"Jest taka rzeźba w krakowskim MOCAKu – leżąca, skulona postać oblana czarną smolistą mazią. Spod śmiercionośnego koca wystają tylko polepione krwiopodobną substancją włosy. Widok doprawdy wstrząsający. Dokładnie oglądam każdy detal i zastanawiam się, jakaż tragedia doprowadziła do tak dramatycznej śmierci. Okazuje się, że to nie śmierć, a wizualizacja depresji. Stoję przed pracą All My Bad Thoughts Krištofa Kintery".
To wstęp do tekstu Agaty Gołuchowskiej, na blogu masculinum.org
Dalej pisze też:
"Ciemność trawi go [chorego] od środka. Sprawia, że chory dosłownie zapada się w sobie lub rozpada się na kawałki. Jest już tylko wydrążonym, pustym cieniem. Ten wewnętrzny mrok jest z nim zespolony na stałe, wypełnia go po brzegi".
Oraz:
"Ciężar wewnętrznego cierpienia przygniata natomiast chorych na depresję do tego stopnia, że spowolnieniu ulega napęd życiowy: podjęcie jakiejkolwiek aktywności czy decyzji staje się wysiłkiem ponad siły, spada zdolność koncentracji, nawet ruchy ulegają spowolnieniu. Zatrzymać te funkcje może już tylko śmierć".
Cały materiał tutaj:
masculinum.org/choroba-bardzo-smiertelna/
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz