Nasz grudniowy nabytek, mały pręgowany kotek Figa, już nie jest takim malcem. Zdążyła zaliczyć spore burze hormonalne i tym samym skłonić nas do zawiezienia ją na sterylizację.
Zabieg przeszedł bez zarzutu. Wykonana przy okazji morflogia też dała co najmniej dobre wyniki. Ale popołudnie po odebraniu sierściuszka od weterynarza było niewesołe. Nawet gdy się dobrze wie, że przez pierwsze godziny widoczny będzie niegroźny wpływ narkozy, to jednak nie sposób zapanować nad lękiem o zwierzaka, który snuje się po domu skwaszony, bez cienia dawnego humoru. Niefajnie jest patrzeć gdy raz po raz - jak ścięty - przewraca się na bok i zasypia płytkim, nerwowym snem, tam gdzie stał. Jeszcze gorzej, gdy kot usiłuje odbić się z ziemi na półmetrowe krzesełko, gdzie zwykle się wyleguje i z każdą próbą ponosi porażkę: słabe łapki sprawiają, że wciąż osuwa się ciężkim dupskiem na ziemię. Żal.
Szczęściem trwa to tylko parę godzin. O świcie wyspany tygrys zrobił już awanturę o jedzenie, spenetrował całe mieszkanie, zlustrował okolicę z wysokości parapetu, zapędził swą starszą i większą współlokatorkę Gruszkę za kanapę a teraz urządza mi przechadzki po klawiaturze, śladem wciąż zabieranego mu sprzed nosa kubka z kawą.
No i przede wszystkim - znów zaczął "gadać" przy każdym głasku.
sobota, 27 czerwca 2009
środa, 10 czerwca 2009
Pod Twoją Opiekę...
To nie zdarzyło się dziś ani wczoraj. Minęło parę tygodni od poniższego dialogu, ale nadal uważam go za... hmm... jakby to powiedzieć... jedną z ciekawszych moich przygód intelektualnych ostatnich miesięcy.
Miejsce akcji:
nowoczesny na oko Urząd Pracy w Bydgoszczy, sala rejestracji nowych bezrobotnych.
Czas akcji:
maj 2009 r. - rok 20-lecia Gazety Wyborczej, 18-lecia lokalnej redakcji GW w Bydgoszczy i 15-lecia przenosin tej redakcji w najbardziej eksponowane miejsce miasta - przy Placu Wolności.
Uczestnicy:
[DZ] - Doradca Zawodowy - na oko przed trzydziestką; lekko kudłaty; szaro-srebrzysta marynarka połączona z kwiecistą koszulą i krawatem a la ''informatyk z początku lat 90.'' oraz białymi butami sportowymi.
[F] - Wasz ulubiony Niżej Podpisany: Fluktuant
[DZ] (wczytując się w otrzymane kwity): Agora, Agora... To ta Agora, co jakaś afera z nią była?
[F] (powstrzymując mimowolne sapnięcie): Pewnie o jakiejś aferze mógł pan słyszeć, bo Agora wydaje Gazetę Wyborczą i niejedną aferę ta gazeta opisała...
[DZ](po chwili milczenia i lektury): To w gazetach też zwalniają?
[F] (kiwa poważnie głową): Setkami. Takie czasy.
[DZ] (rzuca zdziwione spojrzenie, czyta dalej i pyta zaskoczony): To ta Agora jest w Bydgoszczy?
[F]: W całej Polsce. Centrala w Warszawie, a w Bydgoszczy jeden z wielu oddziałów.
[DZ] (z narastającym zaskoczeniem): I dużo ludzi w Bydgoszczy w tej gazecie pracuje?
[F] (z narastającą rezygnacją): Niemało - licząc wszystkie piony, ze sprzedażą i tak dalej, będzie z 50-60 osób...
[DZ] (kiwa głową i zaczyna stawiać masę stempli na każdym z oryginalnych i skopiowanych dokumentów. Skończywszy zaczyna znów myśleć i pyta): Ale w tej Agorze to ta gazeta Michnika wychodzi, tak?
