poniedziałek, 23 grudnia 2013
środa, 4 grudnia 2013
niedziela, 2 grudnia 2012
Nagła tęsknota do ciepła.
Wszyscy moi znajomi wiedzą, że kocham zimę.
Nie wszyscy wnikają w szczegóły i tym samym nie zawsze wiedzą, że najbardziej z zimy kocham poczucie, że po zdrowym wymarznięciu jest dokąd wracać, by się ogrzać.
Przedwczesna w tym roku zima już drugi raz z rzędu przypuściła atak. I znów, jak każdej mroźnej jesieni (a czasem tylko zimnej i wilgotnej), rozglądam się po mieszkaniu lekko zawiedziony widokiem poczciwych grzejników. Bijące z nich ciepło doceniają koty. Ja jednak atawistycznie tęsknię do żywego ognia w mieszkaniu, ogarnianym przez wczesny zmierzch.
Zazwyczaj takie fantazje szybko obumierają w konfrontacji z prostym faktem: nie mam szansy na przebudowanie domu (nie swojego) i wstawienie tradycyjnego kominka.
Biokominek to już jednak inna sprawa. Usłyszałem o nich kilka lat temu i teraz wzdycham do nich namiętnie.
Kombinuję na różne sposoby - czy wolę coś tradycyjnego, tak książkowo domowego:
[Tutaj wzór kominka w postaci tradycyjnej]
...czy raczej odważyłbym się na dizajn tak radykalnie nowoczesny, żeby powiesić sobie na ścianie takie dzieło:
[przykład kominka-obrazu, dizajn nowoczesny]
Gdy zapakować do wnętrza jeszcze taki gadżet jak... ceramiczne polano - to już można zimować w pełnym poczuciu, że ma się dobrze przygotowaną domową kryjówkę przed trudną pogodą. W moich warunkach szalenie interesująca alternatywa dla tradycyjnego kominka.
[polano ceramiczne do biokominka]
Nie wszyscy wnikają w szczegóły i tym samym nie zawsze wiedzą, że najbardziej z zimy kocham poczucie, że po zdrowym wymarznięciu jest dokąd wracać, by się ogrzać.
Przedwczesna w tym roku zima już drugi raz z rzędu przypuściła atak. I znów, jak każdej mroźnej jesieni (a czasem tylko zimnej i wilgotnej), rozglądam się po mieszkaniu lekko zawiedziony widokiem poczciwych grzejników. Bijące z nich ciepło doceniają koty. Ja jednak atawistycznie tęsknię do żywego ognia w mieszkaniu, ogarnianym przez wczesny zmierzch.
Zazwyczaj takie fantazje szybko obumierają w konfrontacji z prostym faktem: nie mam szansy na przebudowanie domu (nie swojego) i wstawienie tradycyjnego kominka.
Biokominek to już jednak inna sprawa. Usłyszałem o nich kilka lat temu i teraz wzdycham do nich namiętnie.
Kombinuję na różne sposoby - czy wolę coś tradycyjnego, tak książkowo domowego:
[Tutaj wzór kominka w postaci tradycyjnej]
...czy raczej odważyłbym się na dizajn tak radykalnie nowoczesny, żeby powiesić sobie na ścianie takie dzieło:
[przykład kominka-obrazu, dizajn nowoczesny]
Gdy zapakować do wnętrza jeszcze taki gadżet jak... ceramiczne polano - to już można zimować w pełnym poczuciu, że ma się dobrze przygotowaną domową kryjówkę przed trudną pogodą. W moich warunkach szalenie interesująca alternatywa dla tradycyjnego kominka.
[polano ceramiczne do biokominka]
niedziela, 4 listopada 2012
Gdzie mnie znaleźć, jeśli nie tutaj
Milczenie na tym blogu zbiegło się ze zwiększeniem mojej aktywności na Facebooku.
Poza standardowym profilem osobistym mam tam również stronę:
www.facebook.com/Lewandowski.page
Na niej reaguję na zagadnienia związane z mediami, prasą, codziennością. Moje posty przetykane są także anegdotami z życia redakcji.
