Dress code, czyli szata zdobi człowieka

W starożytnym Rzymie ktoś kiedyś wpadł na pomysł, by położyć tamę zbyt dostatniemu życiu ludzi z klas niższych, w szczególności wyzwoleńców i niewolników w bogatych domach. Przede wszystkim należałoby im narzucić jakiś sposób ubierania się. Adekwatnie skromny do mizerii ich roli w społeczeństwie. Przytomniejsi senatorzy rychło takie wnioski uciszyli. Po cóż niewolnicy i biedacy mieli się naocznie przekonać, jak wielką mają liczebną przewagę nad patrycjuszami?

Współcześnie coraz częściej obijamy się o obowiązek stosowania się dress code, który ma wszem i wobec pokazywać jaką to pracę tak profesjonalnie wykonujemy (a tym samym - jak można oszacować nasze dochody). Ja może nie będę się zagłębiać w rozważania jakie to może skutki przynieść w przyszłości. Na razie zastanawiam się, jakiego dress code ja powinienem się trzymać.

Dotąd w teorii obowiązywało mnie coś takiego:

Bzdura. Śmiechu warte dla każdego, kto trochę mnie zna. Praktyka bywała raczej taka:

...czasem nawet posunięta do takich granic:


Dzisiaj sądzę, że zanim mój status nie wróci do poprzedniego, dress code adekwatny do mej obecnej roli wyraża się mniej więcej taką formą:

Ba, ale aby dorównać Powolniakowi, muszę spotkać kogoś, kto potrafiłby władać drutami i wydziargać mi ten kultowy pulower (za zimno na samą podkoszulkę):



PS. W domu wszyscy zdrowi. Nastrój stabilny. Może to i mój czwarty dzień na bezrobociu, ale na szczęście już także dwudziesty trzeci na prozaku.