Dużo wojska, tyle że niewiele naszego

Nie narzekam, choć tytuł tej notki może tak wyglądać. Imponujące brukselskie Muzeum Armii i Historii Wojskowości z natury rzeczy musi sławić chwałę oręża dzielnej armii belgijskiej. Chodzi tylko o to, że miałem ciekawą okazję spojrzeć na wydarzenia dobrze mi znane z polskiej perspektywy oczami mieszkańców Zachodu.

Wojskowość jakakolwiek zaczyna się tu od bitwy pod Waterloo, a tak na serio od Rewolucji Belgijskiej 1830 roku. Nic wcześniejszego nie ma. Dwóm wojnom światowym poświęcono odrębne, potężne pawilony. Bardzo ciekawe - z mnóstwem poglądowych dioram (a w każdej jakieś drobne smaczki - np. piesek pustynny gapiący się na widza, który umości się na krzesełku działonowego z Afrika Korps i temu podobne). Niewielki w sumie zakątek pokazujący życie w okopach Wielkiej Wojny, robi potężne wrażenie, bo atakuje od wejścia zgiełkiem ostrzału artyleryjskiego, ujadaniem psów strzegących przed zwiadowcami wroga i krzykami podoficerów.

Ogrom hali, w której prezentowana jest ciężka broń z okresu I wojny światowej, imponuje do czasu wkroczenia do pawilonu poświęconego lotnictwu. Stal i szkło upięte w misterną konstrukcję kryjącą kilkadziesiąc samolotów, śmigłowców z wszelkich epok rozwoju sztuki latania. Od pierwszych płóciennych płatowców, poprzez maszyny bojowe obu wojen, troposferyczne rakiety przeciwlotnicze, aż po odrzutowce bojowe i pasażerskie nawet ze współczesności (łącznie z obecnie używanym przez armię belgijską F-16 i zwiadowczymi maszynami bezzalogowymi).




Trzy godziny zwiedzania - świetna rozrywka dla dużych chłopców, co oczywiste, ale ogrom eksponatów i to na wyciągnięcie ręki - zrobi wrażenie na każdym.

Wracając do tytułu notki - o Polakach też co nieco jest. Zaczyna się ładną wystawką ku czci polskich oficerów w armii belgijskiej powstającej w latach 30. XIX wieku. Potem trochę gorzej - gdy gabloty o skutkach traktatu wersalskiego pokazują manekiny z mundurami wszelkich armii "nowych" państw (z Łotwą włącznie)to Polskę reprezentuje tylko gazeta z 1926 roku, z czołówką poświęconą Wojsku Polskiemu (do tego w gablocie tematycznej o rozpadzie Austro-Węgier). Ale nie ma co narzekać. Jest też wystawka o naszej obronie w 1939, manekiny polskich marynarzy, bardzo rzeczowo i bez ściemy opisana zbrodnia katyńska (choć dołączona do działu "krucjata przeciw komunizmowi", który chyba ma trochę złagodzić brzydką wymowę faktu istnienia "Legionu Walońskiego" SS). I nie sposób z wystawy odnieść wrażenia, że Stalin i Związek Radziecki to byli fajni sojusznicy, tacy jak każdy inny. Nie - od początku popiersie Stalina jest zestawione z popiersiami Mussoliniego i Hitlera, a gablota o NKWD nie zostawia wątpliwości jakimi metodami Stalin zwyciężał.
Polubiłem to muzeum.

Polubilem też papugi w sąsiadującym z muzeum Parku Pięćdziesięciolecia. Bo to takie same aleksandretty obrożne, jak nasz domowy Pedro. Drą się niemożebnie i wygrzewają we wrześniowym słońcu. Wolne i ewidentnie tą wolnością upojone. Podobno w Warszawie tez już jest stadko zbiegłych aleksandrett, zdolne zyć na wolności okrągły rok, ale tym brukselskim na pewno jest łatwiej zimą...

Bruksela, dzień 1

Ładne miasto. Za ładne i za przyjemnie urządzone dla tego małego narodu, który nie umie się nawet dogadać między sobą. My na taką stolicę zasługujemy o wiele - kurde - bardziej! No.