[F] (robi oczy jak spodki, ale odpowiada spokojnie): Nooo... Adam jest, owszem, redaktorem naczelnym...
[DZ] (pochyla się bliżej i dociekliwie pyta): No bo jest właścicielem, tak?
....... i w tym momencie, pierwszy raz od przekroczenia progu Urzędu Pracy, poczułem że znalazłem się w dobrych rękach.
Miejsce akcji:
nowoczesny na oko Urząd Pracy w Bydgoszczy, sala rejestracji nowych bezrobotnych.
Czas akcji:
maj 2009 r. - rok 20-lecia Gazety Wyborczej, 18-lecia lokalnej redakcji GW w Bydgoszczy i 15-lecia przenosin tej redakcji w najbardziej eksponowane miejsce miasta - przy Placu Wolności.
Uczestnicy:
[DZ] - Doradca Zawodowy - na oko przed trzydziestką; lekko kudłaty; szaro-srebrzysta marynarka połączona z kwiecistą koszulą i krawatem a la ''informatyk z początku lat 90.'' oraz białymi butami sportowymi.
[F] - Wasz ulubiony Niżej Podpisany: Fluktuant
[DZ] (wczytując się w otrzymane kwity): Agora, Agora... To ta Agora, co jakaś afera z nią była?
[F] (powstrzymując mimowolne sapnięcie): Pewnie o jakiejś aferze mógł pan słyszeć, bo Agora wydaje Gazetę Wyborczą i niejedną aferę ta gazeta opisała...
[DZ](po chwili milczenia i lektury): To w gazetach też zwalniają?
[F] (kiwa poważnie głową): Setkami. Takie czasy.
[DZ] (rzuca zdziwione spojrzenie, czyta dalej i pyta zaskoczony): To ta Agora jest w Bydgoszczy?
[F]: W całej Polsce. Centrala w Warszawie, a w Bydgoszczy jeden z wielu oddziałów.
[DZ] (z narastającym zaskoczeniem): I dużo ludzi w Bydgoszczy w tej gazecie pracuje?
[F] (z narastającą rezygnacją): Niemało - licząc wszystkie piony, ze sprzedażą i tak dalej, będzie z 50-60 osób...
[DZ] (kiwa głową i zaczyna stawiać masę stempli na każdym z oryginalnych i skopiowanych dokumentów. Skończywszy zaczyna znów myśleć i pyta): Ale w tej Agorze to ta gazeta Michnika wychodzi, tak?
[F] (robi oczy jak spodki, ale odpowiada spokojnie): Nooo... Adam jest, owszem, redaktorem naczelnym...
[DZ] (pochyla się bliżej i dociekliwie pyta): No bo jest właścicielem, tak?
....... i w tym momencie, pierwszy raz od przekroczenia progu Urzędu Pracy, poczułem że znalazłem się w dobrych rękach.
wtorek, 5 maja 2009
Truchtanko
Trzy razy w tygodniu, bardzo ostrożnie. Trochę bolą kolana (oto czas, gdy budzą się z uśpienia studenckie kontuzje), nieco plecy. Ale bonusem jest ogólnie radosne samopoczucie.
Tak to jest, gdy zaległości w ruszaniu się i w przyspieszaniu własnego tętna sięgają średniowiecza. Na zaawansowanych joggerów patrzy się z zawstydzeniem i wciąż ma się odruch, by mijać przechodniów wolnym krokiem typu ''ja wcale nie biegam, tylko się przechadzam, przecież takie grubasy jak ja nie biegają''.
Niemniej - jeśli dopisze ochota do takiej jak dotąd systematyczności - może zabiegnę kiedyś dalej niż obecne 6 x 1 minuta truchtu z pięcioma przerwami x 4 minuty marszu.
