Chrypu chrypu, kaszlu kaszlu

Nagła cisza na parę dni nie oznacza, że znalazlem pracę na półtora etatu. Po prostu w końcu poległem i się rozchorowałem (rasowy dżentelmen podąża o pół kroku za modą i to, co wszyscy już mają, wdziewa z opóźnieniem).
Dlatego z godnością odczekałem do chwili, gdy temperatura z 38,6 stopni opadła mi do marnych 37,2 i w ten oto sposób zmieniam na chwilę bloga w szpitalny biuletyn.
Ufam, że na niedługo. A teraz lecę po paczkę chusteczek...

Tędy owędy

Jeśli komuś nadal dziwacznie brzmi słówko ''fluktuant'' w tytule tego bloga, to obserwując mnie w ciągu paru ostatnich dni musiałby dojść do wniosku, że jest ono jednak na miejscu. Pomyslałem sobie o tym w dusznym przedziale pospiesznego do Bydgoszczy, którym dość nagłą podróż odbywałem w środku tygodnia.

Dla wielu znajomych ''od dawna'' nie ma mnie w Bydgoszczy. Dla innych ''od dawna'' mieszkam w Poznaniu. A ja sam mam poczucie, że nadal jestem na walizkach. Czteroletni epizod poznański... nie - nie znaczy to, że na pewno osiągnął już swój kres. Ale taka możliwość nagle się pojawiła. Kolejna wyprawa wisi w powietrzu? Spotkanie, na które jechałem, niczego nie przesądziło ani nie wykluczyło. Ale do myślenia daje choćby to, że pierwsza wskazówka, iż mogłoby się znaleźć dla mnie jakieś nowe zajęcie, pochodzi z Bydgoszczy...

Do 1988 roku tkwiłem w moim mieście grzecznie i bez ochoty na jakąkolwiek wyprowadzkę. Ale gdy już zerwałem tę pępowinę, to na całego: do Poznania, znów do Bydgoszczy i na studia do Torunia, ponownie do Poznania i tam do pracy, nagle do Bydgoszczy i to na dobre 10 lat, które przyniosły jednak cztery zmiany mieszkań; nieoczekiwanie znów z przeszłości wychynął Poznań, oferując tak dobre warunki, że nie zanosiło się na szybkie powroty. Ostatniej jesieni powrót na stałae wydawał się nawet mniej prawdopodobny niż kiedykolwiek wcześniej. A teraz...

Zobaczymy.

Pokakota *

Jesienią nawypisywałem tu tyle o moich kotach (w tym o poszukiwaniach nowego towarzysza dla ''Bonifacego'', czyli dla ''zbonifaciałej'' Gruszki) a potem zapadła cisza. Słusznie zwracają mi uwagę co poniektórzy, że należy się kotom jakieś miejsce na blogu.

Tak więc pod koniec listopada Gruszce skończył się dwutygodniowy czas samotności po śmierci Grzanki. Coraz śmielej rozpychającą się po kątach Gruszkę, któregoś wieczora zaskoczyło przybycie małej, ciekawskiej ale i grzecznej oraz onieśmielonej burej kuleczki z uszkami. Kuleczka dostała na imię Figa a nad jej głową zaczęły się rozważania ile ten futrzak musiał przejść w swoim niedługim jeszcze życiu. Zaoferowany przez fundację odławiającą bezpańskie dachowce i doprowadzającą je do stanu jakiej takiej używalności - kotek pochodził z jakichś działek. Musiał parę razy oberwać od bardziej cwanych i silniejszych zwierzaków: późniejsze badanie wykazało m.in. że miała już kiedyś złamany ogonek a już na pierwszy rzut oka dawały się zauważyć wyszczerbienia na uszach i nienaturalnie połamane wibrysy.
Pokazywałem już zdjęcie z pierwszej nocy Figi w domu. Oto inne ujęcia z kolejnych dni z przełomu listopada i grudnia, gdy maluch wyglądał jak ćwierć Gruszki:






Mam takie natręctwo, że zbyt często powtarzam ludziom dowcip o tym iż ''mały, słodki koteczek'' to tylko stan przejściowy, który trwa góra trzy miesiące. Ale następne zdjęcie - w zestawieniu z poprzednim - świetnie pokazuje jak szybko kotki rosną. To Figa w połowie stycznia.


To już nie ćwierć Gruszki, ale jakieś 60 procent :) (Grusia po prawej)


Na finał, dla porządku, Grusia solo:


---------
* tytuł posta to tag, którym użytkownicy Blipa anonsują portrety swych śmierduchów

Dress code, czyli szata zdobi człowieka

W starożytnym Rzymie ktoś kiedyś wpadł na pomysł, by położyć tamę zbyt dostatniemu życiu ludzi z klas niższych, w szczególności wyzwoleńców i niewolników w bogatych domach. Przede wszystkim należałoby im narzucić jakiś sposób ubierania się. Adekwatnie skromny do mizerii ich roli w społeczeństwie. Przytomniejsi senatorzy rychło takie wnioski uciszyli. Po cóż niewolnicy i biedacy mieli się naocznie przekonać, jak wielką mają liczebną przewagę nad patrycjuszami?

Współcześnie coraz częściej obijamy się o obowiązek stosowania się dress code, który ma wszem i wobec pokazywać jaką to pracę tak profesjonalnie wykonujemy (a tym samym - jak można oszacować nasze dochody). Ja może nie będę się zagłębiać w rozważania jakie to może skutki przynieść w przyszłości. Na razie zastanawiam się, jakiego dress code ja powinienem się trzymać.

