Pomiędzy pakowaniem a ostatnimi zakupami pamiątek niewiele już zostało czasu na rozpisywanie się...
Nie odmówiłem sobie ostatniego joggingu w Parku Pięćdziesięciolecia. Niedziela, fenomenalne wrześniowe słońce i drzewa powolutku zmieniające barwy na złoto-czerwone. Grzechem byloby sobie odpuścić taką przyjemność, nawet mimo mnóstwa innych biegaczy i truchtaczy na każdej alejce.
Zakupowo-pamiątkowe powinności sprawiły, że szybciutko zaliczyliśmy pożegnanie z tutejszym metrem (śmierdzi w nim, to fakt, ale zorganizowane jest po mistrzowsku), z Grand Place, z Manneken Pisem i ogólnie z okolicami gdzie Bruksela Dolna graniczy z Górną.
Spakowanie się w trzy torby, które zaakceptuje Ryanair łatwe nie było, ale już jest za nami. Teraz, pod malowniczym słońcem, które zadaje kłam tradycji brukselskich deszczów, przygotowujemy się do ostatniej przejażdżki - zmierzając na lotnisko w Charleroi zahaczymy jeszcze o Waterloo.
A wylot już o 18.30...
niedziela, 27 września 2009
sobota, 26 września 2009
Zakręcona sobota
Co jest najbardziej zakręconego w wycieczce do Brukseli? Mozaika etniczna i kulturowa miasta? Przejażdżki metrem na gapę? Surrealizm Rene Magritte'a i paczki jego kumpli? Nic z tych rzeczy. Najbardziej kręci człowieka po wizycie w Walibi!
Paręnaście kilometrów od ścisłego centrum Brukseli, z dogodnym dojazdem autostradą, leży w malowniczej dolince miasteczko Wavre. A koło niego park rozrywki.
Wiem, całe to Walibi i reklamujący je wesoły kangur na oko wygląda na kicz, jarmarczność i ogólnie żenua. Tymczasem spędziliśmy tam całą sobotę, wciąż niesyci nowych rozrywek. Opuściliśmy Walibi tylko dlatego, że już zbliżała się godzina zamknięcia parku. Ale zdążyliśmy zaliczyć parę naprawdę niezłych kopów adrenaliny.
W szczególności na "Wampirze" [link do galerii] i na "Wilkołaku" - "Loup-Garou" [podgląd galerii], który (żeby to ująć obrazowo) urywa łeb przy samej d...
Przy paru innych atrakcjach nasza gromadka rozdzielała się, a to żeby bylo komu robić fotki, a to żeby mieć na oku plecaki. Dlatego np. "Buzsaw" w akcji [galeria firmowa] oglądnąłem sobie tylko z dołu. Jednak tego, na czym się pokręciłem bylo dość, aby martwić się o integralność burgera i frytek spożytych w jednym z niezliczonych barów Walibi.
I tu czas przejść do wszystkich nieoczekiwanych plusów takiego miejsca. Czystość powyżej wszelkich standardów polskich, ale może nawet i brukselskich. Ogromna, zróżnicowana oferta parkowych fast-foodów. Mnogość sklepów z pamiątkami i to sprofilowanych tematycznie wedle sąsiednich karuzel czy rollercoasterów. Atrakcje dostępne dla gości w każdym wieku - od przejazdu tycią kolejką dla malców, po zjazd kłodami w wodnej kipieli dla hardkorowców nastoletnich i starszych. Moc dodatków - gier, strzelnic, zręcznościówek oraz takich niespodzianek jak natychmiastowe wywoływanie zdjęcia z twojego przejazdu, na którym chwilę wcześniej darłeś się z emocji :)
Dlaczego jednego, tylko jednego takiego parku nie ma w Polsce???....
Albo inne pytanie: czy w takim Walibi nie można zorganizować jednego dnia w roku ze wstępem tylko dla dorosłych? Tak, żeby w kolejkach nie przepychały się te wszystkie bezczelne bachory, a ojcowie żeby mogli dać upust swoim wewnętrznym dzieciom i pojeździć na rollecoasterach nie zmuszeni obecnością potomstwa do "trzymania twarzy"...
Paręnaście kilometrów od ścisłego centrum Brukseli, z dogodnym dojazdem autostradą, leży w malowniczej dolince miasteczko Wavre. A koło niego park rozrywki.
Wiem, całe to Walibi i reklamujący je wesoły kangur na oko wygląda na kicz, jarmarczność i ogólnie żenua. Tymczasem spędziliśmy tam całą sobotę, wciąż niesyci nowych rozrywek. Opuściliśmy Walibi tylko dlatego, że już zbliżała się godzina zamknięcia parku. Ale zdążyliśmy zaliczyć parę naprawdę niezłych kopów adrenaliny.
W szczególności na "Wampirze" [link do galerii] i na "Wilkołaku" - "Loup-Garou" [podgląd galerii], który (żeby to ująć obrazowo) urywa łeb przy samej d...
Przy paru innych atrakcjach nasza gromadka rozdzielała się, a to żeby bylo komu robić fotki, a to żeby mieć na oku plecaki. Dlatego np. "Buzsaw" w akcji [galeria firmowa] oglądnąłem sobie tylko z dołu. Jednak tego, na czym się pokręciłem bylo dość, aby martwić się o integralność burgera i frytek spożytych w jednym z niezliczonych barów Walibi.
I tu czas przejść do wszystkich nieoczekiwanych plusów takiego miejsca. Czystość powyżej wszelkich standardów polskich, ale może nawet i brukselskich. Ogromna, zróżnicowana oferta parkowych fast-foodów. Mnogość sklepów z pamiątkami i to sprofilowanych tematycznie wedle sąsiednich karuzel czy rollercoasterów. Atrakcje dostępne dla gości w każdym wieku - od przejazdu tycią kolejką dla malców, po zjazd kłodami w wodnej kipieli dla hardkorowców nastoletnich i starszych. Moc dodatków - gier, strzelnic, zręcznościówek oraz takich niespodzianek jak natychmiastowe wywoływanie zdjęcia z twojego przejazdu, na którym chwilę wcześniej darłeś się z emocji :)
Dlaczego jednego, tylko jednego takiego parku nie ma w Polsce???....
Albo inne pytanie: czy w takim Walibi nie można zorganizować jednego dnia w roku ze wstępem tylko dla dorosłych? Tak, żeby w kolejkach nie przepychały się te wszystkie bezczelne bachory, a ojcowie żeby mogli dać upust swoim wewnętrznym dzieciom i pojeździć na rollecoasterach nie zmuszeni obecnością potomstwa do "trzymania twarzy"...
piątek, 25 września 2009
Bonjour - Witalski jestem
W interesujących miastach spotkać można wiele interesujących postaci. Jedno drugie przyciąga po prostu. Żeby daleko nie szukać przykładu - ja też zawitałem do Brukseli. Dzisiaj zamiast opisów miejsc, które oglądałem - parę przykładów na to, kogóż to dotąd tu spotkałem.
Z zupełnie oczywistych powodów wpadłem najpierw odwiedzić Manneken Pisa. Ale miał jak zwykle wielu gości, a na dodatek zajęty był nie tylko sikaniem, ale i fotografowaniem publiczności.
Dlatego dałem mu spokój i poszedłem odwiedzić najpierw Zinneke Pisa...
...a potem radosną Jeanneke Pis. Ta mnogość Pis-ów musi mieć jakiś związek z belgijskimi piwami...
Po drodze wpadłem na pewnego zaaferowanego wieprzka, śniącego coś pod wężem zjadającym własny ogon.
Kurtuazyjnie odwiedziłem króla Alberta, wyrywającego się jakoś spiesznie ze swego Albertinum.
Pózniej napatoczyłem się na niejakiego Tintina...
... i na jakąś nostalgiczną belgijską odmianę Misia z Okienka...
...oraz na kolejną świnkę. Ponoć zmilitaryzowaną, ale chyba nikt w Belgii nie bierze całkiem serio tutejszej armii.
Wielką radość sprawiło mi wpadnięcie na Bronka Springsteena...
...ale nie sposób opisać mojej radości, gdy nieoczekiwanie wpadłem na bohaterów mego dzieciństwa: Barbapapę i Barbamamę, z gromadką Barbapotomstwa! I tylko jedno położyło się cieniem na tym spotkaniu: z całej naszej wycieczki, tylko ja wiedziałem co to za ludki.
