Przekąszamy między zwiedzaniem

Coś czasem jeść musi nawet taki przypadkowy turysta z Europy Wschodniej, który nie może wyzbyć się odruchu mnożenia każdego euro razy cztery (przez co łka nad głupią bułką, kosztującą w jego mniemaniu przeszło trzy złote). Nie będzie to jednak notka o kulinarnej podróży szlakiem wyrafinowanych lokalnych smaków.

To raczej garść zapisków o pożytkach z produktów "marki własnej" w Carrfourze oraz o nielicznych porywach, gdy decyzja "zjeść", pociągała za sobą nieuchronne "wyjść dokądś".

Na początek miejmy za sobą wstydliwy temat spożywczego dyskontu. Mówiąc szczerze - da się tu naprawdę długo przeżyć za stosunkowo nieduże pieniądze, o ile tylko pod ręką jest jakiś Carrfour. OK, OK - wiem, że świeże jedzenie, witaminy, minerały i tak dalej, i że tego nie ma w żarciu konserwowanym, paczkowanym i puszkowanym. Ale przyjmijmy, że mówimy o modelowym świeżym imigrancie, któremu kończy się zabrana z kraju kasa, a cały czas zabiera mu szukanie roboty, względnie tyranie w robocie, żeby zapunktować na początek.
Otóż urocze w tych naprawdę niedużych sklepach, jest to, że oferują i spory wybór, i dbają o świeżość produktów, które mają krótki czas przydatności (przynajmniej tak sobie tłumaczę popołudniowe przeceny w chłodziarkach), i nie są jak McDonald's - mają moc produktów, których np. w Polsce nie oglądamy, bo wynikają z miejscowego gustu i zapotrzebowania. Stoisko owocowo-warzywne wita wchodzących (wśród ziół pyszniących się w doniczkach, m.in. doniczkowy rabarbar!), na wyjściu pracuje pełną parą piekarenka. Bynajmniej nie "dmuchająca" pieczywa. Czegóż chcieć więcej?

Ach tak - można zapragnąć czegoś, co każdy przewodnik po mieście określa jako tutejszą specjalność. Sięgnijmy po najłatwiej dostępne.
Gofry
W promieniu 100 metrów od Grand Place jest największe zagęszczenie smażalni gofrów na kuli ziemskiej, wliczając w to wszystkie polskie wejścia na plaże. Może raczej - "piekarni" gofrów, bo tutaj puszystość ich ciasta wynika ze stosowania drożdżowego zakwasu. Jesteś nieco poza starówką? Nie szkodzi - dopadną Cię niezliczone samochodziki-smażalnie. Wychodzi za pojedynczego gofra 1 - 1,5 euro (w tandetnym samochodziku więcej, a jak!). Oczywiście suchego. Doliczamy po eurasku za każdy fakultatywny dodatek: owoce, polewy, czekoladę, bitą śmietanę, cokolwiek fantazja podpowie.

Waflo-autka dybią na przechodniów w niespodziewanych miejscach. Ciekawostka - w parku Laeken takie same wozy oblepione są napisami Tutti-Frutti i sprzedają lody, a nie gofry.

I liczymy, że się nie zawiedziemy. Że - mówiąc wprost - trafiliśmy do okienka, w którym komuś jeszcze chce się postarać zrobić gofra dobrego, a nie tylko efektownie wyglądającego, którego i tak łykną nierozgarnięci przybysze nie mający do czego porównać swego zakupu.

Piękna porcja. Oceny za styl - wysokie, ale liczy się smak. A było nijako. Mało drożdżowej puszystości, wafle jakby nasączone w słodkim syropie (trafiłem zębem na grudkę cukru!). Nie tego nas nauczyłaś, Brukselo...

Frytki
Tu mamy fory - przy pierwszej wizycie zaprowadzono nas na Place Jourdan i wytłumaczono co to za miejsce oraz jaką instytucją jest niepozorna budka "Maison Antoine". Nie mamy więcej pytań ani więcej potrzeb. Nie biegamy też bez sensu po mieście, niepotrzebnie ryzykując. Duży rożek grubaśnych frytek (nie za tłustych, nie za chrupiących, idealnych jak frytkowy wzorzec z Sevres) to 2,5 euro. Dowolny sosik do nich to ledwie 60 centów.