Zachęcam do zapisania sobie powyższego adresu, może także do "zalajkowania" owej strony (o ile macie konta na FB; jeśli ich jednak nie macie - nadal zawartość owej strony będzie dla Was widoczna).
Jeśli miejsce mojej sieciowej aktywności znów ulegnie zmianie - poinformuję o tym.
Poza standardowym profilem osobistym mam tam również stronę:
www.facebook.com/Lewandowski.page
Na niej reaguję na zagadnienia związane z mediami, prasą, codziennością. Moje posty przetykane są także anegdotami z życia redakcji.
Zachęcam do zapisania sobie powyższego adresu, może także do "zalajkowania" owej strony (o ile macie konta na FB; jeśli ich jednak nie macie - nadal zawartość owej strony będzie dla Was widoczna).
Jeśli miejsce mojej sieciowej aktywności znów ulegnie zmianie - poinformuję o tym.
niedziela, 25 marca 2012
Przekąszamy między zwiedzaniem
Coś czasem jeść musi nawet taki przypadkowy turysta z Europy Wschodniej, który nie może wyzbyć się odruchu mnożenia każdego euro razy cztery (przez co łka nad głupią bułką, kosztującą w jego mniemaniu przeszło trzy złote). Nie będzie to jednak notka o kulinarnej podróży szlakiem wyrafinowanych lokalnych smaków.
To raczej garść zapisków o pożytkach z produktów "marki własnej" w Carrfourze oraz o nielicznych porywach, gdy decyzja "zjeść", pociągała za sobą nieuchronne "wyjść dokądś".
Na początek miejmy za sobą wstydliwy temat spożywczego dyskontu. Mówiąc szczerze - da się tu naprawdę długo przeżyć za stosunkowo nieduże pieniądze, o ile tylko pod ręką jest jakiś Carrfour. OK, OK - wiem, że świeże jedzenie, witaminy, minerały i tak dalej, i że tego nie ma w żarciu konserwowanym, paczkowanym i puszkowanym. Ale przyjmijmy, że mówimy o modelowym świeżym imigrancie, któremu kończy się zabrana z kraju kasa, a cały czas zabiera mu szukanie roboty, względnie tyranie w robocie, żeby zapunktować na początek.
Otóż urocze w tych naprawdę niedużych sklepach, jest to, że oferują i spory wybór, i dbają o świeżość produktów, które mają krótki czas przydatności (przynajmniej tak sobie tłumaczę popołudniowe przeceny w chłodziarkach), i nie są jak McDonald's - mają moc produktów, których np. w Polsce nie oglądamy, bo wynikają z miejscowego gustu i zapotrzebowania. Stoisko owocowo-warzywne wita wchodzących (wśród ziół pyszniących się w doniczkach, m.in. doniczkowy rabarbar!), na wyjściu pracuje pełną parą piekarenka. Bynajmniej nie "dmuchająca" pieczywa. Czegóż chcieć więcej?
Ach tak - można zapragnąć czegoś, co każdy przewodnik po mieście określa jako tutejszą specjalność. Sięgnijmy po najłatwiej dostępne.
Gofry
W promieniu 100 metrów od Grand Place jest największe zagęszczenie smażalni gofrów na kuli ziemskiej, wliczając w to wszystkie polskie wejścia na plaże. Może raczej - "piekarni" gofrów, bo tutaj puszystość ich ciasta wynika ze stosowania drożdżowego zakwasu. Jesteś nieco poza starówką? Nie szkodzi - dopadną Cię niezliczone samochodziki-smażalnie. Wychodzi za pojedynczego gofra 1 - 1,5 euro (w tandetnym samochodziku więcej, a jak!). Oczywiście suchego. Doliczamy po eurasku za każdy fakultatywny dodatek: owoce, polewy, czekoladę, bitą śmietanę, cokolwiek fantazja podpowie.
I liczymy, że się nie zawiedziemy. Że - mówiąc wprost - trafiliśmy do okienka, w którym komuś jeszcze chce się postarać zrobić gofra dobrego, a nie tylko efektownie wyglądającego, którego i tak łykną nierozgarnięci przybysze nie mający do czego porównać swego zakupu.
