zaś wieczorami - zasłane wystawianymi przed lokale workami ze śmieciami.
Papugi - zielone aleksandretty - nadal świetnie sobie dają radę w Parku Jubileuszowym, dzieląc go z różnymi gawronami. Ale ich dziarskie okrzyki tym razem słyszeliśmy też w zaroślach wokół stawu na skwerze Marii Luizy - a to jednak spory kawałek dalej.

W tych krzaczorach wokół Square Marie Louise też zamieszkały zielone papugi. Tam z tyłu zamieszkali nowi eurourzędnicy
ale to akurat nic ciekawego

Są i zmiany. W "Dzielnicy Europejskiej" jakieś dźwigi i coś się buduje. Mało istotny fakt, ale zawsze jakaś zmiana.
Bardziej rzucają się nam zmiany w okolicach Dworca Centralnego - przed dwoma laty był (wraz z okolicą) w gruntownym remoncie.
Śniadej ludności żebrzącej w metrze, jakby więcej. Instrumentem sezonu są cymbały (takie jak te od Jankiela). Skubani potrafią nawet na nich nieźle grać, czego nie powiedziałbym o większości akordeonistów w bydgoskich tramwajach.

Inna zmiana - w metrze zaczęto kontrolować bilety! Rzadko bo rzadko ale jednak. Wszystko schodzi z czasem na psy...

No i wreszcie są rzeczy, które kompletnie stoją na głowie. W pobliskim Carfourze znalazłem zupę w woreczku o znajomej nazwie "KRUPNICK", z wyraźną fotką michy z krupnikiem właśnie. Odwróciwszy opakowanie dowiedziałem się, że wyprodukowano ją w Izraelu. Kilka półek wyżej, na tym samym regale, stały pudełka z pieczywem typu "maca". Sygnowane przez polską firmę Kupiec. Kto to ogarnie?!

Nie zmienia się z całą pewnością nasz pogląd z pierwszego pobytu: miasto jest świetne, ma rozmiar w sam raz, urodę jak trzeba, wygody jak się patrzy i życzliwych mieszkańców. Tylko ten nieszczęsny język...
Naprawdę wolałbym z dwojga złego, żeby tu wszyscy mówili po flamandzku, niż bełkotali tą francuszczyzną.
Z drugiej strony - tylu przyjezdnych to opanowuje, więc to nie musi być wielka sztuka: le fou fou fou fou mersi, le ble ble ble ble sa-wa i jakoś pójdzie...

Zanim opanuję "le fou fou fou" albo "le ble ble ble sa-wa" pooglądam przynajmniej okładki