Motto:
''Nie fizoluj, nie fizoluj...''
(''Antresolka Profesorka Nerwosolka'')
No ja jeszcze o śniegu. Bo lubię.
W setki już idą moje obserwacje z trasy Bydgoszcz-Poznań, na której w okolicach Gniezna (zwykle kilka-kilkanaście kilometrów od miasta, bardziej w kierunku Poznania) gołym okiem widać granicę regionów klimatycznych. Zwykle objawia się w postaci wału chmur, przecinającego horyzont grubą krechą, nieco z ukosa - z północnego zachody na północny wschód. I zwykle ów front oddziela strefy zaskakująco różnej pogody w miastach odległych raptem o 125 km.
W tę niedzielę, obudzony w Bydgoszczy bielą świeżego śniegu zza okna i telewizyjnymi doniesieniami o zaspach, tkwiłem długo w błędnym przekonaniu, że wieczór w Poznaniu zyska na uroku dzięki malowniczej puchowej powłoce. Co za bzdury. Przed Gnieznem pola stawały się coraz zieleńsze, Poznań okazał się ledwie przyprószony. Oczywiście dziś, po kilku dniach z przelotnimi opadami, Poznań wygląda lepiej (zwłaszcza iluminowany wieczorem), ale to i tak nie robi wrażenia, w zestawieniu z niedzielnym zdjęciem wielkiego bałwana, ulepionego pod Warszawą.
Nie bez znaczenia jest oczywiście fakt, że ta granica klimatu przebiega tam, gdzie pofałdowany, upstrzony jeziorami polodowcowymi krajobraz okolic Żnina i Gniezna, wypłaszcza się raptownie. Od tego miejsca po sam Poznań droga jest równa jak stół, a krajobraz usypiający.
Ale ja z upodobaniem międlę sobie informację, że do 1920 roku tędy mniej więcej przebiegała też granica bydgosko-poznańska (tak, Bydgoszcz ze swą rejencją ''sięgała'' za Gniezno, niemal po Pobiedziska). Jacy to mądrzy ludzie kiedyś żyli, co granice wytyczali zgodne z naturą.
wtorek, 25 listopada 2008
sobota, 22 listopada 2008
piątek, 21 listopada 2008
Pisałem, że nieśmiało...
...nadeszła? No to się myliłem. Tkwię w pracy ale jednym uchem łowię informację o zatorach i odśnieżaniu zasypanych dróg. W tym (cytuję) ''krajowej trójki między Piechowicami a Jakuszycami''.
Toż to droga przez Szklarską Porębę. Doskonale mi znany odcinek wzdłuż nurtu Kamiennej. Nawet w tym roku kilkanaście chyba razy pokonany autobusem i samochodem.
Szklarska przez parę godzin odcięta od kraju...
Kuszący obraz.
Bardzo.
Toż to droga przez Szklarską Porębę. Doskonale mi znany odcinek wzdłuż nurtu Kamiennej. Nawet w tym roku kilkanaście chyba razy pokonany autobusem i samochodem.
Szklarska przez parę godzin odcięta od kraju...
Kuszący obraz.
Bardzo.
środa, 19 listopada 2008
Nieśmiało przyszła zima
Od wieczora słyszę same na nią skargi i narzekania. Ja, jak zawsze, zachowuję zdanie odrębne: lubię nawet te mokre i topniejące pierwsze płatki śniegu, co zazwyczaj pojawiają się o zmierzchu, wirują w świetle lamp ulicznych. Taka obietnica czegoś, co miło sobie wyobrazić, nawet jeśli miałoby nie nadejść.
Jak to wiele razy, wielu ludziom mówiłem: piękna pora dnia i pora roku, gdy coś się skończyło, a nowe jeszcze się nie zaczyna...
 |
Jak to wiele razy, wielu ludziom mówiłem: piękna pora dnia i pora roku, gdy coś się skończyło, a nowe jeszcze się nie zaczyna...
poniedziałek, 17 listopada 2008
Bardzo spóźniony obchodzę 11 Listopada
OK, od razu przyznaję, że to ściema. Ujęcie naprawdę uchwyciłem w podróży z B. do P., i naprawdę miało to miejsce w 11 Listopada, ale ubiegłego roku. Mimo to jest mi jakoś bliższe niż cokolwiek z tegorocznego Święta Niepodległości. Prywatnie oczywiście jestem z niego bardzo zadowolony - miły obiad, wyjście na miasto etc.
Jednak obchody w Poznaniu są jakoś wynaturzone, przez uparte wmawianie sobie i światu, że Poznań 11 XI nie obchodzi żadnej tam rocznicy czegoś co Piłsudski ogłosił w Warszawie, a tylko świętuje imieniny swojej głównej ulicy.
Żenującego w swej formie ''zaklepywania'' wyłączności Poznania na rogale i całą marcińską tradycję nie chcę komentować. Nieopisanego chaosu w centrum miasta przy okazji marcińskiego festynu nie da się zaś skomentować inaczej niż: ''pogoda zaskoczyła organizatorów''. Było po prostu za ładnie jak na połowę listopada. Na festyn zjechało ''całe miasto'' i w pamięci zostanie mi z tego dnia głównie seria prób, by się autem wbić do śródmieścia rozmaitymi drogami dojazdowymi.
Tymczasem ta chałupinka pod biało-czerwoną jakoś krzepi mnie. A stoi sobie opodal wsi Szkocja, niedaleko Rynarzewa.
Jednak obchody w Poznaniu są jakoś wynaturzone, przez uparte wmawianie sobie i światu, że Poznań 11 XI nie obchodzi żadnej tam rocznicy czegoś co Piłsudski ogłosił w Warszawie, a tylko świętuje imieniny swojej głównej ulicy.