Frytki
Tu mamy fory - przy pierwszej wizycie zaprowadzono nas na Place Jourdan i wytłumaczono co to za miejsce oraz jaką instytucją jest niepozorna budka "Maison Antoine". Nie mamy więcej pytań ani więcej potrzeb. Nie biegamy też bez sensu po mieście, niepotrzebnie ryzykując. Duży rożek grubaśnych frytek (nie za tłustych, nie za chrupiących, idealnych jak frytkowy wzorzec z Sevres) to 2,5 euro. Dowolny sosik do nich to ledwie 60 centów.
Knajpki. Inaczej na śniadanie, inaczej na kolację. Śniadanie - sprawa ciekawa. Rzuca się w oczy oferta lekka, rustykalna, podrabiająca żywienie wiejskie, przaśne i zdrowe. "Bio" jest ewidentnie hasłem najmodniejszym w gastronomii. Przeczuwam tylko, że miłośnicy bekonowo-kiełbaskowych śniadań wyspiarskich też mają swe tajemne zakątki, bo taka jest natura Brukseli, że jest w niej wszystko. Nasze doświadczenie w śniadaniu "na mieście" jest więc takie mniej więcej:
Pocieszne, że w karcie dają wybór ostrości potraw: od "hot" przez "medium" po "light". To było "medium". Po "hot" zapewne ujrzałbym wszystkie swoje poprzednie wcielenia.
Nie no - serio: było pysznie. Tyle tylko, że na jakiś rok-dwa mam z głowy jakąkolwiek chętkę na curry.
To raczej garść zapisków o pożytkach z produktów "marki własnej" w Carrfourze oraz o nielicznych porywach, gdy decyzja "zjeść", pociągała za sobą nieuchronne "wyjść dokądś".
Na początek miejmy za sobą wstydliwy temat spożywczego dyskontu. Mówiąc szczerze - da się tu naprawdę długo przeżyć za stosunkowo nieduże pieniądze, o ile tylko pod ręką jest jakiś Carrfour. OK, OK - wiem, że świeże jedzenie, witaminy, minerały i tak dalej, i że tego nie ma w żarciu konserwowanym, paczkowanym i puszkowanym. Ale przyjmijmy, że mówimy o modelowym świeżym imigrancie, któremu kończy się zabrana z kraju kasa, a cały czas zabiera mu szukanie roboty, względnie tyranie w robocie, żeby zapunktować na początek.
Otóż urocze w tych naprawdę niedużych sklepach, jest to, że oferują i spory wybór, i dbają o świeżość produktów, które mają krótki czas przydatności (przynajmniej tak sobie tłumaczę popołudniowe przeceny w chłodziarkach), i nie są jak McDonald's - mają moc produktów, których np. w Polsce nie oglądamy, bo wynikają z miejscowego gustu i zapotrzebowania. Stoisko owocowo-warzywne wita wchodzących (wśród ziół pyszniących się w doniczkach, m.in. doniczkowy rabarbar!), na wyjściu pracuje pełną parą piekarenka. Bynajmniej nie "dmuchająca" pieczywa. Czegóż chcieć więcej?
Ach tak - można zapragnąć czegoś, co każdy przewodnik po mieście określa jako tutejszą specjalność. Sięgnijmy po najłatwiej dostępne.
Gofry
W promieniu 100 metrów od Grand Place jest największe zagęszczenie smażalni gofrów na kuli ziemskiej, wliczając w to wszystkie polskie wejścia na plaże. Może raczej - "piekarni" gofrów, bo tutaj puszystość ich ciasta wynika ze stosowania drożdżowego zakwasu. Jesteś nieco poza starówką? Nie szkodzi - dopadną Cię niezliczone samochodziki-smażalnie. Wychodzi za pojedynczego gofra 1 - 1,5 euro (w tandetnym samochodziku więcej, a jak!). Oczywiście suchego. Doliczamy po eurasku za każdy fakultatywny dodatek: owoce, polewy, czekoladę, bitą śmietanę, cokolwiek fantazja podpowie.
