Truchtanko

Trzy razy w tygodniu, bardzo ostrożnie. Trochę bolą kolana (oto czas, gdy budzą się z uśpienia studenckie kontuzje), nieco plecy. Ale bonusem jest ogólnie radosne samopoczucie.
Tak to jest, gdy zaległości w ruszaniu się i w przyspieszaniu własnego tętna sięgają średniowiecza. Na zaawansowanych joggerów patrzy się z zawstydzeniem i wciąż ma się odruch, by mijać przechodniów wolnym krokiem typu ''ja wcale nie biegam, tylko się przechadzam, przecież takie grubasy jak ja nie biegają''.
Niemniej - jeśli dopisze ochota do takiej jak dotąd systematyczności - może zabiegnę kiedyś dalej niż obecne 6 x 1 minuta truchtu z pięcioma przerwami x 4 minuty marszu.

W Poznaniu taki oto zakątek służy tym rekreacjom:



W kochanej Bydzi nieoczekiwanym odkryciem jest dla mnie ścieżka na północnym brzegu Kanału Bydgoskiego, na wysokości Flisów. Najlepszy dowód na to, że nadal są w tym mieście zakątki nietknięte moją stopą. Szkoda, że to relatywnie krótki odcinek na trucht:

No to taki z grubsza nastrój w domu panuje...

Kot plażuje. To ten nasz młodziak - mniej więcej półroczna Figa. Dla niej to pierwsza wiosna w życiu. Tyle się dzieje za oknem! Ale i na cieplutkim parapecie też bywa kotu przyjemnie.

Kwiecień

Na rdzy blaszanego dachu
Garść barwnych płatków.
Sprzątam pokój w cieniu chmur.

Znów, cholera, zalegają lektury

Książek nie przybywa w domu lawinowo, ale zaległości w ich czytaniu mam żałosne. Pewnie z paru powodów jednocześnie.
* Mniej jeżdżę pociągami i tramwajami, a to najłatwiej osiągalna okazja, by na trochę się zatopić w książce.
* Wieczory krótsze a ramówka w AXN nieco odświeżona :(
* Sumienie ciśnie, by nieco fachowej literatury liznąć, jakąś metodykę postudiować czy co innego praktycznego; stąd ręka drży, gdy sięga po coś ''dla przyjemności''.

Szkoda. Wyjąwszy taką lekką bzdurkę jak ''Legendy miejskie'' właściwie nie mam się czym pochwalić.
Tymczasem mogę się za to pocieszać, że chyba nie ze szczętem czytelnictwo umiera. To wnioski po warsztatach jakie prowadziłem dla uczniów gimnazjum w 14-tysięcznym Ostrzeszowie (powiat na dalekim południu woj. wielkopolskiego). Przyznaję - byli to ochotnicy pracujący przy szkolnej gazetce, co stawia ich pewnie powyżej przeciętnej, ale i tak mi zaimponowali. Jednym z pierwszych elementów warsztatów było wzajemne przedstawienie się. Każdy z obecnych miał podać swe imię i tytuł ulubionego filmu LUB książki. Niemal wszyscy podali tytuły książek. Młodsi rzecz jasna celowali raczej w Harry'ego Pottera, ale kilkoro starszych (maksymalnie 16-latkowie) rzuciło hasłami powalającymi: ''Pamiętnik narkomanki'' Barbary Rosiek a już zwłaszcza ''Droga'' Cormacka McCarthy'ego to naprawdę duży kaliber.

Nie miałem okazji podpytać o wrażenia chłopaka, który przyznał się do fascynacji ''Drogą''. Szkoda. Wiem, jak odebraliśmy tę mroczną powieść my, dorośli [niezbornym językiem, bo na gorąco, opisałem tę reakcję w komentarzu pod cudzą recenzją] ale jak ten świat przeżył dorastający chłopak, sam jeszcze nieobdarzony potomkiem, za to pewnie z bagażem własnych, nastoletnich dramatów? Naprawdę ciekawe...

