Dzień Sprzątania Biurek

Nie żartuję: Dzień Sprzątania Biurek - 8 stycznia - istnieje naprawdę. Odkryłem jego istnienie kilka dni temu, gdy wertowałem kartki nowozakupionego kalendarza na bieżący rok.
Mój pracodawca również uczcił ten dzień, przysyłając mi list:

''Waldku,
pragniemy podziękować Ci za wspólną pracę. Mamy nadzieję, że był to dla Ciebie dobry czas, a zdobyte doświadczenia będą służyły Ci w przyszłości. Chcemy też wytłumaczyć, dlaczego obecne zmiany są konieczne.
[...bla, bla, bla...]
Chcemy poprawić efektywność operacyjną, między innymi poprzez zmniejszenie zatrudnienia i wprowadzenie ostrzejszych mechanizmów kontroli kosztów we wszystkich obszarach naszej działalności.
[...bla, bla, bla...]
Rozstania z pracownikami są dla nas bolesne, również dlatego, że rozumiemy, co oznaczają dla Ciebie.
[...bla, bla, bla...]
Decyzji o takich zmianach nie podejmuje się łatwo, bo jako zarząd czujemy się odpowiedzialni za cały nasz zespół. Dlatego chcemy, aby te najtrudniejsze zmiany zostały przeprowadzone z troską o odchodzących.
W imieniu zarządu,
Piotr''



Wiesz co, Piotrek?

Wal się na cyc.
W imieniu własnym - Ja.

Wśród niecnej ciszy

Niecnej, bo przedwczesnej. Zupełnie nieprofesjonalnie skończyłem dłubaninę przed dedlajnem i rozpuściłem szczęśliwych dyżurnych po domach. Robota powinna teraz wrzeć, tzw. ''wyrazy'' powinny fruwać, a tu tylko stukanie mojej klawiatury się roznosi, głosząc, że uzupełniam bloga.
OK, jak kto liczy jednak na bardziej tradycyjne ''wśród nocnej ciszy'', to mogę zaproponować taki obrazek:

Proszę nie sarkać, że buro, ciemno i nieładnie. Ja tę okolicę, tę porę, taki śnieg i taki bezruch szalenie sobie cenię.
Na swoim Blipie już wyjaśniałem dziś, że obecny powrót w eter nie jest żadną oznaką świątecznego wypadu na lodowiec, ani tym bardziej pod palmy. W ogóle niemal donikąd nie wyprawiałem się przed święta. I Boże Narodzenie, i Nowy Rok powitałem w kapciach przed telewizorem. W moim przypadku oznacza to dokładnie tyle, że wreszcie spędziłem te dni tak, jak tego najbardziej potrzebowałem. Sylwester i Nowy Rok to właściwie było regularne pyjamas-party.

Dziś czuję niejaki kontrast między dobrowolnym i błogim odrętwieniem z tamtych dni, a podskórnym niepokojem, który wrócił. Z jednej strony to może chodzi po prostu o zbliżającą się masakrę zwolnieniową w pracy. Ale może to też coś innego.
Kryzys życiowy, który mną potrząsnął przydarzył się w październiku. Wturlał mnie wprost w okres świąteczny i może to zbliżający się koniec roku mobilizował mnie do trzymania się w pionie. Coś jak z finiszem, na którym biegacz przyspiesza mimo wycieńczenia, bo już widzi metę. Z tym, że dla mnie oczywiście nowy rok nie jest żadną metą. To tylko kreska na asfalcie - biec trzeba nadal, ale dystans się wydłużył, skąd znaleźć siły na kolejny TAKI rok? (ten podobno ma już być inny, ale każdy z minionych 42 miał być lepszy i jakoś nie bardzo to działało).

A może to tylko zwykłe chemiczne figle. Jestem około 16 dawki i pewnie coś się musi spieprzyć zanim się poprawi.

***

Nie sposób nie odnotować - choćby tylko dla własnej pamięci i dla upewnienia się na piśmie, że to naprawdę - iż 28 grudnia tutaj:

oraz tutaj:

...stało się coś ważnego i wiążącego.

Norma. Neurotyczna, ale norma.

Duży spokój ogólnie.
Biegunka handlowa - daleko za mną. W kuchni nawet chciałem się nieco narobić, ale nie dałem sobie za wiele szans. No nic, to też za mną - właściwie wszystko zrobione.
Jakieś zobowiązanie, że będę się starał tego dnia nie spieprzyć zmiennym humorem - podjęte. I to bez większego wysiłku (czwarta, 20-miligramowa porcyjka dobroczynnych chemikaliów nie jest w tym chyba bez znaczenia).

Jakieś tam drobiazgi oczywiście uwierają. O tym, że w firmie zaraz po świętach posypią się pewnie duże zwolnienia - w zasadzie nie rozmyślam, no ale widać, że jednak o tym pamiętam. Gorzej, że jak człowiek ma te materialno-przyziemne sprawy pozamiatane z wyprzedzeniem, to wtedy ma czas na to przereklamowane świąteczne wejrzenie we własną duchowość.
Błeee... I po co było tam zaglądać? Po co było to ruszać? Wspomnienia, wątpliwości, żale, wyrzuty. Cholerny Dickens. Nie, żebym się utożsamiał z biednym Ebenezerem. Nie, to nie to.
Chodzi o to, że jakoś nie umiem w tych refleksjach o duchu świąt, i w tym wznoszeniu oczu w górę ominąć etapu wejrzenia w jakiś tam bilans życiowy. No i to, kurde, nie pasuje, nie idzie w parze.
Wniosek prosty - radosne przeżywanie świąt wychodzi pod warunkiem, że nie grzebiemy zanadto w problemach. Święta nie są porą na rozwiązanie, uporanie się, i reset zaszłości. Ergo - skupmy się na poudawaniu (głównie przed sobą samymi), że problemów nie mamy.
Czego wszystkim z serca życzę (bo to naprawdę krzepiące i niosące ulgę samookłamywanko).

Na pomoc!

Wisi tak od 6 grudnia. Ewidentnie trzeba malca nieco podsadzić, bo nie zdąży do Wigilii.

Nie mam pojęcia co bym z tym robił...

...ale jakbym znalazł takie coś pod choinką, osobiście cieszyłbym się jak głupi z bateryjki.



P.S. Shopping rujnuje kieszeń i kolana.
P.S.2. 20 mg po raz pierwszy.

Może to i nieco dziwne miasto, ale...

.. tu wszystko wydaje mi się zawsze na właściwym miejscu. Nawet kwitnące kamienie.

Wow...

Jest ze mnie niezły kawał mizantropa - rzecz wiadoma. I sądziłem, że wytrwale krocząc drogą mego niezrównanego idola -

- osiągnę mistrzostwo. Ale trafiłem na kogoś, kto bije na głowę mnie z dr Housem, i to razem wziętych [link].