Żenującego w swej formie ''zaklepywania'' wyłączności Poznania na rogale i całą marcińską tradycję nie chcę komentować. Nieopisanego chaosu w centrum miasta przy okazji marcińskiego festynu nie da się zaś skomentować inaczej niż: ''pogoda zaskoczyła organizatorów''. Było po prostu za ładnie jak na połowę listopada. Na festyn zjechało ''całe miasto'' i w pamięci zostanie mi z tego dnia głównie seria prób, by się autem wbić do śródmieścia rozmaitymi drogami dojazdowymi.
Tymczasem ta chałupinka pod biało-czerwoną jakoś krzepi mnie. A stoi sobie opodal wsi Szkocja, niedaleko Rynarzewa.
sobota, 15 listopada 2008
piątek, 14 listopada 2008
Przysłowiowy ''czwartek - trzynastego''
[Filemon już się bawi z myszkami w krainie wiecznego hasania]
Kilkorgu miłym, serdecznym znajomym napisałem na gorąco, że zatrzymywać Filemona dłużej byłoby już aktem samolubnym... W tych paru słowach mieści się wiele niewypowiadalnego. I nocna jazda, i mróz w sercu, i niewiara, że naprawdę słyszymy sugestię: ''najhumanitarniej będzie uśpić'', i wiele innych emocji.
Z troską patrzę na Bonifacego. Kim jest Bonifacy bez Filemona? Czy to sobie można w ogóle wyobrazić? Zaglądając w rozmaite kąty niucha sobie tak, po prostu, czy coraz bardziej zdezorientowany szuka Filemona? Czy wyciąga łepek w stronę górnej półki nad grzejnikiem, bo kusi go bijące stamtąd ciepło, czy dlatego, że zwykle tam najłatwiej było spotkać Filemona?
Filemon bardzo zmienił moje życie, życie całego domu. Więc życie Bonifacego też. Jakoś do dziś mam rodzaj wyrzutów sumienia, że Bonifacemu tak nieoczekiwanie zaaplikowaliśmy ''konkurenta'' - do michy, do miziania, do zabaw miotełką i do zajmowania najprzytulniejszych poduch. Bonifacy - że tak to ujmę - ''zbonifaciał'' dość szybko i wcześnie jak na swój wiek.
Właśnie tak, jakby ''filemon'' i ''bonifacy'' były dwoma nieuniknionymi stanami ducha każdej pary kotów, dwoma nierozłącznymi biegunami tej futrzanej, rozbrykanej kuli, która regularnie dwa razy na dobę staczała namiętne, kwadransowe walki wrestlingowe.
Ta notka skręca niebezpiecznie w grafomańskie wyznania. Pewnie dlatego, że niezwykły, zabawny Filemon, namiętnie gadający do ludzi, chodzący za ludźmi przy nodze i żarliwie ''polujący'' na człowieka uwagę, należał do tych zwierzaków, o których zdolni ludzie pisują potem ciepłe książki. Na pewno nie należały mu się te ostatnie godziny cierpienia. Wierzę, że teraz w zamian za nie czekają go niekończące się dni kociej błogości.
Kiedyś będzie je znów dzielił z Bonifacym, za którym zawsze tak mocno tęsknił, gdy ten mu zginął na chwilę z pola widzenia.
PS.
Imiona bohaterów notki zostały zmienione
Kilkorgu miłym, serdecznym znajomym napisałem na gorąco, że zatrzymywać Filemona dłużej byłoby już aktem samolubnym... W tych paru słowach mieści się wiele niewypowiadalnego. I nocna jazda, i mróz w sercu, i niewiara, że naprawdę słyszymy sugestię: ''najhumanitarniej będzie uśpić'', i wiele innych emocji.
Z troską patrzę na Bonifacego. Kim jest Bonifacy bez Filemona? Czy to sobie można w ogóle wyobrazić? Zaglądając w rozmaite kąty niucha sobie tak, po prostu, czy coraz bardziej zdezorientowany szuka Filemona? Czy wyciąga łepek w stronę górnej półki nad grzejnikiem, bo kusi go bijące stamtąd ciepło, czy dlatego, że zwykle tam najłatwiej było spotkać Filemona?
Filemon bardzo zmienił moje życie, życie całego domu. Więc życie Bonifacego też. Jakoś do dziś mam rodzaj wyrzutów sumienia, że Bonifacemu tak nieoczekiwanie zaaplikowaliśmy ''konkurenta'' - do michy, do miziania, do zabaw miotełką i do zajmowania najprzytulniejszych poduch. Bonifacy - że tak to ujmę - ''zbonifaciał'' dość szybko i wcześnie jak na swój wiek.
Właśnie tak, jakby ''filemon'' i ''bonifacy'' były dwoma nieuniknionymi stanami ducha każdej pary kotów, dwoma nierozłącznymi biegunami tej futrzanej, rozbrykanej kuli, która regularnie dwa razy na dobę staczała namiętne, kwadransowe walki wrestlingowe.
Ta notka skręca niebezpiecznie w grafomańskie wyznania. Pewnie dlatego, że niezwykły, zabawny Filemon, namiętnie gadający do ludzi, chodzący za ludźmi przy nodze i żarliwie ''polujący'' na człowieka uwagę, należał do tych zwierzaków, o których zdolni ludzie pisują potem ciepłe książki. Na pewno nie należały mu się te ostatnie godziny cierpienia. Wierzę, że teraz w zamian za nie czekają go niekończące się dni kociej błogości.
Kiedyś będzie je znów dzielił z Bonifacym, za którym zawsze tak mocno tęsknił, gdy ten mu zginął na chwilę z pola widzenia.
PS.
Imiona bohaterów notki zostały zmienione
Subskrybuj:
Posty (Atom)