Smutek w bardzo udany weekend

Dwuipółdniowy wypad do Radomia na pokazy lotnicze Air Show. Kwatera wynajęta w domku na skraju Puszczy Kozienickiej. Koniec sierpnia, pogoda w dniu wyjazdu przepiękna. To w zasadzie recepta na tak wspaniały weekend, że aż wstyd potem go opisywać ludziom, którzy mogą mi go tylko pozazdrościć. A tymczasem...

Już nawet nie wypada się uskarżać, że pierwszy dzień pokazów zupełnie zmasakrowało przejście frontu atmosferycznego, który w kilka godzin rozleniwiające ciepełko zamienił w fale zimnego, rzęsistego deszczu, wciskającego się w najbardziej niedostępne zakamarki. Sobotnie wkurzenie na załamanie pogody wydaje się mi strasznie odległe w czasie - bo daleko, daleko wypchnął je tragiczny finał pokazów w niedzielę.

Nie będę powtarzał tu moich zapisków o tym co widziałem i co czułem - podlinkuję je jedynie [tutaj]. Tak, jak wyraziłem to w finale owej notki: przeżyłem na lotnisku w Radomiu wiele świetnych, ekscytujących momentów. "Upolowałem" zdjęciowo rzadkie, a cenne dla mnie okazy lotnicze. Powrót do chwil, gdy ziemia drży pod nogami przez dopalacze startujących maszyn, był dla mnie wytęsknionym, ważnym i fantastycznym przeżyciem... A jednak rozpisywać się dziś na ten temat, ani wklejać złowionych tam zdjęć - jakoś na razie nie potrafię.

Czas na to będzie trochę później.

Nocny raport

Wrocław z poziomu kuszetki. 4.23. Ciekawe czy jeszcze zmrużymy oko przed Jelenią? Gdańska ewakuacja we Wrocławiu obudziła nas bez zmiłowania.

Szukanie dziury w całym...

...czyli moje normalne dylematy. Bez dzielenia włosa na czworo i nieustannego oglądania każdej opcji z wszystkich stron, nie ujedzie żadna prawdziwa Waga.

Dlatego - choć rozpoczęte niedawno z pewną korporacją rozmowy o pracy wciąż trwają i wciąż mogą doprowadzić do jakiejś konkretnej propozycji - nadal nie wiem, czy ją będę w końcu gotów przyjąć. Sami potencjalni pracodawcy, poznając mnie w czasie rozmowy kwalifikacyjnej, zadali mi to pytanie:
czy spędziwszy parę miesięcy poza korporacją, posmakowawszy na nowo wolności, naprawdę chcę na nowo wchodzić do korporacyjnej rzeki?

Pamiętając ile razy przez poprzednie 14 lat wyrywało mi się z piersi westchnienie ''...Boże, otaczają mnie kretyni...'', i pamiętając ilu szefów dawało mi powody, by marzyć o zrobieniu im krzywdy - sam nie wiem co zdecyduję.



Serio. Czuję, że mogę odmówić nawet w ostatniej chwili...

*******

Z innej beczki. To wprawdzie nie żaden dylemat, czy zwiastun obawy, ale jednak sprawa jest ważna.
Jedną z atrakcji wrześniowego wypadu do Brukseli ma być (z przeproszeniem wszystkich miłośników zwiedzania zabytków i muzeów) wizyta w wielgachnym lunaparku. To, co dziś zobaczyłem w necie, skłoniło mnie do sporządzenia ważnego memo na ten wyjazd: ''starannie dopiąć pasy''

Mała zmiana na trasie

Osiągnąłem następny stopień wtajemniczenia: już się tak głupio nie wstydzę, gdy biegam. Trochę owszem, zwłaszcza gdy tak okropnie zipię, ale już nie tak jak wiosną.


A to oznacza, że mogę wyjść z tym bieganiem z lasu, trochę bardziej między ludzi. W praktyce oznacza to oszczędności czasu i paliwa, bo już nie jest niezbędne dojeżdżanie dwie dzielnice dalej - na Debinę. Moje okolice (te w Poznaniu, w sensie) nie są najgorsze do biegania, więc obecnie grunwaldzka pętelka, do której pokonania zmuszam się trzy razy w tygodniu, wygląda mniej więcej tak, jak obok.

Wiem, że każdy biegowy neofita uwielbia ględzić o swym nadzwyczajnym samopoczuciu, więc nie będę się nad tym rozwodził. Ale radość z końca przebieżki warta jest zmuszania się do jej rozpoczęcia...

Plany skromne, ale zawsze jakieś

W kwestii wydawania pieniędzy, które kończą się szybciej niżbym się spodziewał, podjętych zostało parę ustaleń. Perspektywa dotyczy ledwie bieżących wakacji, ale to zawsze coś.

1) Obowiązkowe Karkonosze.
Bo tak.
Bo jakże - po tylu latach nie pojechać?
Bo przezornie jeszcze trochę podsypałem śwince skarbonce, kiedy było z czego.

2) Zamiast powtórki gór - tym razem z Kasią - będzie krócej i bliżej, za to uciążliwiej w transporcie (czyli Kasi autem przez głęboki interior mazowiecki). A już na pewno o wiele głośniej. Air Show. Radomiu - strzeż się: powracam. Zwabiony arcyrzadką okazją do zobaczenia samolotu A-10 (nawet w Afganistanie nie dane mi było się do nich zbliżyć, choć 3 dni mieszkałem na lotnisku) - odnawiam mój romans z aeronautyką.