Ludzie! Młodzieży polska! Poznawajcie i pamiętajcie o Barbapapie!
Z zupełnie oczywistych powodów wpadłem najpierw odwiedzić Manneken Pisa. Ale miał jak zwykle wielu gości, a na dodatek zajęty był nie tylko sikaniem, ale i fotografowaniem publiczności.
Dlatego dałem mu spokój i poszedłem odwiedzić najpierw Zinneke Pisa...
...a potem radosną Jeanneke Pis. Ta mnogość Pis-ów musi mieć jakiś związek z belgijskimi piwami...
Po drodze wpadłem na pewnego zaaferowanego wieprzka, śniącego coś pod wężem zjadającym własny ogon.
Kurtuazyjnie odwiedziłem króla Alberta, wyrywającego się jakoś spiesznie ze swego Albertinum.
Pózniej napatoczyłem się na niejakiego Tintina...
... i na jakąś nostalgiczną belgijską odmianę Misia z Okienka... 
...oraz na kolejną świnkę. Ponoć zmilitaryzowaną, ale chyba nikt w Belgii nie bierze całkiem serio tutejszej armii.
Wielką radość sprawiło mi wpadnięcie na Bronka Springsteena...
...ale nie sposób opisać mojej radości, gdy nieoczekiwanie wpadłem na bohaterów mego dzieciństwa: Barbapapę i Barbamamę, z gromadką Barbapotomstwa! I tylko jedno położyło się cieniem na tym spotkaniu: z całej naszej wycieczki, tylko ja wiedziałem co to za ludki.Ludzie! Młodzieży polska! Poznawajcie i pamiętajcie o Barbapapie!
Goede middag...
...co czytamy "huuje mydach". Flamandzkie "dzień dobry" wprawia mnie w dobry nastrój niemal tak samo jak poranna przebieżka w brukselskim parku.
Powinienem prawdopodobnie nadrobić opis wczorajszego dnia, ale wypełniało nam go to, co każdemu turyście: metro, panorama miasta, trochę zabytków, stare dzielnice, pchli targ, komiksowe murale, Manneken Pis, jakieś drobne zakupy pamiątek i wreszcie kolacja w restauracji. (Od razu zastrzegam: nie, nie jadłem muli ani nawet nie zamerzam).
Ale zamiast tego zestawu obowiązkowego wolę zająć się wątkiem, który chodzi mi po głowie od paru dni: joggingiem w Brukseli. Czytając o mieście przed wyjazdem, zwróciłem uwagę na liczne w przewodnikach zachwyty nad tutejszymi parkami. Jakie piękne, liczne, wielkie i "klimatyczne". Część tych przymiotników to zwykła propaganda. Liczne i wielkie to one są tylko jak na Brukselę - zwartą metropolijkę średniej wielkości bez porządnej rzeki, a tym samym bez nadrzecznych bulwarów czy łęgów. Za to na pewno są ładne, nie nadmiernie "uczesane", a już na pewno idealne do przebieżek. Joggerzy kręcą się tu przez cały dzień, mijając się często, ale nie depcząc sobie po pietach, bo zawsze da się skręcić w boczną alejkę, gdzie puściej. Aleje nie tworzą jakiejś niepojętej plątaniny - raczej regularną siatkę z długimi prostymi i rozsądnymi skrótami po skosie. Dróżki w większości wysypane drobniutkim grysem, przyjazne dla piszczeli. Ale nikt ci złego słowa nie powie jak zamiast ścieżki wybierzesz bieg po długim, równym jak dywan pasie trawy między szpalerem drzew. I tak sobie truchtają zaaferowane ludziki a to przed Muzeum Sztuki i Historii, a to między Palacem Królewskim i parlamentem... Zabawna rzecz dla kogoś, kto z uwagą przeczytał felieton w polskim wydaniu Runner's World na temat polskiego złego zwyczaju niepozdrawiania innych joggerów. Myślę, że miejscowym szczęki opadłyby na ścieżkę, gdybym zaczął do nich wymachiwać na powitanie przy każdym minięciu. Zabawnie jest też wspomnieć dyskusje na polskich forach biegowych o jedynych zdatnych do joggingu, zdrowych i bezpiecznych spodnio-getrach. Widziałem je na dwóch raptem biegaczach (czyżby rodacy?). Biega tu się tak, jakby się poszło nieprzygotowanym na wf: w dresach, majtach lekkoatletycznych i w ogóle w czym tam komu wygodnie. Nawet syntetyczne, "oddychające" koszulki są tu w zdecydowanej mniejszości. Zazwyczaj prosty brukselski jogger poci się w zwykłym bawełnianym t-shircie, ktory dla polskiego joggera jest synonimem amatorszczyzny i lamerstwa.
