Tak więc pod koniec listopada Gruszce skończył się dwutygodniowy czas samotności po śmierci Grzanki. Coraz śmielej rozpychającą się po kątach Gruszkę, któregoś wieczora zaskoczyło przybycie małej, ciekawskiej ale i grzecznej oraz onieśmielonej burej kuleczki z uszkami. Kuleczka dostała na imię Figa a nad jej głową zaczęły się rozważania ile ten futrzak musiał przejść w swoim niedługim jeszcze życiu. Zaoferowany przez fundację odławiającą bezpańskie dachowce i doprowadzającą je do stanu jakiej takiej używalności - kotek pochodził z jakichś działek. Musiał parę razy oberwać od bardziej cwanych i silniejszych zwierzaków: późniejsze badanie wykazało m.in. że miała już kiedyś złamany ogonek a już na pierwszy rzut oka dawały się zauważyć wyszczerbienia na uszach i nienaturalnie połamane wibrysy.
Pokazywałem już zdjęcie z pierwszej nocy Figi w domu. Oto inne ujęcia z kolejnych dni z przełomu listopada i grudnia, gdy maluch wyglądał jak ćwierć Gruszki:
Mam takie natręctwo, że zbyt często powtarzam ludziom dowcip o tym iż ''mały, słodki koteczek'' to tylko stan przejściowy, który trwa góra trzy miesiące. Ale następne zdjęcie - w zestawieniu z poprzednim - świetnie pokazuje jak szybko kotki rosną. To Figa w połowie stycznia.
To już nie ćwierć Gruszki, ale jakieś 60 procent :) (Grusia po prawej)
Na finał, dla porządku, Grusia solo:
---------
* tytuł posta to tag, którym użytkownicy Blipa anonsują portrety swych śmierduchów
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz