Norma. Neurotyczna, ale norma.

Duży spokój ogólnie.
Biegunka handlowa - daleko za mną. W kuchni nawet chciałem się nieco narobić, ale nie dałem sobie za wiele szans. No nic, to też za mną - właściwie wszystko zrobione.
Jakieś zobowiązanie, że będę się starał tego dnia nie spieprzyć zmiennym humorem - podjęte. I to bez większego wysiłku (czwarta, 20-miligramowa porcyjka dobroczynnych chemikaliów nie jest w tym chyba bez znaczenia).

Jakieś tam drobiazgi oczywiście uwierają. O tym, że w firmie zaraz po świętach posypią się pewnie duże zwolnienia - w zasadzie nie rozmyślam, no ale widać, że jednak o tym pamiętam. Gorzej, że jak człowiek ma te materialno-przyziemne sprawy pozamiatane z wyprzedzeniem, to wtedy ma czas na to przereklamowane świąteczne wejrzenie we własną duchowość.
Błeee... I po co było tam zaglądać? Po co było to ruszać? Wspomnienia, wątpliwości, żale, wyrzuty. Cholerny Dickens. Nie, żebym się utożsamiał z biednym Ebenezerem. Nie, to nie to.
Chodzi o to, że jakoś nie umiem w tych refleksjach o duchu świąt, i w tym wznoszeniu oczu w górę ominąć etapu wejrzenia w jakiś tam bilans życiowy. No i to, kurde, nie pasuje, nie idzie w parze.
Wniosek prosty - radosne przeżywanie świąt wychodzi pod warunkiem, że nie grzebiemy zanadto w problemach. Święta nie są porą na rozwiązanie, uporanie się, i reset zaszłości. Ergo - skupmy się na poudawaniu (głównie przed sobą samymi), że problemów nie mamy.
Czego wszystkim z serca życzę (bo to naprawdę krzepiące i niosące ulgę samookłamywanko).

Na pomoc!

Wisi tak od 6 grudnia. Ewidentnie trzeba malca nieco podsadzić, bo nie zdąży do Wigilii.

Nie mam pojęcia co bym z tym robił...

...ale jakbym znalazł takie coś pod choinką, osobiście cieszyłbym się jak głupi z bateryjki.



P.S. Shopping rujnuje kieszeń i kolana.
P.S.2. 20 mg po raz pierwszy.

Może to i nieco dziwne miasto, ale...

.. tu wszystko wydaje mi się zawsze na właściwym miejscu. Nawet kwitnące kamienie.

Wow...

Jest ze mnie niezły kawał mizantropa - rzecz wiadoma. I sądziłem, że wytrwale krocząc drogą mego niezrównanego idola -

- osiągnę mistrzostwo. Ale trafiłem na kogoś, kto bije na głowę mnie z dr Housem, i to razem wziętych [link].

...and the prescription is...

Najpierw było 15 mg pewnego Czegoś, gustownie opakowane w podłużną kapsułkę o szlachetnych, chociaż zgaszonych barwach. Owo Coś otoczone było sławą, wyglądającą na mocno przesadzoną (mówię zarówno o tzw. złej sławie, jak i o zachwytach zadowolonych klientów). Ale miało pomagać na JEDNO - i pomogło. Nadspodziewanie skutecznie.

Problem pojawił się, gdy musiałem serio pomyśleć, czy jednak nie wrócić do starego sposobu na poradzenie sobie z coraz natrętniejszym DRUGIM.
Dotarłem do Czegoś Innego, co zazwyczaj pomaga na to DRUGIE, ale usłyszałem zarazem, że nie mogę łączyć Czegoś z Czymś Innym. Po prawdzie spodziewałem się tego. Ale zaskoczeniem było dla mnie, że na dodatek muszę po odstawieniu Czegoś wstrzymać się na paręnaście dni z Czymś Innym.
Chodzi o ryzyko jakiegoś szoku na ''s'', albowiem [- teraz najlepsze -] i Coś, i Coś Innego, działają pobudzając ten sam ośrodek w organizmie.

Teraz leży sobie u mnie porcja 20-miligramowych, niewygodnych w łykaniu, niepowlekanych piguł Innego Czegoś, a ja się zastanawiam... Z jednej strony wygląda na to, że dobroczynny efekt Czegoś nie zniknie, mimo odstawienia kapsułek, skoro Inne Coś też masuje tego samego gruczoła czy cokolwiek tam.
Z drugiej strony - w jaki sposób Inne Coś ma pomóc na DRUGIE, skoro zasadniczo działa tak samo jak Coś, a właśnie podczas zażywania Cosia na JEDNO poczułem istotny problem z DRUGIM?

Eeee tam, to za trudne i guzik mnie obchodzi.
Została mi doba do pierwszego kroku na różowy brzeg rzeki świadomości.

Słowo na Czwartek: ''O przesądach i o pechu''

Sam fakt, że powyższy tytuł nie zawiera trzeciego ''p'' - przeznaczenia - jest rodzajem mojej deklaracji światopoglądowej: w przeznaczenie nie wierzę.
Prosty ze mnie człowiek, prosto wychowany. Zzwyczaj łatwo dogrzebuję się w mych własnych osądach echa zasłyszanych w kołysce ''ludowych mądrości''. Słowo ''predestynacja'' trudniej mi wypowiedzieć niż swojskie ''jak sobie pościelesz, tak się wyśpisz''.
Idąc krok dalej - tę samą zasadę przenoszę na przesądy związane z taki właśnie historiami. Czarne koty gonię tylko, żeby cmokać nad ich urodą; lewą nogą wstaję ilekroć przeturlam się na tę stronę łóżka, z której bliżej do toalety; zauważając kominiarza myślę tylko o tym by go ominąć bez pobrudzenia się itd.