A jednak...
...a jednak pomykają oni po tych parkach żwawo, dziarsko, wytrwale i widać po nich wiele regularnie zaliczanych kilometrów.
Przekraczając pierwszego dnia pobytu Boulevard Anspach zauważyliśmy podobieństwo tutejszych kamienic do paryskich: rozlegle fasady, balustradki wzdłuż mansard... Tyle, że wszystko to niższe - 4, 5 kondygnacji. Zaraz narodził się z tego żarcik, że jedząc gofry, frytki i popijając to piwem, brukselczycy nie mogliby się wspinać po schodach tak wysoko jak paryżanie.
A jednak...
...a jednak nie widzę ani wśród joggerów, ani w ogóle na ulicach zbyt wielu ludzi z nadwagą. Zdecydowanie zawyżam tu średnią wagową białego człowieka. Samopoczucie poprawiają mi tylko brzuchaci Arabowie, pękate Murzynki i nieliczni Anglosasi targający z mozołem i sapaniem swój brzuszny i biodrowy nadbagaż po brukselskich górkach.
Socjalistyczna Kasa Chorych przypomina: "Trzymaj formę! (Idź na siłownię)".
Powinienem prawdopodobnie nadrobić opis wczorajszego dnia, ale wypełniało nam go to, co każdemu turyście: metro, panorama miasta, trochę zabytków, stare dzielnice, pchli targ, komiksowe murale, Manneken Pis, jakieś drobne zakupy pamiątek i wreszcie kolacja w restauracji. (Od razu zastrzegam: nie, nie jadłem muli ani nawet nie zamerzam).
Ale zamiast tego zestawu obowiązkowego wolę zająć się wątkiem, który chodzi mi po głowie od paru dni: joggingiem w Brukseli. Czytając o mieście przed wyjazdem, zwróciłem uwagę na liczne w przewodnikach zachwyty nad tutejszymi parkami. Jakie piękne, liczne, wielkie i "klimatyczne". Część tych przymiotników to zwykła propaganda. Liczne i wielkie to one są tylko jak na Brukselę - zwartą metropolijkę średniej wielkości bez porządnej rzeki, a tym samym bez nadrzecznych bulwarów czy łęgów. Za to na pewno są ładne, nie nadmiernie "uczesane", a już na pewno idealne do przebieżek. Joggerzy kręcą się tu przez cały dzień, mijając się często, ale nie depcząc sobie po pietach, bo zawsze da się skręcić w boczną alejkę, gdzie puściej. Aleje nie tworzą jakiejś niepojętej plątaniny - raczej regularną siatkę z długimi prostymi i rozsądnymi skrótami po skosie. Dróżki w większości wysypane drobniutkim grysem, przyjazne dla piszczeli. Ale nikt ci złego słowa nie powie jak zamiast ścieżki wybierzesz bieg po długim, równym jak dywan pasie trawy między szpalerem drzew. I tak sobie truchtają zaaferowane ludziki a to przed Muzeum Sztuki i Historii, a to między Palacem Królewskim i parlamentem... Zabawna rzecz dla kogoś, kto z uwagą przeczytał felieton w polskim wydaniu Runner's World na temat polskiego złego zwyczaju niepozdrawiania innych joggerów. Myślę, że miejscowym szczęki opadłyby na ścieżkę, gdybym zaczął do nich wymachiwać na powitanie przy każdym minięciu. Zabawnie jest też wspomnieć dyskusje na polskich forach biegowych o jedynych zdatnych do joggingu, zdrowych i bezpiecznych spodnio-getrach. Widziałem je na dwóch raptem biegaczach (czyżby rodacy?). Biega tu się tak, jakby się poszło nieprzygotowanym na wf: w dresach, majtach lekkoatletycznych i w ogóle w czym tam komu wygodnie. Nawet syntetyczne, "oddychające" koszulki są tu w zdecydowanej mniejszości. Zazwyczaj prosty brukselski jogger poci się w zwykłym bawełnianym t-shircie, ktory dla polskiego joggera jest synonimem amatorszczyzny i lamerstwa.