W Poznaniu taki oto zakątek służy tym rekreacjom:
W kochanej Bydzi nieoczekiwanym odkryciem jest dla mnie ścieżka na północnym brzegu Kanału Bydgoskiego, na wysokości Flisów. Najlepszy dowód na to, że nadal są w tym mieście zakątki nietknięte moją stopą. Szkoda, że to relatywnie krótki odcinek na trucht:
Tak to jest, gdy zaległości w ruszaniu się i w przyspieszaniu własnego tętna sięgają średniowiecza. Na zaawansowanych joggerów patrzy się z zawstydzeniem i wciąż ma się odruch, by mijać przechodniów wolnym krokiem typu ''ja wcale nie biegam, tylko się przechadzam, przecież takie grubasy jak ja nie biegają''.
Niemniej - jeśli dopisze ochota do takiej jak dotąd systematyczności - może zabiegnę kiedyś dalej niż obecne 6 x 1 minuta truchtu z pięcioma przerwami x 4 minuty marszu.
W Poznaniu taki oto zakątek służy tym rekreacjom:
 |
W kochanej Bydzi nieoczekiwanym odkryciem jest dla mnie ścieżka na północnym brzegu Kanału Bydgoskiego, na wysokości Flisów. Najlepszy dowód na to, że nadal są w tym mieście zakątki nietknięte moją stopą. Szkoda, że to relatywnie krótki odcinek na trucht:
 |
sobota, 25 kwietnia 2009
No to taki z grubsza nastrój w domu panuje...
Kot plażuje. To ten nasz młodziak - mniej więcej półroczna Figa. Dla niej to pierwsza wiosna w życiu. Tyle się dzieje za oknem! Ale i na cieplutkim parapecie też bywa kotu przyjemnie.
 |
 |
 |
 |
czwartek, 23 kwietnia 2009
środa, 8 kwietnia 2009
Znów, cholera, zalegają lektury
Książek nie przybywa w domu lawinowo, ale zaległości w ich czytaniu mam żałosne. Pewnie z paru powodów jednocześnie.
* Mniej jeżdżę pociągami i tramwajami, a to najłatwiej osiągalna okazja, by na trochę się zatopić w książce.
* Wieczory krótsze a ramówka w AXN nieco odświeżona :(
* Sumienie ciśnie, by nieco fachowej literatury liznąć, jakąś metodykę postudiować czy co innego praktycznego; stąd ręka drży, gdy sięga po coś ''dla przyjemności''.
Szkoda. Wyjąwszy taką lekką bzdurkę jak ''Legendy miejskie'' właściwie nie mam się czym pochwalić.
Tymczasem mogę się za to pocieszać, że chyba nie ze szczętem czytelnictwo umiera. To wnioski po warsztatach jakie prowadziłem dla uczniów gimnazjum w 14-tysięcznym Ostrzeszowie (powiat na dalekim południu woj. wielkopolskiego). Przyznaję - byli to ochotnicy pracujący przy szkolnej gazetce, co stawia ich pewnie powyżej przeciętnej, ale i tak mi zaimponowali. Jednym z pierwszych elementów warsztatów było wzajemne przedstawienie się. Każdy z obecnych miał podać swe imię i tytuł ulubionego filmu LUB książki. Niemal wszyscy podali tytuły książek. Młodsi rzecz jasna celowali raczej w Harry'ego Pottera, ale kilkoro starszych (maksymalnie 16-latkowie) rzuciło hasłami powalającymi: ''Pamiętnik narkomanki'' Barbary Rosiek a już zwłaszcza ''Droga'' Cormacka McCarthy'ego to naprawdę duży kaliber.
Nie miałem okazji podpytać o wrażenia chłopaka, który przyznał się do fascynacji ''Drogą''. Szkoda. Wiem, jak odebraliśmy tę mroczną powieść my, dorośli [niezbornym językiem, bo na gorąco, opisałem tę reakcję w komentarzu pod cudzą recenzją] ale jak ten świat przeżył dorastający chłopak, sam jeszcze nieobdarzony potomkiem, za to pewnie z bagażem własnych, nastoletnich dramatów? Naprawdę ciekawe...