Cuda od Antoine'a. Powstają w tym samym miejscu od ponad 60 lat!

Nawet 20-minutowe oczekiwanie w jednej z dwóch potężnych kolejek jest jakoś przyjemne: ludzie wielojęzyczni, rozbawieni, można pogapić się na klientelę siedzącą w ogródkach okolicznych knajpek.

Dwa razy po 2,5 euro, dwa sosy po 60 centów, puszka coli tutaj to 1,5 euro a bierzemy dwie. Zanim przybysz z Europy Wschodniej poskromi głupie odruchy, coś w nim załka z przerażeniem: "wybuliłeś 35 zyli na paczkę smażonego kartofla!"

Knajpki. Inaczej na śniadanie, inaczej na kolację. Śniadanie - sprawa ciekawa. Rzuca się w oczy oferta lekka, rustykalna, podrabiająca żywienie wiejskie, przaśne i zdrowe. "Bio" jest ewidentnie hasłem najmodniejszym w gastronomii. Przeczuwam tylko, że miłośnicy bekonowo-kiełbaskowych śniadań wyspiarskich też mają swe tajemne zakątki, bo taka jest natura Brukseli, że jest w niej wszystko. Nasze doświadczenie w śniadaniu "na mieście" jest więc takie mniej więcej:

Tościki i sok grejpfrutowy. Porcja na pierwszym planie - kozim serem i suszonymi pomidorami z zalewy. Na drugim - z grillowanymi warzywami. Trzeba wysiłku, żeby tego nie wtrzepać jak wariat, tylko smakować to niespiesznie, zaczytanym w gazecie - jak tubylcy.

Tegoroczne zaś wyjście wieczorne sprowadza się do tego mrocznego zakątka, w którym usiłowano nas zgładzić za pomocą jedzenia tyleż pysznego i obfitego, co nieprzyswajalnego przez nieobyte podniebienia. Indyjski lokal przy ulicy Julesa van Praeta... Mógł się stać ostatnim miejscem mojej ziemskiej wędrówki, przynajmniej wtedy, gdy niebacznie na widelec nałożyłem spory kawałek thai kofta z garścią ryżu curry - a potem całość naraz do ust.

W lokalu ciemno niemożebnie. Doceniłem to, gdy curry zaczęło mi się uchodzić uszami. Otoczenie nie widziało zmieniających się kolorów mojej twarzy i uniknęliśmy ataku zbiorowej paniki

Pocieszne, że w karcie dają wybór ostrości potraw: od "hot" przez "medium" po "light". To było "medium". Po "hot" zapewne ujrzałbym wszystkie swoje poprzednie wcielenia.
Nie no - serio: było pysznie. Tyle tylko, że na jakiś rok-dwa mam z głowy jakąkolwiek chętkę na curry.

"Smart" indian restaurant. A jakże...

Bruksela daje kopa, aby wrócić w eter

Ostatnimi czasy wrzucanie dwuzdaniowych mądrości na Fejsbuka (lub równie mądrych obrazków) całkowicie zdominowało moją aktywność internetową. A blogi leżą odłogiem i już nawet nie kwiczą... Ale skoro poprzednie wakacje w Brukseli były okazją, żeby trochę tego bloga podgonić, to trudno o lepszy pretekst do powtórki, niż kolejne brukselskie zbijanie bąków