Nie zawsze tak było - przyznaję. Jako smarkacz ''wdrukowałem'' sobie na długo przesąd zapożyczony od mego literackiego idola, Reginalda Millsa*). Chcąc być takim twardzielem jak Reg, mawiałem na głos, że grozi mi pech, gdy w pobliżu widzę pojedynczą ''cholerną srokę''. Ani się obejrzałem jak zacząłem się rozglądać nerwowo za inną sroką ''do pary'', żeby pech okazał się nie tak dotkliwy. Ładnych parę lat minęło, zanim z tego wyrosłem.

Ale ostatnio jakieś COŚ uparło się chyba, żeby na nowo wbić mi do łba przesąd związany z trzynastką.
O tym co się stało miesiąc temu, pisałem już w notce ''Przysłowiowy czwartek-trzynastego''. W tym miesiącu trzynasty, sobota, zaczął się niewinnie. Ot, jeden z tysięcy jednakowych kieliszków-świeczniczków, który zapakowałem w markecie do koszyka, po zapłaceniu i rozpakowaniu okazał się być pusty, choć kilka setek jego krewniaków miało wewnątrz świeczkę. Sprawa groszowa, ale to był dopiero początek.
Do domu dotarliśmy z córką nieco przemarznięci i tym bardziej głodni. Przyrządzenie SZYBKO obiadu stało się sprawą pierwszoplanową. Do gara powędrował jakiś sos ze słoika a za moment do tak rozgrzanej mazi miały trafić ziemniaczki. Te kupiliśmy już obrane, w paczce próżniowej - nic tylko podgrzać i zapełnić brzucho.
No i po chwili zaczęły wędrować... ale jakieś dziwne. Zagadka wyjaśniła się szybko: tydzień wcześniej byliśmy zachwyceni tempem rozgrzania takich właśnie, podgotowanych nieco w fabryce ziemniaków z paczki. Tym razem, zwiedzeni podobieństwem i głodem kupiliśmy paczkę kartofli surowych, w słonej zalewie...
Żeby nie przedłużać: głodni poświęciliśmy jeszcze 20 minut na ratowanie pierwotnej idei i na próbę usmażenia kartofli odłowionych wcześniej z sosu. Szkoda tych 20 minut, trza się było od razu zająć tym, co w końcu okazało się nieuchronne - wywaleniem wszystkiego i zrobieniem od zera makaronu.
Smętny powrót do pokoju z tym ersatzem obiadu mógł mi osłodzić widok łagodnego światła zalewającego pomieszczenie z energooszczędnej żarówki, którą (mimo kończącej się forsy) nabyłem w tym samym markecie i umieściłem w oprawce wychodząc do kuchni. Światło nie było łagodne. Nie było żadne - 16,90 za nową świetlówkę Philipsa poszło się czesać. Trafiła nam się akurat taka jedna zawodna sztuka w partii, co zdechła chwilę po wkręceniu.

Pominę parę pomniejszych pechów i peszków z tej soboty, bo czas na puentę, a ona też będzie rozwlekła.

Otóż nie dam się, i w pechową trzynastkę nie uwierzę. A mam solidny powód. Drugi dzień tego samego weekendu miałem spędzić na ostrym shoppingu (święta, prezenty etc.). Wcześniej tylko musiałem opędzić wspólnotowy ''dyżur klatkowy'' - przelecieć miotłą i mopem niedużą klatkę schodową kamienicy. Robota na 20-30 minut. Zostały mi cztery stopnie schodów do końca, gdy cofnąłem się z tym mopem w ręce ciut za bardzo. Straciłem równowagę lecąc w tył, utrzymałem pionową postawę, ale kosztem ostrego wygięcia kolana w tył.
Tego samego kolana, które 22 lata temu koszykówka pozbawiła łąkotki a mi zapewniła minimum dekadę obcowania z takimi terminami jak ''fizjoterapia'' ''punkcja'' ''wysięk''.
Shopping szlag trafił. Próba dotarcia taksówką na pociąg okazała się o tyle chybiona, że korporacja zapomniała o zgłoszeniu i wysłała wóz po upomnieniu - na tyle późno, że zamiast bezpośrednim pospiesznym ruszyłem do Poznania osobowym z przesiadką. Po prawie 5 godzinach od opuszczenia mieszkania dotarłem do Poznania, gdzie rozpoczął się trwający do dziś tydzień mego ostrożnego kuśtykania z opuchniętym jak bania kolanem **).

A przecież i kolano, i taksówka przytrafiły mi się CZTERNASTEGO! Chowaj się więc, pechowa trzynastko!



*) James Barlow, ''Patrioci'', t.1-2, Państwowy Instytut Wydawniczy 1960.
**) ale to frajda - raz na wiele lat napisać coś i nie musieć tego profesjonalnie zaczynać od ''leadu'', za to sprzedać najważniejszą informację na samym końcu notki :)