Waflo-autka dybią na przechodniów w niespodziewanych miejscach. Ciekawostka - w parku Laeken takie same wozy oblepione są napisami Tutti-Frutti i sprzedają lody, a nie gofry.
I liczymy, że się nie zawiedziemy. Że - mówiąc wprost - trafiliśmy do okienka, w którym komuś jeszcze chce się postarać zrobić gofra dobrego, a nie tylko efektownie wyglądającego, którego i tak łykną nierozgarnięci przybysze nie mający do czego porównać swego zakupu.
Piękna porcja. Oceny za styl - wysokie, ale liczy się smak. A było nijako. Mało drożdżowej puszystości, wafle jakby nasączone w słodkim syropie (trafiłem zębem na grudkę cukru!). Nie tego nas nauczyłaś, Brukselo...
Frytki
Tu mamy fory - przy pierwszej wizycie zaprowadzono nas na Place Jourdan i wytłumaczono co to za miejsce oraz jaką instytucją jest niepozorna budka "Maison Antoine". Nie mamy więcej pytań ani więcej potrzeb. Nie biegamy też bez sensu po mieście, niepotrzebnie ryzykując. Duży rożek grubaśnych frytek (nie za tłustych, nie za chrupiących, idealnych jak frytkowy wzorzec z Sevres) to 2,5 euro. Dowolny sosik do nich to ledwie 60 centów.
Cuda od Antoine'a. Powstają w tym samym miejscu od ponad 60 lat!
Nawet 20-minutowe oczekiwanie w jednej z dwóch potężnych kolejek jest jakoś przyjemne: ludzie wielojęzyczni, rozbawieni, można pogapić się na klientelę siedzącą w ogródkach okolicznych knajpek.
Dwa razy po 2,5 euro, dwa sosy po 60 centów, puszka coli tutaj to 1,5 euro a bierzemy dwie. Zanim przybysz z Europy Wschodniej poskromi głupie odruchy, coś w nim załka z przerażeniem: "wybuliłeś 35 zyli na paczkę smażonego kartofla!"
Knajpki. Inaczej na śniadanie, inaczej na kolację. Śniadanie - sprawa ciekawa. Rzuca się w oczy oferta lekka, rustykalna, podrabiająca żywienie wiejskie, przaśne i zdrowe. "Bio" jest ewidentnie hasłem najmodniejszym w gastronomii. Przeczuwam tylko, że miłośnicy bekonowo-kiełbaskowych śniadań wyspiarskich też mają swe tajemne zakątki, bo taka jest natura Brukseli, że jest w niej wszystko. Nasze doświadczenie w śniadaniu "na mieście" jest więc takie mniej więcej:
Tościki i sok grejpfrutowy. Porcja na pierwszym planie - kozim serem i suszonymi pomidorami z zalewy. Na drugim - z grillowanymi warzywami. Trzeba wysiłku, żeby tego nie wtrzepać jak wariat, tylko smakować to niespiesznie, zaczytanym w gazecie - jak tubylcy.
Tegoroczne zaś wyjście wieczorne sprowadza się do tego mrocznego zakątka, w którym usiłowano nas zgładzić za pomocą jedzenia tyleż pysznego i obfitego, co nieprzyswajalnego przez nieobyte podniebienia. Indyjski lokal przy ulicy Julesa van Praeta... Mógł się stać ostatnim miejscem mojej ziemskiej wędrówki, przynajmniej wtedy, gdy niebacznie na widelec nałożyłem spory kawałek thai kofta z garścią ryżu curry - a potem całość naraz do ust.
W lokalu ciemno niemożebnie. Doceniłem to, gdy curry zaczęło mi się uchodzić uszami. Otoczenie nie widziało zmieniających się kolorów mojej twarzy i uniknęliśmy ataku zbiorowej paniki
Pocieszne, że w karcie dają wybór ostrości potraw: od "hot" przez "medium" po "light". To było "medium". Po "hot" zapewne ujrzałbym wszystkie swoje poprzednie wcielenia.