Marzec w Polsce może kojarzyć się z ciepłymi powiewami, z pierwszymi wyraźnymi oznakami wiosny, ze zrzucaniem grubszej odzieży itp. Ale nie kojarzy się raczej - przynajmniej mi - z tym, co tutaj zastaliśmy. Sprawdza się chyba życiowa mądrość naszego Gospodarza dorocznych wakacji w Karpaczu: "każdy ma taką pogodę, jaką sobie przywiózł".
My ewidentnie przywieźliśmy maj.
Nie - przyroda nie zwariowała zupełnie. Nawet w Brukseli drzewa są jeszcze bezlistne, nawet nieobsypane kwiatami (jedyne kwiaty, które widzimy w obfitości to żonkile - miasto masowo przygotowuje się do Wielkanocy i sklepy są zarzucone tematyką jajeczno-zajęczo-drobiowo-żonkilową). Ale trawa w parkach jest w zasadzie soczyście zielona, a słońce przypieka tak, że wypada po mieście poruszać się w letnim anturażu.

Jedni rozsiadają się na trawie, inni twardo wierzą w kalendarz i opatulają jak zwykle na przedwiośniu

Chociaż nie wszyscy brukselczycy podzielają ten pogląd - osoby z szalikami na szyjach, damulki w trzewikach obszytych futerkiem itp. są widokiem dość częstym.

Poznawszy (i polubiwszy) miasto poprzednim razem na poziomie wyczerpującego programu obowiązkowego, tym razem nie tyle zwiedzamy, co sprawdzamy, czy wszystko jest na miejscu - jak być powinno.

Otóż jest, i nie jest.

Parki z tysiącami możliwych ścieżek do biegania i z dziesiątkami sympatycznych joggerów - są takie, jak zapamiętaliśmy.
Łuk Tryumfalny stoi, ale jakoś bez wielkiej narodowej flagi w prześwicie (najwyraźniej ostatnio załapaliśmy się na jakieś święto państwowe, co go w marcu nie obchodzą).
Metro jeździ według tego samego systemu. Za to wyraźnie mniej śmierdzi moczem niż to zapamiętaliśmy (może to się zmieni pod koniec lata).
Handlowe i knajpiane ulice pełne ludzi jak za najlepszych dni, zaś wieczorami - zasłane wystawianymi przed lokale workami ze śmieciami.
Papugi - zielone aleksandretty - nadal świetnie sobie dają radę w Parku Jubileuszowym, dzieląc go z różnymi gawronami. Ale ich dziarskie okrzyki tym razem słyszeliśmy też w zaroślach wokół stawu na skwerze Marii Luizy - a to jednak spory kawałek dalej.

W tych krzaczorach wokół Square Marie Louise też zamieszkały zielone papugi. Tam z tyłu zamieszkali nowi eurourzędnicy
ale to akurat nic ciekawego

Są i zmiany. W "Dzielnicy Europejskiej" jakieś dźwigi i coś się buduje. Mało istotny fakt, ale zawsze jakaś zmiana.
Bardziej rzucają się nam zmiany w okolicach Dworca Centralnego - przed dwoma laty był (wraz z okolicą) w gruntownym remoncie.
Śniadej ludności żebrzącej w metrze, jakby więcej. Instrumentem sezonu są cymbały (takie jak te od Jankiela). Skubani potrafią nawet na nich nieźle grać, czego nie powiedziałbym o większości akordeonistów w bydgoskich tramwajach.

Inna zmiana - w metrze zaczęto kontrolować bilety! Rzadko bo rzadko ale jednak. Wszystko schodzi z czasem na psy...

No i wreszcie są rzeczy, które kompletnie stoją na głowie. W pobliskim Carfourze znalazłem zupę w woreczku o znajomej nazwie "KRUPNICK", z wyraźną fotką michy z krupnikiem właśnie. Odwróciwszy opakowanie dowiedziałem się, że wyprodukowano ją w Izraelu. Kilka półek wyżej, na tym samym regale, stały pudełka z pieczywem typu "maca". Sygnowane przez polską firmę Kupiec. Kto to ogarnie?!

Nie zmienia się z całą pewnością nasz pogląd z pierwszego pobytu: miasto jest świetne, ma rozmiar w sam raz, urodę jak trzeba, wygody jak się patrzy i życzliwych mieszkańców. Tylko ten nieszczęsny język...
Naprawdę wolałbym z dwojga złego, żeby tu wszyscy mówili po flamandzku, niż bełkotali tą francuszczyzną.
Z drugiej strony - tylu przyjezdnych to opanowuje, więc to nie musi być wielka sztuka: le fou fou fou fou mersi, le ble ble ble ble sa-wa i jakoś pójdzie...