Mnóstwo słońca w całym mieście. Ale bez upału. Drzewa dopiero zaczynają lekko żółknąć, pogoda sprzyja siadaniu w parkach na trawie.

Parę ładnych kilometrów w nogach, po to, żeby poczuć nieco miasto, zanim zaczniemy się rozbijać metrem. Wędrówki od Parku Jubileuszowego przez plac Luksemburski, plac Pałacowy, Grand Market aż po plac Św. Katarzyny - i z powrotem.



Pierwsza knajpka lunchowa, w której zasiedliśmy i w ogóle pierwszy lokal odwiedzony przez nas w Brukseli: na nasze rozważania, że do przekąsek weźmiemy wodę, kelnerka pyta w naszym narzeczu: "gazowaną czy nie?".

Z okna widok na mikroogródki na zapleczu secesyjnych kamieniczek. Bardziej angielski "yard" niż polskie "podwórze". I niemożebnie utuczone w tych ogrodach gołębie. Z parków wyrzuciły je zdziczałe papugi.

Jutro łowy fotograficzne na niezwykłe, odlotowe ozdoby domów. Wcale nie tych sławnych, opisywanych w przewodnikach. Zarąbistą klamkę, zwariowaną skrzynkę na listy, kosmiczną balustradę czy bijące po oczach malowidło ma w tej dzielnicy praktycznie każdy dom.

Wchodzę na (nieco) wyższe obroty

Krótki raport z frontu osobistej walki z nadwagą, lenistwem, upływającym czasem etc. Okazało się, że program treningowy - nawet tak koślawo stosowany, jak w moim wypadku - to coś, co naprawdę działa.

Wiosną padałem na twarz po każdym minutowym truchtaniu, a każdy trzyminutowy interwał marszowy pomiędzy każdym z paru podbiegnięć wydawał mi się żałośnie krótki. Za nic nie potrafiłem sobie wyobrazić, że kiedyś będę w stanie obrócić te proporcje: biec trzy minuty, minutę iść. I nie były w stanie tego zmienić żadne zapewnienia w artykułach o bieganiu.

Potem trochę się rozruszałem, w połowie lata właściwie już nie czułem się bardzo głupio biegnąc pomiędzy ludźmi, a i proporcje biegania do marszu stały się takie, jakich się na wiosnę nie spodziewałem.

Natomiast zaskoczyło mnie to, co nastapiło po moim powrocie z Karkonoszy (gdzie też kilka razy próbowałem porannych truchtów, ale zarzuciłem je, gdy górskie wycieczki wydłużyły nam się do ponad 20 km dziennie). W pierwszej przebieżce okazało się, że mogę pociągnąć bez żadnych przerw 10 minut biegu w tempie ok. 8,3 km/h. Dwa i pół raza dłużej niż moje najbardziej zawzięte boje z początku sierpnia. A potem, po marszowym interwale - mogłem do tego dołożyć jeszcze trzy raz po cztery minuty biegu przetykanego minutowymi marszami.

Wiem, wyczyn obiektywnie mizerny, ale kto mnie zna, i kto wie z jakiej "formy" słynę przez całe życie, ten musi przyznać, że progres jest nieoczekiwany.

Teraz więc do pętli, jaką pokazywałem w lipcu, doszła sąsiednia. Razem tworzą okazałą "ósemkę".



Czerwona linia to zasadnicza część treningu (łącznie bieg i interwały marszowe). Niebieska - 6-minutowy marsz do miejsca przebieżek, mający charakter rozgrzewki. Zielona - około 10-minutowy, wyciszający powrót do domu po całej zabawie.

Smutek w bardzo udany weekend

Dwuipółdniowy wypad do Radomia na pokazy lotnicze Air Show. Kwatera wynajęta w domku na skraju Puszczy Kozienickiej. Koniec sierpnia, pogoda w dniu wyjazdu przepiękna. To w zasadzie recepta na tak wspaniały weekend, że aż wstyd potem go opisywać ludziom, którzy mogą mi go tylko pozazdrościć. A tymczasem...