Nie no - serio: było pysznie. Tyle tylko, że na jakiś rok-dwa mam z głowy jakąkolwiek chętkę na curry.
"Smart" indian restaurant. A jakże...
piątek, 23 marca 2012
Bruksela daje kopa, aby wrócić w eter
Ostatnimi czasy wrzucanie dwuzdaniowych mądrości na Fejsbuka (lub równie mądrych obrazków) całkowicie zdominowało moją aktywność internetową. A blogi leżą odłogiem i już nawet nie kwiczą... Ale skoro poprzednie wakacje w Brukseli były okazją, żeby trochę tego bloga podgonić, to trudno o lepszy pretekst do powtórki, niż kolejne brukselskie zbijanie bąków
Marzec w Polsce może kojarzyć się z ciepłymi powiewami, z pierwszymi wyraźnymi oznakami wiosny, ze zrzucaniem grubszej odzieży itp. Ale nie kojarzy się raczej - przynajmniej mi - z tym, co tutaj zastaliśmy. Sprawdza się chyba życiowa mądrość naszego Gospodarza dorocznych wakacji w Karpaczu: "każdy ma taką pogodę, jaką sobie przywiózł".
My ewidentnie przywieźliśmy maj.
Nie - przyroda nie zwariowała zupełnie. Nawet w Brukseli drzewa są jeszcze bezlistne, nawet nieobsypane kwiatami (jedyne kwiaty, które widzimy w obfitości to żonkile - miasto masowo przygotowuje się do Wielkanocy i sklepy są zarzucone tematyką jajeczno-zajęczo-drobiowo-żonkilową). Ale trawa w parkach jest w zasadzie soczyście zielona, a słońce przypieka tak, że wypada po mieście poruszać się w letnim anturażu.
Chociaż nie wszyscy brukselczycy podzielają ten pogląd - osoby z szalikami na szyjach, damulki w trzewikach obszytych futerkiem itp. są widokiem dość częstym.
Poznawszy (i polubiwszy) miasto poprzednim razem na poziomie wyczerpującego programu obowiązkowego, tym razem nie tyle zwiedzamy, co sprawdzamy, czy wszystko jest na miejscu - jak być powinno.
Otóż jest, i nie jest.
Parki z tysiącami możliwych ścieżek do biegania i z dziesiątkami sympatycznych joggerów - są takie, jak zapamiętaliśmy.
Łuk Tryumfalny stoi, ale jakoś bez wielkiej narodowej flagi w prześwicie (najwyraźniej ostatnio załapaliśmy się na jakieś święto państwowe, co go w marcu nie obchodzą).
Metro jeździ według tego samego systemu. Za to wyraźnie mniej śmierdzi moczem niż to zapamiętaliśmy (może to się zmieni pod koniec lata).
Handlowe i knajpiane ulice pełne ludzi jak za najlepszych dni, zaś wieczorami - zasłane wystawianymi przed lokale workami ze śmieciami.
Papugi - zielone aleksandretty - nadal świetnie sobie dają radę w Parku Jubileuszowym, dzieląc go z różnymi gawronami. Ale ich dziarskie okrzyki tym razem słyszeliśmy też w zaroślach wokół stawu na skwerze Marii Luizy - a to jednak spory kawałek dalej.
Bardziej rzucają się nam zmiany w okolicach Dworca Centralnego - przed dwoma laty był (wraz z okolicą) w gruntownym remoncie.
Śniadej ludności żebrzącej w metrze, jakby więcej. Instrumentem sezonu są cymbały (takie jak te od Jankiela). Skubani potrafią nawet na nich nieźle grać, czego nie powiedziałbym o większości akordeonistów w bydgoskich tramwajach.
Inna zmiana - w metrze zaczęto kontrolować bilety! Rzadko bo rzadko ale jednak. Wszystko schodzi z czasem na psy...
No i wreszcie są rzeczy, które kompletnie stoją na głowie. W pobliskim Carfourze znalazłem zupę w woreczku o znajomej nazwie "KRUPNICK", z wyraźną fotką michy z krupnikiem właśnie. Odwróciwszy opakowanie dowiedziałem się, że wyprodukowano ją w Izraelu. Kilka półek wyżej, na tym samym regale, stały pudełka z pieczywem typu "maca". Sygnowane przez polską firmę Kupiec. Kto to ogarnie?!