Zanim opanuję "le fou fou fou" albo "le ble ble ble sa-wa" pooglądam przynajmniej okładki

Przeprowadzka

Gołym okiem widać, że coś się dzieje, skoro tak uparcie tu milczę od powrotu z Brukseli. Krótko potwierdzam: jestem w trakcie przenosin z Poznania do Bydgoszczy.

Że jest to bardzo absorbujące, niech zaświadczy mój dzisiejszy wynik: 37 spakowanych, oznaczonych i oklejonych kartonów z książkami. Dołożyłem je do 18 spakowanych w poprzednich dniach. Teraz jeszcze tylko drugie tyle kartonów na czasopisma, płyty, filmy. Ponadto parę worków ciuchów, jeszcze po paręnaście kartonów na klamoty kuchenne, łazienkowe i wszelkie inne - i chyba będziemy gotowi. Szkopuł w tym, że od jutra (od dzisiaj właściwie, bo piszę to już po północy) będę już codziennie w nowej, bydgoskiej pracy i na resztę pakowania w Poznaniu muszą mi wystarczyć dwie najbliższe soboty. W trzecią - 31 października - ostatecznie żegnamy miłe mieszkanie w Poznaniu, w którym nie najgorzej było nam przez ostatnie trzy lata.

Do pisania bloga (tego i pokrewnych) wrócić zdołam nie prędzej niż w listopadzie.
Tymczasem pozdrawiam ;)

To już jest koniec, możemy iść

Pomiędzy pakowaniem a ostatnimi zakupami pamiątek niewiele już zostało czasu na rozpisywanie się...

Nie odmówiłem sobie ostatniego joggingu w Parku Pięćdziesięciolecia. Niedziela, fenomenalne wrześniowe słońce i drzewa powolutku zmieniające barwy na złoto-czerwone. Grzechem byloby sobie odpuścić taką przyjemność, nawet mimo mnóstwa innych biegaczy i truchtaczy na każdej alejce.

Zakupowo-pamiątkowe powinności sprawiły, że szybciutko zaliczyliśmy pożegnanie z tutejszym metrem (śmierdzi w nim, to fakt, ale zorganizowane jest po mistrzowsku), z Grand Place, z Manneken Pisem i ogólnie z okolicami gdzie Bruksela Dolna graniczy z Górną.

Spakowanie się w trzy torby, które zaakceptuje Ryanair łatwe nie było, ale już jest za nami. Teraz, pod malowniczym słońcem, które zadaje kłam tradycji brukselskich deszczów, przygotowujemy się do ostatniej przejażdżki - zmierzając na lotnisko w Charleroi zahaczymy jeszcze o Waterloo.

A wylot już o 18.30...

Zakręcona sobota

Co jest najbardziej zakręconego w wycieczce do Brukseli? Mozaika etniczna i kulturowa miasta? Przejażdżki metrem na gapę? Surrealizm Rene Magritte'a i paczki jego kumpli? Nic z tych rzeczy. Najbardziej kręci człowieka po wizycie w Walibi!

Paręnaście kilometrów od ścisłego centrum Brukseli, z dogodnym dojazdem autostradą, leży w malowniczej dolince miasteczko Wavre. A koło niego park rozrywki.