A jednak...
...a jednak pomykają oni po tych parkach żwawo, dziarsko, wytrwale i widać po nich wiele regularnie zaliczanych kilometrów.
Przekraczając pierwszego dnia pobytu Boulevard Anspach zauważyliśmy podobieństwo tutejszych kamienic do paryskich: rozlegle fasady, balustradki wzdłuż mansard... Tyle, że wszystko to niższe - 4, 5 kondygnacji. Zaraz narodził się z tego żarcik, że jedząc gofry, frytki i popijając to piwem, brukselczycy nie mogliby się wspinać po schodach tak wysoko jak paryżanie.
A jednak...
...a jednak nie widzę ani wśród joggerów, ani w ogóle na ulicach zbyt wielu ludzi z nadwagą. Zdecydowanie zawyżam tu średnią wagową białego człowieka. Samopoczucie poprawiają mi tylko brzuchaci Arabowie, pękate Murzynki i nieliczni Anglosasi targający z mozołem i sapaniem swój brzuszny i biodrowy nadbagaż po brukselskich górkach.
Socjalistyczna Kasa Chorych przypomina: "Trzymaj formę! (Idź na siłownię)".środa, 23 września 2009
Nie takie morze Północne, jak je malują
Jeśli coś się potwierdza w tej podróży z zasłyszanych wczesniej opinii o Belgii, to opisywane tu i ówdzie spostrzeżenia, iż Belgowie na zewnątrz pielęgnują wizerunek poczciwych nudziarzy, a podskórnie to niezłe z nich świrusy.
Nie bardzo za to chce się potwierdzić przekonanie jednego z mych dawniejszych znajomych, iż "taka np. Holandia to sami narkomani, geje i ludzie po eutanazji". Przejechałem wprawdzie niezupełnie TE Niderlandy, ale jednak jakieś. I widzę tu na okrągło ludzi zdecydowanie przed eutanazją. Na dodatek irytująco zadowolonych z życia.
Co się dziwić - w takiej Brugii to nawet ja byłbym z życia zadowolony. Kanały, kawiarenki i bary wprost na chodniku, architektura jak z bajki, wokół nikt się specjalnie nie spieszy (nawet turyści), wszyscy dobrze ubrani. Co któryś pewnie jest właścicielem jednej z tych potężnych łodzi motorowych, ktorych dziesiątki czekają w marinie na kanale, sklarowane do wypadu na morze. Oprócz rekomendowanych szlaków do zwiedzania, całe mnóstwo zaułków, w których można się zgubić i oderwać od ludzi. Jeśli miałbym się do czegoś przychrzanić, to jedynie do tego, że w Karkonosze daleko...
Blisko za to nad morze. Szeroka, piaszczysta plaża w De Haan to chyba moje największe zaskoczenie w tym wypadzie. Z jakiegoś powodu byłem zafiksowany w przekonaniu, że tu plaże są albo kamieniste, albo pochłaniane przez przypływy. Wrześniowy, rześki wiaterek nie robi specjalnej krzywdy gdy przysiąść u podnóża wydm. Najlepiej ze smakowitym lunchem, rzecz prosta...
Wrócę jeszcze na chwilę do tego świrowania, od którego zacząłem. Uświadomiłem sobie, że istotnie obcuję z nim od początku pobytu, gdy na autostradzie minąłem nieopisany w zaden sposób ogród, w którym stało kilkanaście dwumetrowych figur zajęcy. Niektóre z czerwonego plastiku, inne - z niebieskiego. Leżące, gotowe do kicania, albo stojące słupka. Po co, dla kogo, z jakiej okazji? Najpewniej ze zwykłej fantazji gospodarza. Odlotowe napisy na drzwiach, dziwaczne ozdóbki, najstaranniej pielęgnowane stare szczeliny w murach na korespondencję i tysiące innych detali "od czapy" - wypatrzysz to i w doszczętnie francuskich (walońskich) dzielnicach Brukseli, i w kompletnie flamandzkiej Brugii. Jeśli nawet zawzięci Flamandowie twierdzą, że nic ich nie łączy z Walonami, to w moim przekonaniu skłonność do wariackiego zdobienia swoich "ganz gemuetlich" domków czyni z Belgów jeden naród.