3) Na obiecywane wojaże samochodowe po Europie - głównie z myślą o odwiedzinach pod Bonn (pozdrawiam serdecznie, Dorotko) i w Hamburgu (ściskam Was, Joasiu i Michaelu), niestety nie możemy sobie pozwolić. Co pozornie brzmi niewiarygodnie w obliczu planów spędzenia 5 wrześniowych dni w Brukseli, u kasinej przyjaciółki. Ale tylko pozornie. To śmieciowe linie lotnicze swoimi kalkulacjami na niektórych trasach stawiają wszystko na głowie i czynią tę Brukselę nieskończenie tańszą od dużo bliższych Niemiec.

PS.
Na domiar złego wszystkie te plany mogą i tak okazać się równie nietrwałe jak wieża z klocków. A to wskutek rozmaitych rozmów o pracę i rozmaitych starań o zlecenia dla mej quasi-firmy.

Raport pooperacyjny

Nasz grudniowy nabytek, mały pręgowany kotek Figa, już nie jest takim malcem. Zdążyła zaliczyć spore burze hormonalne i tym samym skłonić nas do zawiezienia ją na sterylizację.

Zabieg przeszedł bez zarzutu. Wykonana przy okazji morflogia też dała co najmniej dobre wyniki. Ale popołudnie po odebraniu sierściuszka od weterynarza było niewesołe. Nawet gdy się dobrze wie, że przez pierwsze godziny widoczny będzie niegroźny wpływ narkozy, to jednak nie sposób zapanować nad lękiem o zwierzaka, który snuje się po domu skwaszony, bez cienia dawnego humoru. Niefajnie jest patrzeć gdy raz po raz - jak ścięty - przewraca się na bok i zasypia płytkim, nerwowym snem, tam gdzie stał. Jeszcze gorzej, gdy kot usiłuje odbić się z ziemi na półmetrowe krzesełko, gdzie zwykle się wyleguje i z każdą próbą ponosi porażkę: słabe łapki sprawiają, że wciąż osuwa się ciężkim dupskiem na ziemię. Żal.

Szczęściem trwa to tylko parę godzin. O świcie wyspany tygrys zrobił już awanturę o jedzenie, spenetrował całe mieszkanie, zlustrował okolicę z wysokości parapetu, zapędził swą starszą i większą współlokatorkę Gruszkę za kanapę a teraz urządza mi przechadzki po klawiaturze, śladem wciąż zabieranego mu sprzed nosa kubka z kawą.

No i przede wszystkim - znów zaczął "gadać" przy każdym głasku.

Pod Twoją Opiekę...

To nie zdarzyło się dziś ani wczoraj. Minęło parę tygodni od poniższego dialogu, ale nadal uważam go za... hmm... jakby to powiedzieć... jedną z ciekawszych moich przygód intelektualnych ostatnich miesięcy.

Miejsce akcji:
nowoczesny na oko Urząd Pracy w Bydgoszczy, sala rejestracji nowych bezrobotnych.
Czas akcji:
maj 2009 r. - rok 20-lecia Gazety Wyborczej, 18-lecia lokalnej redakcji GW w Bydgoszczy i 15-lecia przenosin tej redakcji w najbardziej eksponowane miejsce miasta - przy Placu Wolności.
Uczestnicy:
[DZ] - Doradca Zawodowy - na oko przed trzydziestką; lekko kudłaty; szaro-srebrzysta marynarka połączona z kwiecistą koszulą i krawatem a la ''informatyk z początku lat 90.'' oraz białymi butami sportowymi.
[F] - Wasz ulubiony Niżej Podpisany: Fluktuant


[DZ] (wczytując się w otrzymane kwity): Agora, Agora... To ta Agora, co jakaś afera z nią była?
[F] (powstrzymując mimowolne sapnięcie): Pewnie o jakiejś aferze mógł pan słyszeć, bo Agora wydaje Gazetę Wyborczą i niejedną aferę ta gazeta opisała...
[DZ](po chwili milczenia i lektury): To w gazetach też zwalniają?
[F] (kiwa poważnie głową): Setkami. Takie czasy.
[DZ] (rzuca zdziwione spojrzenie, czyta dalej i pyta zaskoczony): To ta Agora jest w Bydgoszczy?
[F]: W całej Polsce. Centrala w Warszawie, a w Bydgoszczy jeden z wielu oddziałów.
[DZ] (z narastającym zaskoczeniem): I dużo ludzi w Bydgoszczy w tej gazecie pracuje?
[F] (z narastającą rezygnacją): Niemało - licząc wszystkie piony, ze sprzedażą i tak dalej, będzie z 50-60 osób...
[DZ] (kiwa głową i zaczyna stawiać masę stempli na każdym z oryginalnych i skopiowanych dokumentów. Skończywszy zaczyna znów myśleć i pyta): Ale w tej Agorze to ta gazeta Michnika wychodzi, tak?
[F] (robi oczy jak spodki, ale odpowiada spokojnie): Nooo... Adam jest, owszem, redaktorem naczelnym...
[DZ] (pochyla się bliżej i dociekliwie pyta): No bo jest właścicielem, tak?



....... i w tym momencie, pierwszy raz od przekroczenia progu Urzędu Pracy, poczułem że znalazłem się w dobrych rękach.