Wiem, całe to Walibi i reklamujący je wesoły kangur na oko wygląda na kicz, jarmarczność i ogólnie żenua. Tymczasem spędziliśmy tam całą sobotę, wciąż niesyci nowych rozrywek. Opuściliśmy Walibi tylko dlatego, że już zbliżała się godzina zamknięcia parku. Ale zdążyliśmy zaliczyć parę naprawdę niezłych kopów adrenaliny.
W szczególności na "Wampirze" [link do galerii] i na "Wilkołaku" - "Loup-Garou" [podgląd galerii], który (żeby to ująć obrazowo) urywa łeb przy samej d...
Przy paru innych atrakcjach nasza gromadka rozdzielała się, a to żeby bylo komu robić fotki, a to żeby mieć na oku plecaki. Dlatego np. "Buzsaw" w akcji [galeria firmowa] oglądnąłem sobie tylko z dołu. Jednak tego, na czym się pokręciłem bylo dość, aby martwić się o integralność burgera i frytek spożytych w jednym z niezliczonych barów Walibi.

I tu czas przejść do wszystkich nieoczekiwanych plusów takiego miejsca. Czystość powyżej wszelkich standardów polskich, ale może nawet i brukselskich. Ogromna, zróżnicowana oferta parkowych fast-foodów. Mnogość sklepów z pamiątkami i to sprofilowanych tematycznie wedle sąsiednich karuzel czy rollercoasterów. Atrakcje dostępne dla gości w każdym wieku - od przejazdu tycią kolejką dla malców, po zjazd kłodami w wodnej kipieli dla hardkorowców nastoletnich i starszych. Moc dodatków - gier, strzelnic, zręcznościówek oraz takich niespodzianek jak natychmiastowe wywoływanie zdjęcia z twojego przejazdu, na którym chwilę wcześniej darłeś się z emocji :)

Dlaczego jednego, tylko jednego takiego parku nie ma w Polsce???....

Albo inne pytanie: czy w takim Walibi nie można zorganizować jednego dnia w roku ze wstępem tylko dla dorosłych? Tak, żeby w kolejkach nie przepychały się te wszystkie bezczelne bachory, a ojcowie żeby mogli dać upust swoim wewnętrznym dzieciom i pojeździć na rollecoasterach nie zmuszeni obecnością potomstwa do "trzymania twarzy"...

Bonjour - Witalski jestem

W interesujących miastach spotkać można wiele interesujących postaci. Jedno drugie przyciąga po prostu. Żeby daleko nie szukać przykładu - ja też zawitałem do Brukseli. Dzisiaj zamiast opisów miejsc, które oglądałem - parę przykładów na to, kogóż to dotąd tu spotkałem.

Z zupełnie oczywistych powodów wpadłem najpierw odwiedzić Manneken Pisa. Ale miał jak zwykle wielu gości, a na dodatek zajęty był nie tylko sikaniem, ale i fotografowaniem publiczności.


Dlatego dałem mu spokój i poszedłem odwiedzić najpierw Zinneke Pisa...


...a potem radosną Jeanneke Pis. Ta mnogość Pis-ów musi mieć jakiś związek z belgijskimi piwami...


Po drodze wpadłem na pewnego zaaferowanego wieprzka, śniącego coś pod wężem zjadającym własny ogon.

Kurtuazyjnie odwiedziłem króla Alberta, wyrywającego się jakoś spiesznie ze swego Albertinum.

Pózniej napatoczyłem się na niejakiego Tintina...

... i na jakąś nostalgiczną belgijską odmianę Misia z Okienka...

...oraz na kolejną świnkę. Ponoć zmilitaryzowaną, ale chyba nikt w Belgii nie bierze całkiem serio tutejszej armii.


Wielką radość sprawiło mi wpadnięcie na Bronka Springsteena...


...ale nie sposób opisać mojej radości, gdy nieoczekiwanie wpadłem na bohaterów mego dzieciństwa: Barbapapę i Barbamamę, z gromadką Barbapotomstwa! I tylko jedno położyło się cieniem na tym spotkaniu: z całej naszej wycieczki, tylko ja wiedziałem co to za ludki.
Ludzie! Młodzieży polska! Poznawajcie i pamiętajcie o Barbapapie!

Goede middag...

...co czytamy "huuje mydach". Flamandzkie "dzień dobry" wprawia mnie w dobry nastrój niemal tak samo jak poranna przebieżka w brukselskim parku.