Stara kamieniczka odwrócona tyłem do kanału, nad którym właściciel urządził sobie łączkę-podwórko, jak dla krasnali. Rzeźba chłopca gapi się w nurt, a napis na pniaku w tle głosi: " I choose to be happy". No ja myślę...
Gdy średniowieczną kamieniczkę wynajmuje do spóły kilkoro studentów, powstaje problem, kto ma otwierać drzwi, gdy przychodzą czyiś znajomi. Tu zagadnienie rozwiązano systemowo: do Sofie trzy dlugie dzwonki i tak dalej...
Nie bardzo za to chce się potwierdzić przekonanie jednego z mych dawniejszych znajomych, iż "taka np. Holandia to sami narkomani, geje i ludzie po eutanazji". Przejechałem wprawdzie niezupełnie TE Niderlandy, ale jednak jakieś. I widzę tu na okrągło ludzi zdecydowanie przed eutanazją. Na dodatek irytująco zadowolonych z życia.
Co się dziwić - w takiej Brugii to nawet ja byłbym z życia zadowolony. Kanały, kawiarenki i bary wprost na chodniku, architektura jak z bajki, wokół nikt się specjalnie nie spieszy (nawet turyści), wszyscy dobrze ubrani. Co któryś pewnie jest właścicielem jednej z tych potężnych łodzi motorowych, ktorych dziesiątki czekają w marinie na kanale, sklarowane do wypadu na morze. Oprócz rekomendowanych szlaków do zwiedzania, całe mnóstwo zaułków, w których można się zgubić i oderwać od ludzi. Jeśli miałbym się do czegoś przychrzanić, to jedynie do tego, że w Karkonosze daleko...
Blisko za to nad morze. Szeroka, piaszczysta plaża w De Haan to chyba moje największe zaskoczenie w tym wypadzie. Z jakiegoś powodu byłem zafiksowany w przekonaniu, że tu plaże są albo kamieniste, albo pochłaniane przez przypływy. Wrześniowy, rześki wiaterek nie robi specjalnej krzywdy gdy przysiąść u podnóża wydm. Najlepiej ze smakowitym lunchem, rzecz prosta...
Wrócę jeszcze na chwilę do tego świrowania, od którego zacząłem. Uświadomiłem sobie, że istotnie obcuję z nim od początku pobytu, gdy na autostradzie minąłem nieopisany w zaden sposób ogród, w którym stało kilkanaście dwumetrowych figur zajęcy. Niektóre z czerwonego plastiku, inne - z niebieskiego. Leżące, gotowe do kicania, albo stojące słupka. Po co, dla kogo, z jakiej okazji? Najpewniej ze zwykłej fantazji gospodarza. Odlotowe napisy na drzwiach, dziwaczne ozdóbki, najstaranniej pielęgnowane stare szczeliny w murach na korespondencję i tysiące innych detali "od czapy" - wypatrzysz to i w doszczętnie francuskich (walońskich) dzielnicach Brukseli, i w kompletnie flamandzkiej Brugii. Jeśli nawet zawzięci Flamandowie twierdzą, że nic ich nie łączy z Walonami, to w moim przekonaniu skłonność do wariackiego zdobienia swoich "ganz gemuetlich" domków czyni z Belgów jeden naród.
Stara kamieniczka odwrócona tyłem do kanału, nad którym właściciel urządził sobie łączkę-podwórko, jak dla krasnali. Rzeźba chłopca gapi się w nurt, a napis na pniaku w tle głosi: " I choose to be happy". No ja myślę...
Gdy średniowieczną kamieniczkę wynajmuje do spóły kilkoro studentów, powstaje problem, kto ma otwierać drzwi, gdy przychodzą czyiś znajomi. Tu zagadnienie rozwiązano systemowo: do Sofie trzy dlugie dzwonki i tak dalej...Dużo wojska, tyle że niewiele naszego
Nie narzekam, choć tytuł tej notki może tak wyglądać. Imponujące brukselskie Muzeum Armii i Historii Wojskowości z natury rzeczy musi sławić chwałę oręża dzielnej armii belgijskiej. Chodzi tylko o to, że miałem ciekawą okazję spojrzeć na wydarzenia dobrze mi znane z polskiej perspektywy oczami mieszkańców Zachodu.
