Coś czasem jeść musi nawet taki przypadkowy turysta z Europy Wschodniej, który nie może wyzbyć się odruchu mnożenia każdego euro razy cztery (przez co łka nad głupią bułką, kosztującą w jego mniemaniu przeszło trzy złote). Nie będzie to jednak notka o kulinarnej podróży szlakiem wyrafinowanych lokalnych smaków.To raczej garść zapisków o pożytkach z produktów "marki własnej" w Carrfourze oraz o nielicznych porywach, gdy decyzja "zjeść", pociągała za sobą nieuchronne "wyjść dokądś".
Na początek miejmy za sobą wstydliwy temat spożywczego dyskontu. Mówiąc szczerze - da się tu naprawdę długo przeżyć za stosunkowo nieduże pieniądze, o ile tylko pod ręką jest jakiś Carrfour. OK, OK - wiem, że świeże jedzenie, witaminy, minerały i tak dalej, i że tego nie ma w żarciu konserwowanym, paczkowanym i puszkowanym. Ale przyjmijmy, że mówimy o modelowym świeżym imigrancie, któremu kończy się zabrana z kraju kasa, a cały czas zabiera mu szukanie roboty, względnie tyranie w robocie, żeby zapunktować na początek.
Otóż urocze w tych naprawdę niedużych sklepach, jest to, że oferują i spory wybór, i dbają o świeżość produktów, które mają krótki czas przydatności (przynajmniej tak sobie tłumaczę popołudniowe przeceny w chłodziarkach), i nie są jak McDonald's - mają moc produktów, których np. w Polsce nie oglądamy, bo wynikają z miejscowego gustu i zapotrzebowania. Stoisko owocowo-warzywne wita wchodzących (wśród ziół pyszniących się w doniczkach, m.in. doniczkowy rabarbar!), na wyjściu pracuje pełną parą piekarenka. Bynajmniej nie "dmuchająca" pieczywa. Czegóż chcieć więcej?
Ach tak - można zapragnąć czegoś, co każdy przewodnik po mieście określa jako tutejszą specjalność. Sięgnijmy po najłatwiej dostępne.
Gofry
W promieniu 100 metrów od Grand Place jest największe zagęszczenie smażalni gofrów na kuli ziemskiej, wliczając w to wszystkie polskie wejścia na plaże. Może raczej - "piekarni" gofrów, bo tutaj puszystość ich ciasta wynika ze stosowania drożdżowego zakwasu. Jesteś nieco poza starówką? Nie szkodzi - dopadną Cię niezliczone samochodziki-smażalnie. Wychodzi za pojedynczego gofra 1 - 1,5 euro (w tandetnym samochodziku więcej, a jak!). Oczywiście suchego. Doliczamy po eurasku za każdy fakultatywny dodatek: owoce, polewy, czekoladę, bitą śmietanę, cokolwiek fantazja podpowie.
Waflo-autka dybią na przechodniów w niespodziewanych miejscach. Ciekawostka - w parku Laeken takie same wozy oblepione są napisami Tutti-Frutti i sprzedają lody, a nie gofry.
I liczymy, że się nie zawiedziemy. Że - mówiąc wprost - trafiliśmy do okienka, w którym komuś jeszcze chce się postarać zrobić gofra dobrego, a nie tylko efektownie wyglądającego, którego i tak łykną nierozgarnięci przybysze nie mający do czego porównać swego zakupu.
Piękna porcja. Oceny za styl - wysokie, ale liczy się smak. A było nijako. Mało drożdżowej puszystości, wafle jakby nasączone w słodkim syropie (trafiłem zębem na grudkę cukru!). Nie tego nas nauczyłaś, Brukselo...
Frytki
Tu mamy fory - przy pierwszej wizycie zaprowadzono nas na Place Jourdan i wytłumaczono co to za miejsce oraz jaką instytucją jest niepozorna budka "Maison Antoine". Nie mamy więcej pytań ani więcej potrzeb. Nie biegamy też bez sensu po mieście, niepotrzebnie ryzykując. Duży rożek grubaśnych frytek (nie za tłustych, nie za chrupiących, idealnych jak frytkowy wzorzec z Sevres) to 2,5 euro. Dowolny sosik do nich to ledwie 60 centów.
Cuda od Antoine'a. Powstają w tym samym miejscu od ponad 60 lat!
Nawet 20-minutowe oczekiwanie w jednej z dwóch potężnych kolejek jest jakoś przyjemne: ludzie wielojęzyczni, rozbawieni, można pogapić się na klientelę siedzącą w ogródkach okolicznych knajpek.
Dwa razy po 2,5 euro, dwa sosy po 60 centów, puszka coli tutaj to 1,5 euro a bierzemy dwie. Zanim przybysz z Europy Wschodniej poskromi głupie odruchy, coś w nim załka z przerażeniem: "wybuliłeś 35 zyli na paczkę smażonego kartofla!"
Knajpki. Inaczej na śniadanie, inaczej na kolację. Śniadanie - sprawa ciekawa. Rzuca się w oczy oferta lekka, rustykalna, podrabiająca żywienie wiejskie, przaśne i zdrowe. "Bio" jest ewidentnie hasłem najmodniejszym w gastronomii. Przeczuwam tylko, że miłośnicy bekonowo-kiełbaskowych śniadań wyspiarskich też mają swe tajemne zakątki, bo taka jest natura Brukseli, że jest w niej wszystko. Nasze doświadczenie w śniadaniu "na mieście" jest więc takie mniej więcej:
Tościki i sok grejpfrutowy. Porcja na pierwszym planie - kozim serem i suszonymi pomidorami z zalewy. Na drugim - z grillowanymi warzywami. Trzeba wysiłku, żeby tego nie wtrzepać jak wariat, tylko smakować to niespiesznie, zaczytanym w gazecie - jak tubylcy.
Tegoroczne zaś wyjście wieczorne sprowadza się do tego mrocznego zakątka, w którym usiłowano nas zgładzić za pomocą jedzenia tyleż pysznego i obfitego, co nieprzyswajalnego przez nieobyte podniebienia. Indyjski lokal przy ulicy Julesa van Praeta... Mógł się stać ostatnim miejscem mojej ziemskiej wędrówki, przynajmniej wtedy, gdy niebacznie na widelec nałożyłem spory kawałek thai kofta z garścią ryżu curry - a potem całość naraz do ust.
W lokalu ciemno niemożebnie. Doceniłem to, gdy curry zaczęło mi się uchodzić uszami. Otoczenie nie widziało zmieniających się kolorów mojej twarzy i uniknęliśmy ataku zbiorowej paniki
Pocieszne, że w karcie dają wybór ostrości potraw: od "hot" przez "medium" po "light". To było "medium". Po "hot" zapewne ujrzałbym wszystkie swoje poprzednie wcielenia.
Nie no - serio: było pysznie. Tyle tylko, że na jakiś rok-dwa mam z głowy jakąkolwiek chętkę na curry.
"Smart" indian restaurant. A jakże...
