Słowo na Czwartek: ''O przesądach i o pechu''

Sam fakt, że powyższy tytuł nie zawiera trzeciego ''p'' - przeznaczenia - jest rodzajem mojej deklaracji światopoglądowej: w przeznaczenie nie wierzę.
Prosty ze mnie człowiek, prosto wychowany. Zzwyczaj łatwo dogrzebuję się w mych własnych osądach echa zasłyszanych w kołysce ''ludowych mądrości''. Słowo ''predestynacja'' trudniej mi wypowiedzieć niż swojskie ''jak sobie pościelesz, tak się wyśpisz''.
Idąc krok dalej - tę samą zasadę przenoszę na przesądy związane z taki właśnie historiami. Czarne koty gonię tylko, żeby cmokać nad ich urodą; lewą nogą wstaję ilekroć przeturlam się na tę stronę łóżka, z której bliżej do toalety; zauważając kominiarza myślę tylko o tym by go ominąć bez pobrudzenia się itd.

Nie zawsze tak było - przyznaję. Jako smarkacz ''wdrukowałem'' sobie na długo przesąd zapożyczony od mego literackiego idola, Reginalda Millsa*). Chcąc być takim twardzielem jak Reg, mawiałem na głos, że grozi mi pech, gdy w pobliżu widzę pojedynczą ''cholerną srokę''. Ani się obejrzałem jak zacząłem się rozglądać nerwowo za inną sroką ''do pary'', żeby pech okazał się nie tak dotkliwy. Ładnych parę lat minęło, zanim z tego wyrosłem.

Ale ostatnio jakieś COŚ uparło się chyba, żeby na nowo wbić mi do łba przesąd związany z trzynastką.
O tym co się stało miesiąc temu, pisałem już w notce ''Przysłowiowy czwartek-trzynastego''. W tym miesiącu trzynasty, sobota, zaczął się niewinnie. Ot, jeden z tysięcy jednakowych kieliszków-świeczniczków, który zapakowałem w markecie do koszyka, po zapłaceniu i rozpakowaniu okazał się być pusty, choć kilka setek jego krewniaków miało wewnątrz świeczkę. Sprawa groszowa, ale to był dopiero początek.
Do domu dotarliśmy z córką nieco przemarznięci i tym bardziej głodni. Przyrządzenie SZYBKO obiadu stało się sprawą pierwszoplanową. Do gara powędrował jakiś sos ze słoika a za moment do tak rozgrzanej mazi miały trafić ziemniaczki. Te kupiliśmy już obrane, w paczce próżniowej - nic tylko podgrzać i zapełnić brzucho.
No i po chwili zaczęły wędrować... ale jakieś dziwne. Zagadka wyjaśniła się szybko: tydzień wcześniej byliśmy zachwyceni tempem rozgrzania takich właśnie, podgotowanych nieco w fabryce ziemniaków z paczki. Tym razem, zwiedzeni podobieństwem i głodem kupiliśmy paczkę kartofli surowych, w słonej zalewie...
Żeby nie przedłużać: głodni poświęciliśmy jeszcze 20 minut na ratowanie pierwotnej idei i na próbę usmażenia kartofli odłowionych wcześniej z sosu. Szkoda tych 20 minut, trza się było od razu zająć tym, co w końcu okazało się nieuchronne - wywaleniem wszystkiego i zrobieniem od zera makaronu.
Smętny powrót do pokoju z tym ersatzem obiadu mógł mi osłodzić widok łagodnego światła zalewającego pomieszczenie z energooszczędnej żarówki, którą (mimo kończącej się forsy) nabyłem w tym samym markecie i umieściłem w oprawce wychodząc do kuchni. Światło nie było łagodne. Nie było żadne - 16,90 za nową świetlówkę Philipsa poszło się czesać. Trafiła nam się akurat taka jedna zawodna sztuka w partii, co zdechła chwilę po wkręceniu.

Pominę parę pomniejszych pechów i peszków z tej soboty, bo czas na puentę, a ona też będzie rozwlekła.

Otóż nie dam się, i w pechową trzynastkę nie uwierzę. A mam solidny powód. Drugi dzień tego samego weekendu miałem spędzić na ostrym shoppingu (święta, prezenty etc.). Wcześniej tylko musiałem opędzić wspólnotowy ''dyżur klatkowy'' - przelecieć miotłą i mopem niedużą klatkę schodową kamienicy. Robota na 20-30 minut. Zostały mi cztery stopnie schodów do końca, gdy cofnąłem się z tym mopem w ręce ciut za bardzo. Straciłem równowagę lecąc w tył, utrzymałem pionową postawę, ale kosztem ostrego wygięcia kolana w tył.
Tego samego kolana, które 22 lata temu koszykówka pozbawiła łąkotki a mi zapewniła minimum dekadę obcowania z takimi terminami jak ''fizjoterapia'' ''punkcja'' ''wysięk''.
Shopping szlag trafił. Próba dotarcia taksówką na pociąg okazała się o tyle chybiona, że korporacja zapomniała o zgłoszeniu i wysłała wóz po upomnieniu - na tyle późno, że zamiast bezpośrednim pospiesznym ruszyłem do Poznania osobowym z przesiadką. Po prawie 5 godzinach od opuszczenia mieszkania dotarłem do Poznania, gdzie rozpoczął się trwający do dziś tydzień mego ostrożnego kuśtykania z opuchniętym jak bania kolanem **).

A przecież i kolano, i taksówka przytrafiły mi się CZTERNASTEGO! Chowaj się więc, pechowa trzynastko!



*) James Barlow, ''Patrioci'', t.1-2, Państwowy Instytut Wydawniczy 1960.
**) ale to frajda - raz na wiele lat napisać coś i nie musieć tego profesjonalnie zaczynać od ''leadu'', za to sprzedać najważniejszą informację na samym końcu notki :)