Zamiast motta - przydługi cytat:
''Ustalenie na czym polega praca psychiatrów. jest równie trudne, jak ustalenie na czym polega praca psychologów. (...) Doszedłem do wniosku, że tak naprawdę nikt nie wie na pewno, czym jest psychiatria czy psychologia, ani też czym się różnią, i że głównym zajęciem psychiatrów i psychologów jest próba zorientowania się, kim są i czym się zajmują. (...) Wchodzisz do gabinetu i zanim jeszcze zapytają jak się miewasz, mówią ci rzeczy takie jak: >Psycholog to nie żadna oficjalna persona, to przyjaciel, z którym mamy odwagę rozmawiać o wszystkim<. Ale kiedy już przebywasz z nimi jakiś czas, zmianiają ton: >Proszę posłuchać, moja rola jako psychologa nie polega na tym, żeby mówić panu tylko to, co pan chce usłyszeć<, albo: >Myli się pan, jeśli pan sądzi, że jestem tu, tylko po to, żeby wypisywać recepty<''.
(Rodrigo Munoz Avia ''O psychiatrach, psychologach i innych psycholach'')
Ale bez uszczypliwości: zasiąść na półtorej godziny w fotelu, pogawędzić bez przymusu i na koniec usłyszeć, że wszystko OK, i że doskonale sobie chłopie radzisz, że na dobrej drodze jesteś - świetna sprawa, za którą 120 złotych nie wydaje się wygórowaną sumą. Pociąga opcja, by dla higieny raz po raz odwiedzać na podobnych warunkach coraz to nowych psychologów, i za podobne pieniądze posłuchać podobnych dowartościowujących wniosków... Ech, żeby jeszcze dawali to na piśmie...
PS.
Przyjemnych proszków też, niestety, nie ordynują...
środa, 26 listopada 2008
wtorek, 25 listopada 2008
Mądrala filozofuje w podróży
Motto:
''Nie fizoluj, nie fizoluj...''
(''Antresolka Profesorka Nerwosolka'')
No ja jeszcze o śniegu. Bo lubię.
W setki już idą moje obserwacje z trasy Bydgoszcz-Poznań, na której w okolicach Gniezna (zwykle kilka-kilkanaście kilometrów od miasta, bardziej w kierunku Poznania) gołym okiem widać granicę regionów klimatycznych. Zwykle objawia się w postaci wału chmur, przecinającego horyzont grubą krechą, nieco z ukosa - z północnego zachody na północny wschód. I zwykle ów front oddziela strefy zaskakująco różnej pogody w miastach odległych raptem o 125 km.
W tę niedzielę, obudzony w Bydgoszczy bielą świeżego śniegu zza okna i telewizyjnymi doniesieniami o zaspach, tkwiłem długo w błędnym przekonaniu, że wieczór w Poznaniu zyska na uroku dzięki malowniczej puchowej powłoce. Co za bzdury. Przed Gnieznem pola stawały się coraz zieleńsze, Poznań okazał się ledwie przyprószony. Oczywiście dziś, po kilku dniach z przelotnimi opadami, Poznań wygląda lepiej (zwłaszcza iluminowany wieczorem), ale to i tak nie robi wrażenia, w zestawieniu z niedzielnym zdjęciem wielkiego bałwana, ulepionego pod Warszawą.
Nie bez znaczenia jest oczywiście fakt, że ta granica klimatu przebiega tam, gdzie pofałdowany, upstrzony jeziorami polodowcowymi krajobraz okolic Żnina i Gniezna, wypłaszcza się raptownie. Od tego miejsca po sam Poznań droga jest równa jak stół, a krajobraz usypiający.
Ale ja z upodobaniem międlę sobie informację, że do 1920 roku tędy mniej więcej przebiegała też granica bydgosko-poznańska (tak, Bydgoszcz ze swą rejencją ''sięgała'' za Gniezno, niemal po Pobiedziska). Jacy to mądrzy ludzie kiedyś żyli, co granice wytyczali zgodne z naturą.
''Nie fizoluj, nie fizoluj...''
(''Antresolka Profesorka Nerwosolka'')
No ja jeszcze o śniegu. Bo lubię.
W setki już idą moje obserwacje z trasy Bydgoszcz-Poznań, na której w okolicach Gniezna (zwykle kilka-kilkanaście kilometrów od miasta, bardziej w kierunku Poznania) gołym okiem widać granicę regionów klimatycznych. Zwykle objawia się w postaci wału chmur, przecinającego horyzont grubą krechą, nieco z ukosa - z północnego zachody na północny wschód. I zwykle ów front oddziela strefy zaskakująco różnej pogody w miastach odległych raptem o 125 km.
W tę niedzielę, obudzony w Bydgoszczy bielą świeżego śniegu zza okna i telewizyjnymi doniesieniami o zaspach, tkwiłem długo w błędnym przekonaniu, że wieczór w Poznaniu zyska na uroku dzięki malowniczej puchowej powłoce. Co za bzdury. Przed Gnieznem pola stawały się coraz zieleńsze, Poznań okazał się ledwie przyprószony. Oczywiście dziś, po kilku dniach z przelotnimi opadami, Poznań wygląda lepiej (zwłaszcza iluminowany wieczorem), ale to i tak nie robi wrażenia, w zestawieniu z niedzielnym zdjęciem wielkiego bałwana, ulepionego pod Warszawą.