* Mniej jeżdżę pociągami i tramwajami, a to najłatwiej osiągalna okazja, by na trochę się zatopić w książce.
* Wieczory krótsze a ramówka w AXN nieco odświeżona :(
* Sumienie ciśnie, by nieco fachowej literatury liznąć, jakąś metodykę postudiować czy co innego praktycznego; stąd ręka drży, gdy sięga po coś ''dla przyjemności''.
Szkoda. Wyjąwszy taką lekką bzdurkę jak ''Legendy miejskie'' właściwie nie mam się czym pochwalić.
Tymczasem mogę się za to pocieszać, że chyba nie ze szczętem czytelnictwo umiera. To wnioski po warsztatach jakie prowadziłem dla uczniów gimnazjum w 14-tysięcznym Ostrzeszowie (powiat na dalekim południu woj. wielkopolskiego). Przyznaję - byli to ochotnicy pracujący przy szkolnej gazetce, co stawia ich pewnie powyżej przeciętnej, ale i tak mi zaimponowali. Jednym z pierwszych elementów warsztatów było wzajemne przedstawienie się. Każdy z obecnych miał podać swe imię i tytuł ulubionego filmu LUB książki. Niemal wszyscy podali tytuły książek. Młodsi rzecz jasna celowali raczej w Harry'ego Pottera, ale kilkoro starszych (maksymalnie 16-latkowie) rzuciło hasłami powalającymi: ''Pamiętnik narkomanki'' Barbary Rosiek a już zwłaszcza ''Droga'' Cormacka McCarthy'ego to naprawdę duży kaliber.
Nie miałem okazji podpytać o wrażenia chłopaka, który przyznał się do fascynacji ''Drogą''. Szkoda. Wiem, jak odebraliśmy tę mroczną powieść my, dorośli [niezbornym językiem, bo na gorąco, opisałem tę reakcję w komentarzu pod cudzą recenzją] ale jak ten świat przeżył dorastający chłopak, sam jeszcze nieobdarzony potomkiem, za to pewnie z bagażem własnych, nastoletnich dramatów? Naprawdę ciekawe...
czwartek, 19 marca 2009
Tolerancyjny Bonifacy
Bądźmy szczerzy: nagrzejnikowy koci hamak zaprojektowano na wymiar zaledwie pojedynczego sierścia o umiarkowanych gabarytach.
Zatem gdy rozpiera się w nim 5-kilogramowa Gruszka, pełniąca w naszym domu rolę filozofa-''Bonifacego'', to i tak co nieco jej z niego wystaje i zwisa swobodnie. Żelazną tradycją było dotąd, że ten kot w hamaczku śpi, któremu pierwszemu przyjdzie to do łebka. Częściej Gruszka, ale czasem także Figa, siedmiomiesięczny trzpiot-''Filemon''.
Przed paru dniami Gruszka w swej niezmierzonej (a nie przez wszystkich docenianej) mądrości uznała zapewne, że przepychanki nie są warte utraty kalorii, tak przecież cennych na przednówku.
Oto skutek:
A tu - antycypowanie tego stanu przez autorów wiekopomnego serialu:
Zatem gdy rozpiera się w nim 5-kilogramowa Gruszka, pełniąca w naszym domu rolę filozofa-''Bonifacego'', to i tak co nieco jej z niego wystaje i zwisa swobodnie. Żelazną tradycją było dotąd, że ten kot w hamaczku śpi, któremu pierwszemu przyjdzie to do łebka. Częściej Gruszka, ale czasem także Figa, siedmiomiesięczny trzpiot-''Filemon''.
Przed paru dniami Gruszka w swej niezmierzonej (a nie przez wszystkich docenianej) mądrości uznała zapewne, że przepychanki nie są warte utraty kalorii, tak przecież cennych na przednówku.
Oto skutek:
A tu - antycypowanie tego stanu przez autorów wiekopomnego serialu:
Subskrybuj:
Posty (Atom)