Dotąd w teorii obowiązywało mnie coś takiego:

Bzdura. Śmiechu warte dla każdego, kto trochę mnie zna. Praktyka bywała raczej taka:

...czasem nawet posunięta do takich granic:


Dzisiaj sądzę, że zanim mój status nie wróci do poprzedniego, dress code adekwatny do mej obecnej roli wyraża się mniej więcej taką formą:

Ba, ale aby dorównać Powolniakowi, muszę spotkać kogoś, kto potrafiłby władać drutami i wydziargać mi ten kultowy pulower (za zimno na samą podkoszulkę):



PS. W domu wszyscy zdrowi. Nastrój stabilny. Może to i mój czwarty dzień na bezrobociu, ale na szczęście już także dwudziesty trzeci na prozaku.

Na splin, frustrację i oddech nierówny - na Głównym niedziela, niedziela na Głównym

Jak przez cały dzień przetrwać łapankę bez uszczerbku?
Można dać się zdybać bladym świtem, wrzucić do puszki byle złocisza i potem resztę niedzieli paradować z naklejonym na kurtkę serduszkiem. Wskazane palcem ustrzeże przed dalszymi prośbami.
Ale to sposób dla mięczaków. Twardziele pokonują godzinami całe kilometry bez żadnych naklejek w klapach, ćwicząc słodki uśmiech i frazę: ''Dziękuję, nie używam''.

Dzień Sprzątania Biurek

Nie żartuję: Dzień Sprzątania Biurek - 8 stycznia - istnieje naprawdę. Odkryłem jego istnienie kilka dni temu, gdy wertowałem kartki nowozakupionego kalendarza na bieżący rok.
Mój pracodawca również uczcił ten dzień, przysyłając mi list:

''Waldku,
pragniemy podziękować Ci za wspólną pracę. Mamy nadzieję, że był to dla Ciebie dobry czas, a zdobyte doświadczenia będą służyły Ci w przyszłości. Chcemy też wytłumaczyć, dlaczego obecne zmiany są konieczne.
[...bla, bla, bla...]
Chcemy poprawić efektywność operacyjną, między innymi poprzez zmniejszenie zatrudnienia i wprowadzenie ostrzejszych mechanizmów kontroli kosztów we wszystkich obszarach naszej działalności.
[...bla, bla, bla...]
Rozstania z pracownikami są dla nas bolesne, również dlatego, że rozumiemy, co oznaczają dla Ciebie.
[...bla, bla, bla...]
Decyzji o takich zmianach nie podejmuje się łatwo, bo jako zarząd czujemy się odpowiedzialni za cały nasz zespół. Dlatego chcemy, aby te najtrudniejsze zmiany zostały przeprowadzone z troską o odchodzących.
W imieniu zarządu,
Piotr''



Wiesz co, Piotrek?

Wal się na cyc.
W imieniu własnym - Ja.

Wśród niecnej ciszy

Niecnej, bo przedwczesnej. Zupełnie nieprofesjonalnie skończyłem dłubaninę przed dedlajnem i rozpuściłem szczęśliwych dyżurnych po domach. Robota powinna teraz wrzeć, tzw. ''wyrazy'' powinny fruwać, a tu tylko stukanie mojej klawiatury się roznosi, głosząc, że uzupełniam bloga.
OK, jak kto liczy jednak na bardziej tradycyjne ''wśród nocnej ciszy'', to mogę zaproponować taki obrazek:

Proszę nie sarkać, że buro, ciemno i nieładnie. Ja tę okolicę, tę porę, taki śnieg i taki bezruch szalenie sobie cenię.
Na swoim Blipie już wyjaśniałem dziś, że obecny powrót w eter nie jest żadną oznaką świątecznego wypadu na lodowiec, ani tym bardziej pod palmy. W ogóle niemal donikąd nie wyprawiałem się przed święta. I Boże Narodzenie, i Nowy Rok powitałem w kapciach przed telewizorem. W moim przypadku oznacza to dokładnie tyle, że wreszcie spędziłem te dni tak, jak tego najbardziej potrzebowałem. Sylwester i Nowy Rok to właściwie było regularne pyjamas-party.

Dziś czuję niejaki kontrast między dobrowolnym i błogim odrętwieniem z tamtych dni, a podskórnym niepokojem, który wrócił. Z jednej strony to może chodzi po prostu o zbliżającą się masakrę zwolnieniową w pracy. Ale może to też coś innego.
Kryzys życiowy, który mną potrząsnął przydarzył się w październiku. Wturlał mnie wprost w okres świąteczny i może to zbliżający się koniec roku mobilizował mnie do trzymania się w pionie. Coś jak z finiszem, na którym biegacz przyspiesza mimo wycieńczenia, bo już widzi metę. Z tym, że dla mnie oczywiście nowy rok nie jest żadną metą. To tylko kreska na asfalcie - biec trzeba nadal, ale dystans się wydłużył, skąd znaleźć siły na kolejny TAKI rok? (ten podobno ma już być inny, ale każdy z minionych 42 miał być lepszy i jakoś nie bardzo to działało).

A może to tylko zwykłe chemiczne figle. Jestem około 16 dawki i pewnie coś się musi spieprzyć zanim się poprawi.

***

Nie sposób nie odnotować - choćby tylko dla własnej pamięci i dla upewnienia się na piśmie, że to naprawdę - iż 28 grudnia tutaj:

oraz tutaj:

...stało się coś ważnego i wiążącego.