Tolerancyjny Bonifacy

Bądźmy szczerzy: nagrzejnikowy koci hamak zaprojektowano na wymiar zaledwie pojedynczego sierścia o umiarkowanych gabarytach.
Zatem gdy rozpiera się w nim 5-kilogramowa Gruszka, pełniąca w naszym domu rolę filozofa-''Bonifacego'', to i tak co nieco jej z niego wystaje i zwisa swobodnie. Żelazną tradycją było dotąd, że ten kot w hamaczku śpi, któremu pierwszemu przyjdzie to do łebka. Częściej Gruszka, ale czasem także Figa, siedmiomiesięczny trzpiot-''Filemon''.
Przed paru dniami Gruszka w swej niezmierzonej (a nie przez wszystkich docenianej) mądrości uznała zapewne, że przepychanki nie są warte utraty kalorii, tak przecież cennych na przednówku.

Oto skutek:


A tu - antycypowanie tego stanu przez autorów wiekopomnego serialu:

Zablokowany

...czyli coś jak z blokadą na kołach: gotowy do jazdy, czas już cię goni, a tymczasem musisz czekać na biurokratę w mundurku, który cię pouczy, wypisze i skasuje a potem dopiero zdejmie. I robi to tym wolniej, im bardziej widać, że ci się spieszy.

Ze mną na szczęście jeszcze nie jest tak, że ktoś mi specjalnie spowalnia działanie, ale niestety i tak pewnych rzeczy nie przeskoczę.
Zaczynają się nieśmiało pojawiać propozycje stałego zajęcia dla mnie. Nawet nie aż tak inwazyjne, by nie dało się ich pogodzić z prowadzeniem własnego interesu, jak to mam w planach. Ale jeśli teraz się na nie zdecyduję - to wykluczę się z ekskluzywnego grona bezrobotnych, do którego formalnie mogę dołączyć dopiero po 30 kwietnia. A rezygnować z tego statusu byłoby szkoda, jako że to może być jedyna okazja by na rozruch dostać publiczne pieniądze (pula, z której dotuje się firmy zakładane przez bezrobotnych jest najstabilniejsza i najłatwiej się o nią dobić). Pat.

Stan, który zna np. każdy inwestor giełdowy, lub hazardzista grający w oczko: trzymać jeszcze nerwy na wodzy i wytrwać z tym, co mam w ręku, czy może już rzucić aktywa lub karty z ręki, nim przeoczę przesilenie i przegnę pałę?

Powracam na ring!

Jestem Andrzejem Gołotą...

...samokształcenia w zakresie języka angielskiego. Po złotym - wczesnym - okresie mej kariery, gdy w wieku 8 lat zacząłem epatować całe podwórko i rodzinę słówkami świeżo nabytymi na pozaszkolnych kursach, nastąpił regres.
Każda moja - starannie obmyślana i przygotowywana - próba ponownego zmierzenia się z tym przeciwnikiem, kończyła się przed czasem. Analogia z Gołotą może tylko o tyle jest nietrafiona, że ani razu przyczyną nie był z mej strony cios poniżej pasa. Ale jeśli wziąć pod uwagę skalę zawodu (proporcjonalnie wielką do skali nadziei) - to już wszystko pasuje.
Pasuje nawet to, że po tylu niespełnionych nadziejach, mimo wszystko każda nowa zapowiedź walki o mistrzostwo ściąga uwagę wszystkich, nawet największych sceptyków i najbardziej rozczarowanych. Bo a nuż to jednak właśnie będzie TA walka?

Czy to będzie TA walka w moim wykonaniu - przekonam się w końcu czerwca. Dziś jestem po pierwszej - próbnej - lekcji. Od środy systematyczne cztery godziny tygodniowo, które mają zakończyć się egzaminem na początku wakacji. Jak widać - dałem sobie pewien handicap, bo dołączam do grupy, która pracuje już od listopada (wchodzę na miejsce kogoś, kto odpuścił). Ale pociesza mnie, że nie sam się na tę grupę skierowałem, lecz organizatorzy po sprawdzeniu moich podstaw w teście.