Nie zmienia się z całą pewnością nasz pogląd z pierwszego pobytu: miasto jest świetne, ma rozmiar w sam raz, urodę jak trzeba, wygody jak się patrzy i życzliwych mieszkańców. Tylko ten nieszczęsny język...
Naprawdę wolałbym z dwojga złego, żeby tu wszyscy mówili po flamandzku, niż bełkotali tą francuszczyzną.
Z drugiej strony - tylu przyjezdnych to opanowuje, więc to nie musi być wielka sztuka: le fou fou fou fou mersi, le ble ble ble ble sa-wa i jakoś pójdzie...
Marzec w Polsce może kojarzyć się z ciepłymi powiewami, z pierwszymi wyraźnymi oznakami wiosny, ze zrzucaniem grubszej odzieży itp. Ale nie kojarzy się raczej - przynajmniej mi - z tym, co tutaj zastaliśmy. Sprawdza się chyba życiowa mądrość naszego Gospodarza dorocznych wakacji w Karpaczu: "każdy ma taką pogodę, jaką sobie przywiózł".
My ewidentnie przywieźliśmy maj.
Nie - przyroda nie zwariowała zupełnie. Nawet w Brukseli drzewa są jeszcze bezlistne, nawet nieobsypane kwiatami (jedyne kwiaty, które widzimy w obfitości to żonkile - miasto masowo przygotowuje się do Wielkanocy i sklepy są zarzucone tematyką jajeczno-zajęczo-drobiowo-żonkilową). Ale trawa w parkach jest w zasadzie soczyście zielona, a słońce przypieka tak, że wypada po mieście poruszać się w letnim anturażu.
Jedni rozsiadają się na trawie, inni twardo wierzą w kalendarz i opatulają jak zwykle na przedwiośniu
Chociaż nie wszyscy brukselczycy podzielają ten pogląd - osoby z szalikami na szyjach, damulki w trzewikach obszytych futerkiem itp. są widokiem dość częstym.
Poznawszy (i polubiwszy) miasto poprzednim razem na poziomie wyczerpującego programu obowiązkowego, tym razem nie tyle zwiedzamy, co sprawdzamy, czy wszystko jest na miejscu - jak być powinno.
Otóż jest, i nie jest.
Parki z tysiącami możliwych ścieżek do biegania i z dziesiątkami sympatycznych joggerów - są takie, jak zapamiętaliśmy.
Łuk Tryumfalny stoi, ale jakoś bez wielkiej narodowej flagi w prześwicie (najwyraźniej ostatnio załapaliśmy się na jakieś święto państwowe, co go w marcu nie obchodzą).
Metro jeździ według tego samego systemu. Za to wyraźnie mniej śmierdzi moczem niż to zapamiętaliśmy (może to się zmieni pod koniec lata).
Handlowe i knajpiane ulice pełne ludzi jak za najlepszych dni, zaś wieczorami - zasłane wystawianymi przed lokale workami ze śmieciami.
Papugi - zielone aleksandretty - nadal świetnie sobie dają radę w Parku Jubileuszowym, dzieląc go z różnymi gawronami. Ale ich dziarskie okrzyki tym razem słyszeliśmy też w zaroślach wokół stawu na skwerze Marii Luizy - a to jednak spory kawałek dalej.
W tych krzaczorach wokół Square Marie Louise też zamieszkały zielone papugi. Tam z tyłu zamieszkali nowi eurourzędnicy
ale to akurat nic ciekawego
Są i zmiany. W "Dzielnicy Europejskiej" jakieś dźwigi i coś się buduje. Mało istotny fakt, ale zawsze jakaś zmiana.ale to akurat nic ciekawego
Bardziej rzucają się nam zmiany w okolicach Dworca Centralnego - przed dwoma laty był (wraz z okolicą) w gruntownym remoncie.