Powinienem prawdopodobnie nadrobić opis wczorajszego dnia, ale wypełniało nam go to, co każdemu turyście: metro, panorama miasta, trochę zabytków, stare dzielnice, pchli targ, komiksowe murale, Manneken Pis, jakieś drobne zakupy pamiątek i wreszcie kolacja w restauracji. (Od razu zastrzegam: nie, nie jadłem muli ani nawet nie zamerzam).

Ale zamiast tego zestawu obowiązkowego wolę zająć się wątkiem, który chodzi mi po głowie od paru dni: joggingiem w Brukseli. Czytając o mieście przed wyjazdem, zwróciłem uwagę na liczne w przewodnikach zachwyty nad tutejszymi parkami. Jakie piękne, liczne, wielkie i "klimatyczne". Część tych przymiotników to zwykła propaganda. Liczne i wielkie to one są tylko jak na Brukselę - zwartą metropolijkę średniej wielkości bez porządnej rzeki, a tym samym bez nadrzecznych bulwarów czy łęgów. Za to na pewno są ładne, nie nadmiernie "uczesane", a już na pewno idealne do przebieżek. Joggerzy kręcą się tu przez cały dzień, mijając się często, ale nie depcząc sobie po pietach, bo zawsze da się skręcić w boczną alejkę, gdzie puściej. Aleje nie tworzą jakiejś niepojętej plątaniny - raczej regularną siatkę z długimi prostymi i rozsądnymi skrótami po skosie. Dróżki w większości wysypane drobniutkim grysem, przyjazne dla piszczeli. Ale nikt ci złego słowa nie powie jak zamiast ścieżki wybierzesz bieg po długim, równym jak dywan pasie trawy między szpalerem drzew. I tak sobie truchtają zaaferowane ludziki a to przed Muzeum Sztuki i Historii, a to między Palacem Królewskim i parlamentem... Zabawna rzecz dla kogoś, kto z uwagą przeczytał felieton w polskim wydaniu Runner's World na temat polskiego złego zwyczaju niepozdrawiania innych joggerów. Myślę, że miejscowym szczęki opadłyby na ścieżkę, gdybym zaczął do nich wymachiwać na powitanie przy każdym minięciu. Zabawnie jest też wspomnieć dyskusje na polskich forach biegowych o jedynych zdatnych do joggingu, zdrowych i bezpiecznych spodnio-getrach. Widziałem je na dwóch raptem biegaczach (czyżby rodacy?). Biega tu się tak, jakby się poszło nieprzygotowanym na wf: w dresach, majtach lekkoatletycznych i w ogóle w czym tam komu wygodnie. Nawet syntetyczne, "oddychające" koszulki są tu w zdecydowanej mniejszości. Zazwyczaj prosty brukselski jogger poci się w zwykłym bawełnianym t-shircie, ktory dla polskiego joggera jest synonimem amatorszczyzny i lamerstwa.

A jednak...
...a jednak pomykają oni po tych parkach żwawo, dziarsko, wytrwale i widać po nich wiele regularnie zaliczanych kilometrów.

Przekraczając pierwszego dnia pobytu Boulevard Anspach zauważyliśmy podobieństwo tutejszych kamienic do paryskich: rozlegle fasady, balustradki wzdłuż mansard... Tyle, że wszystko to niższe - 4, 5 kondygnacji. Zaraz narodził się z tego żarcik, że jedząc gofry, frytki i popijając to piwem, brukselczycy nie mogliby się wspinać po schodach tak wysoko jak paryżanie.

A jednak...
...a jednak nie widzę ani wśród joggerów, ani w ogóle na ulicach zbyt wielu ludzi z nadwagą. Zdecydowanie zawyżam tu średnią wagową białego człowieka. Samopoczucie poprawiają mi tylko brzuchaci Arabowie, pękate Murzynki i nieliczni Anglosasi targający z mozołem i sapaniem swój brzuszny i biodrowy nadbagaż po brukselskich górkach.

Socjalistyczna Kasa Chorych przypomina: "Trzymaj formę! (Idź na siłownię)".