Nie bez znaczenia jest oczywiście fakt, że ta granica klimatu przebiega tam, gdzie pofałdowany, upstrzony jeziorami polodowcowymi krajobraz okolic Żnina i Gniezna, wypłaszcza się raptownie. Od tego miejsca po sam Poznań droga jest równa jak stół, a krajobraz usypiający.
Ale ja z upodobaniem międlę sobie informację, że do 1920 roku tędy mniej więcej przebiegała też granica bydgosko-poznańska (tak, Bydgoszcz ze swą rejencją ''sięgała'' za Gniezno, niemal po Pobiedziska). Jacy to mądrzy ludzie kiedyś żyli, co granice wytyczali zgodne z naturą.
sobota, 22 listopada 2008
piątek, 21 listopada 2008
Pisałem, że nieśmiało...
...nadeszła? No to się myliłem. Tkwię w pracy ale jednym uchem łowię informację o zatorach i odśnieżaniu zasypanych dróg. W tym (cytuję) ''krajowej trójki między Piechowicami a Jakuszycami''.
Toż to droga przez Szklarską Porębę. Doskonale mi znany odcinek wzdłuż nurtu Kamiennej. Nawet w tym roku kilkanaście chyba razy pokonany autobusem i samochodem.
Szklarska przez parę godzin odcięta od kraju...
Kuszący obraz.
Bardzo.
Toż to droga przez Szklarską Porębę. Doskonale mi znany odcinek wzdłuż nurtu Kamiennej. Nawet w tym roku kilkanaście chyba razy pokonany autobusem i samochodem.
Szklarska przez parę godzin odcięta od kraju...
Kuszący obraz.
Bardzo.
środa, 19 listopada 2008
Nieśmiało przyszła zima
Od wieczora słyszę same na nią skargi i narzekania. Ja, jak zawsze, zachowuję zdanie odrębne: lubię nawet te mokre i topniejące pierwsze płatki śniegu, co zazwyczaj pojawiają się o zmierzchu, wirują w świetle lamp ulicznych. Taka obietnica czegoś, co miło sobie wyobrazić, nawet jeśli miałoby nie nadejść.
Jak to wiele razy, wielu ludziom mówiłem: piękna pora dnia i pora roku, gdy coś się skończyło, a nowe jeszcze się nie zaczyna...
 |
Jak to wiele razy, wielu ludziom mówiłem: piękna pora dnia i pora roku, gdy coś się skończyło, a nowe jeszcze się nie zaczyna...
poniedziałek, 17 listopada 2008
Bardzo spóźniony obchodzę 11 Listopada
OK, od razu przyznaję, że to ściema. Ujęcie naprawdę uchwyciłem w podróży z B. do P., i naprawdę miało to miejsce w 11 Listopada, ale ubiegłego roku. Mimo to jest mi jakoś bliższe niż cokolwiek z tegorocznego Święta Niepodległości. Prywatnie oczywiście jestem z niego bardzo zadowolony - miły obiad, wyjście na miasto etc.
Jednak obchody w Poznaniu są jakoś wynaturzone, przez uparte wmawianie sobie i światu, że Poznań 11 XI nie obchodzi żadnej tam rocznicy czegoś co Piłsudski ogłosił w Warszawie, a tylko świętuje imieniny swojej głównej ulicy.
Żenującego w swej formie ''zaklepywania'' wyłączności Poznania na rogale i całą marcińską tradycję nie chcę komentować. Nieopisanego chaosu w centrum miasta przy okazji marcińskiego festynu nie da się zaś skomentować inaczej niż: ''pogoda zaskoczyła organizatorów''. Było po prostu za ładnie jak na połowę listopada. Na festyn zjechało ''całe miasto'' i w pamięci zostanie mi z tego dnia głównie seria prób, by się autem wbić do śródmieścia rozmaitymi drogami dojazdowymi.
Tymczasem ta chałupinka pod biało-czerwoną jakoś krzepi mnie. A stoi sobie opodal wsi Szkocja, niedaleko Rynarzewa.
Jednak obchody w Poznaniu są jakoś wynaturzone, przez uparte wmawianie sobie i światu, że Poznań 11 XI nie obchodzi żadnej tam rocznicy czegoś co Piłsudski ogłosił w Warszawie, a tylko świętuje imieniny swojej głównej ulicy.
Żenującego w swej formie ''zaklepywania'' wyłączności Poznania na rogale i całą marcińską tradycję nie chcę komentować. Nieopisanego chaosu w centrum miasta przy okazji marcińskiego festynu nie da się zaś skomentować inaczej niż: ''pogoda zaskoczyła organizatorów''. Było po prostu za ładnie jak na połowę listopada. Na festyn zjechało ''całe miasto'' i w pamięci zostanie mi z tego dnia głównie seria prób, by się autem wbić do śródmieścia rozmaitymi drogami dojazdowymi.
Tymczasem ta chałupinka pod biało-czerwoną jakoś krzepi mnie. A stoi sobie opodal wsi Szkocja, niedaleko Rynarzewa.
sobota, 15 listopada 2008
Subskrybuj:
Posty (Atom)