Śniadej ludności żebrzącej w metrze, jakby więcej. Instrumentem sezonu są cymbały (takie jak te od Jankiela). Skubani potrafią nawet na nich nieźle grać, czego nie powiedziałbym o większości akordeonistów w bydgoskich tramwajach.
Inna zmiana - w metrze zaczęto kontrolować bilety! Rzadko bo rzadko ale jednak. Wszystko schodzi z czasem na psy...
No i wreszcie są rzeczy, które kompletnie stoją na głowie. W pobliskim Carfourze znalazłem zupę w woreczku o znajomej nazwie "KRUPNICK", z wyraźną fotką michy z krupnikiem właśnie. Odwróciwszy opakowanie dowiedziałem się, że wyprodukowano ją w Izraelu. Kilka półek wyżej, na tym samym regale, stały pudełka z pieczywem typu "maca". Sygnowane przez polską firmę Kupiec. Kto to ogarnie?!
Nie zmienia się z całą pewnością nasz pogląd z pierwszego pobytu: miasto jest świetne, ma rozmiar w sam raz, urodę jak trzeba, wygody jak się patrzy i życzliwych mieszkańców. Tylko ten nieszczęsny język...
Naprawdę wolałbym z dwojga złego, żeby tu wszyscy mówili po flamandzku, niż bełkotali tą francuszczyzną.
Z drugiej strony - tylu przyjezdnych to opanowuje, więc to nie musi być wielka sztuka: le fou fou fou fou mersi, le ble ble ble ble sa-wa i jakoś pójdzie...
Zanim opanuję "le fou fou fou" albo "le ble ble ble sa-wa" pooglądam przynajmniej okładki
wtorek, 13 października 2009
Przeprowadzka
Gołym okiem widać, że coś się dzieje, skoro tak uparcie tu milczę od powrotu z Brukseli. Krótko potwierdzam: jestem w trakcie przenosin z Poznania do Bydgoszczy.
Że jest to bardzo absorbujące, niech zaświadczy mój dzisiejszy wynik: 37 spakowanych, oznaczonych i oklejonych kartonów z książkami. Dołożyłem je do 18 spakowanych w poprzednich dniach. Teraz jeszcze tylko drugie tyle kartonów na czasopisma, płyty, filmy. Ponadto parę worków ciuchów, jeszcze po paręnaście kartonów na klamoty kuchenne, łazienkowe i wszelkie inne - i chyba będziemy gotowi. Szkopuł w tym, że od jutra (od dzisiaj właściwie, bo piszę to już po północy) będę już codziennie w nowej, bydgoskiej pracy i na resztę pakowania w Poznaniu muszą mi wystarczyć dwie najbliższe soboty. W trzecią - 31 października - ostatecznie żegnamy miłe mieszkanie w Poznaniu, w którym nie najgorzej było nam przez ostatnie trzy lata.
Do pisania bloga (tego i pokrewnych) wrócić zdołam nie prędzej niż w listopadzie.
Tymczasem pozdrawiam ;)
Że jest to bardzo absorbujące, niech zaświadczy mój dzisiejszy wynik: 37 spakowanych, oznaczonych i oklejonych kartonów z książkami. Dołożyłem je do 18 spakowanych w poprzednich dniach. Teraz jeszcze tylko drugie tyle kartonów na czasopisma, płyty, filmy. Ponadto parę worków ciuchów, jeszcze po paręnaście kartonów na klamoty kuchenne, łazienkowe i wszelkie inne - i chyba będziemy gotowi. Szkopuł w tym, że od jutra (od dzisiaj właściwie, bo piszę to już po północy) będę już codziennie w nowej, bydgoskiej pracy i na resztę pakowania w Poznaniu muszą mi wystarczyć dwie najbliższe soboty. W trzecią - 31 października - ostatecznie żegnamy miłe mieszkanie w Poznaniu, w którym nie najgorzej było nam przez ostatnie trzy lata.
Do pisania bloga (tego i pokrewnych) wrócić zdołam nie prędzej niż w listopadzie.
Tymczasem pozdrawiam ;)
Subskrybuj:
Posty (Atom)