Już nawet nie wypada się uskarżać, że pierwszy dzień pokazów zupełnie zmasakrowało przejście frontu atmosferycznego, który w kilka godzin rozleniwiające ciepełko zamienił w fale zimnego, rzęsistego deszczu, wciskającego się w najbardziej niedostępne zakamarki. Sobotnie wkurzenie na załamanie pogody wydaje się mi strasznie odległe w czasie - bo daleko, daleko wypchnął je tragiczny finał pokazów w niedzielę.

Nie będę powtarzał tu moich zapisków o tym co widziałem i co czułem - podlinkuję je jedynie [tutaj]. Tak, jak wyraziłem to w finale owej notki: przeżyłem na lotnisku w Radomiu wiele świetnych, ekscytujących momentów. "Upolowałem" zdjęciowo rzadkie, a cenne dla mnie okazy lotnicze. Powrót do chwil, gdy ziemia drży pod nogami przez dopalacze startujących maszyn, był dla mnie wytęsknionym, ważnym i fantastycznym przeżyciem... A jednak rozpisywać się dziś na ten temat, ani wklejać złowionych tam zdjęć - jakoś na razie nie potrafię.

Czas na to będzie trochę później.

Nocny raport

Wrocław z poziomu kuszetki. 4.23. Ciekawe czy jeszcze zmrużymy oko przed Jelenią? Gdańska ewakuacja we Wrocławiu obudziła nas bez zmiłowania.

Szukanie dziury w całym...

...czyli moje normalne dylematy. Bez dzielenia włosa na czworo i nieustannego oglądania każdej opcji z wszystkich stron, nie ujedzie żadna prawdziwa Waga.

Dlatego - choć rozpoczęte niedawno z pewną korporacją rozmowy o pracy wciąż trwają i wciąż mogą doprowadzić do jakiejś konkretnej propozycji - nadal nie wiem, czy ją będę w końcu gotów przyjąć. Sami potencjalni pracodawcy, poznając mnie w czasie rozmowy kwalifikacyjnej, zadali mi to pytanie:
czy spędziwszy parę miesięcy poza korporacją, posmakowawszy na nowo wolności, naprawdę chcę na nowo wchodzić do korporacyjnej rzeki?

Pamiętając ile razy przez poprzednie 14 lat wyrywało mi się z piersi westchnienie ''...Boże, otaczają mnie kretyni...'', i pamiętając ilu szefów dawało mi powody, by marzyć o zrobieniu im krzywdy - sam nie wiem co zdecyduję.



Serio. Czuję, że mogę odmówić nawet w ostatniej chwili...

*******

Z innej beczki. To wprawdzie nie żaden dylemat, czy zwiastun obawy, ale jednak sprawa jest ważna.
Jedną z atrakcji wrześniowego wypadu do Brukseli ma być (z przeproszeniem wszystkich miłośników zwiedzania zabytków i muzeów) wizyta w wielgachnym lunaparku. To, co dziś zobaczyłem w necie, skłoniło mnie do sporządzenia ważnego memo na ten wyjazd: ''starannie dopiąć pasy''

Mała zmiana na trasie

Osiągnąłem następny stopień wtajemniczenia: już się tak głupio nie wstydzę, gdy biegam. Trochę owszem, zwłaszcza gdy tak okropnie zipię, ale już nie tak jak wiosną.


A to oznacza, że mogę wyjść z tym bieganiem z lasu, trochę bardziej między ludzi. W praktyce oznacza to oszczędności czasu i paliwa, bo już nie jest niezbędne dojeżdżanie dwie dzielnice dalej - na Debinę. Moje okolice (te w Poznaniu, w sensie) nie są najgorsze do biegania, więc obecnie grunwaldzka pętelka, do której pokonania zmuszam się trzy razy w tygodniu, wygląda mniej więcej tak, jak obok.

Wiem, że każdy biegowy neofita uwielbia ględzić o swym nadzwyczajnym samopoczuciu, więc nie będę się nad tym rozwodził. Ale radość z końca przebieżki warta jest zmuszania się do jej rozpoczęcia...