Poznajcie Figę

Wysłużona i sprawdzona w boju kostka. Cztery lata i już trzeci kociak, który ją maltretuje a także pragnie w nią się wciskać tak długo aż nie będzie na to za duży (a czasem także i dłużej).

Co osiem łap, to nie cztery

I tak oto kolejny mały kotek znalazł sobie własnego człowieka

.. i teraz już tylko prosto przed siebie

Światła

Nawet bezśnieżny wieczór w mieście, pod koniec listopada, może zaskoczyć czymś miłym.

Nieomal bezcenne

Zamiast motta - przydługi cytat:
''Ustalenie na czym polega praca psychiatrów. jest równie trudne, jak ustalenie na czym polega praca psychologów. (...) Doszedłem do wniosku, że tak naprawdę nikt nie wie na pewno, czym jest psychiatria czy psychologia, ani też czym się różnią, i że głównym zajęciem psychiatrów i psychologów jest próba zorientowania się, kim są i czym się zajmują. (...) Wchodzisz do gabinetu i zanim jeszcze zapytają jak się miewasz, mówią ci rzeczy takie jak: >Psycholog to nie żadna oficjalna persona, to przyjaciel, z którym mamy odwagę rozmawiać o wszystkim<. Ale kiedy już przebywasz z nimi jakiś czas, zmianiają ton: >Proszę posłuchać, moja rola jako psychologa nie polega na tym, żeby mówić panu tylko to, co pan chce usłyszeć<, albo: >Myli się pan, jeśli pan sądzi, że jestem tu, tylko po to, żeby wypisywać recepty<''.

(Rodrigo Munoz Avia ''O psychiatrach, psychologach i innych psycholach'')


Ale bez uszczypliwości: zasiąść na półtorej godziny w fotelu, pogawędzić bez przymusu i na koniec usłyszeć, że wszystko OK, i że doskonale sobie chłopie radzisz, że na dobrej drodze jesteś - świetna sprawa, za którą 120 złotych nie wydaje się wygórowaną sumą. Pociąga opcja, by dla higieny raz po raz odwiedzać na podobnych warunkach coraz to nowych psychologów, i za podobne pieniądze posłuchać podobnych dowartościowujących wniosków... Ech, żeby jeszcze dawali to na piśmie...

PS.
Przyjemnych proszków też, niestety, nie ordynują...

Mądrala filozofuje w podróży

Motto:
''Nie fizoluj, nie fizoluj...''
(''Antresolka Profesorka Nerwosolka'')


No ja jeszcze o śniegu. Bo lubię.
W setki już idą moje obserwacje z trasy Bydgoszcz-Poznań, na której w okolicach Gniezna (zwykle kilka-kilkanaście kilometrów od miasta, bardziej w kierunku Poznania) gołym okiem widać granicę regionów klimatycznych. Zwykle objawia się w postaci wału chmur, przecinającego horyzont grubą krechą, nieco z ukosa - z północnego zachody na północny wschód. I zwykle ów front oddziela strefy zaskakująco różnej pogody w miastach odległych raptem o 125 km.

W tę niedzielę, obudzony w Bydgoszczy bielą świeżego śniegu zza okna i telewizyjnymi doniesieniami o zaspach, tkwiłem długo w błędnym przekonaniu, że wieczór w Poznaniu zyska na uroku dzięki malowniczej puchowej powłoce. Co za bzdury. Przed Gnieznem pola stawały się coraz zieleńsze, Poznań okazał się ledwie przyprószony. Oczywiście dziś, po kilku dniach z przelotnimi opadami, Poznań wygląda lepiej (zwłaszcza iluminowany wieczorem), ale to i tak nie robi wrażenia, w zestawieniu z niedzielnym zdjęciem wielkiego bałwana, ulepionego pod Warszawą.

Nie bez znaczenia jest oczywiście fakt, że ta granica klimatu przebiega tam, gdzie pofałdowany, upstrzony jeziorami polodowcowymi krajobraz okolic Żnina i Gniezna, wypłaszcza się raptownie. Od tego miejsca po sam Poznań droga jest równa jak stół, a krajobraz usypiający.
Ale ja z upodobaniem międlę sobie informację, że do 1920 roku tędy mniej więcej przebiegała też granica bydgosko-poznańska (tak, Bydgoszcz ze swą rejencją ''sięgała'' za Gniezno, niemal po Pobiedziska). Jacy to mądrzy ludzie kiedyś żyli, co granice wytyczali zgodne z naturą.

Dość nagła cisza

Widok z ulubionego okna, w ulubionym anturażu.