Wojskowość jakakolwiek zaczyna się tu od bitwy pod Waterloo, a tak na serio od Rewolucji Belgijskiej 1830 roku. Nic wcześniejszego nie ma. Dwóm wojnom światowym poświęcono odrębne, potężne pawilony. Bardzo ciekawe - z mnóstwem poglądowych dioram (a w każdej jakieś drobne smaczki - np. piesek pustynny gapiący się na widza, który umości się na krzesełku działonowego z Afrika Korps i temu podobne). Niewielki w sumie zakątek pokazujący życie w okopach Wielkiej Wojny, robi potężne wrażenie, bo atakuje od wejścia zgiełkiem ostrzału artyleryjskiego, ujadaniem psów strzegących przed zwiadowcami wroga i krzykami podoficerów.
Ogrom hali, w której prezentowana jest ciężka broń z okresu I wojny światowej, imponuje do czasu wkroczenia do pawilonu poświęconego lotnictwu. Stal i szkło upięte w misterną konstrukcję kryjącą kilkadziesiąc samolotów, śmigłowców z wszelkich epok rozwoju sztuki latania. Od pierwszych płóciennych płatowców, poprzez maszyny bojowe obu wojen, troposferyczne rakiety przeciwlotnicze, aż po odrzutowce bojowe i pasażerskie nawet ze współczesności (łącznie z obecnie używanym przez armię belgijską F-16 i zwiadowczymi maszynami bezzalogowymi).
Trzy godziny zwiedzania - świetna rozrywka dla dużych chłopców, co oczywiste, ale ogrom eksponatów i to na wyciągnięcie ręki - zrobi wrażenie na każdym.
Wracając do tytułu notki - o Polakach też co nieco jest. Zaczyna się ładną wystawką ku czci polskich oficerów w armii belgijskiej powstającej w latach 30. XIX wieku. Potem trochę gorzej - gdy gabloty o skutkach traktatu wersalskiego pokazują manekiny z mundurami wszelkich armii "nowych" państw (z Łotwą włącznie)to Polskę reprezentuje tylko gazeta z 1926 roku, z czołówką poświęconą Wojsku Polskiemu (do tego w gablocie tematycznej o rozpadzie Austro-Węgier). Ale nie ma co narzekać. Jest też wystawka o naszej obronie w 1939, manekiny polskich marynarzy, bardzo rzeczowo i bez ściemy opisana zbrodnia katyńska (choć dołączona do działu "krucjata przeciw komunizmowi", który chyba ma trochę złagodzić brzydką wymowę faktu istnienia "Legionu Walońskiego" SS). I nie sposób z wystawy odnieść wrażenia, że Stalin i Związek Radziecki to byli fajni sojusznicy, tacy jak każdy inny. Nie - od początku popiersie Stalina jest zestawione z popiersiami Mussoliniego i Hitlera, a gablota o NKWD nie zostawia wątpliwości jakimi metodami Stalin zwyciężał.
Polubiłem to muzeum.
Polubilem też papugi w sąsiadującym z muzeum Parku Pięćdziesięciolecia. Bo to takie same aleksandretty obrożne, jak nasz domowy Pedro. Drą się niemożebnie i wygrzewają we wrześniowym słońcu. Wolne i ewidentnie tą wolnością upojone. Podobno w Warszawie tez już jest stadko zbiegłych aleksandrett, zdolne zyć na wolności okrągły rok, ale tym brukselskim na pewno jest łatwiej zimą...
Wojskowość jakakolwiek zaczyna się tu od bitwy pod Waterloo, a tak na serio od Rewolucji Belgijskiej 1830 roku. Nic wcześniejszego nie ma. Dwóm wojnom światowym poświęcono odrębne, potężne pawilony. Bardzo ciekawe - z mnóstwem poglądowych dioram (a w każdej jakieś drobne smaczki - np. piesek pustynny gapiący się na widza, który umości się na krzesełku działonowego z Afrika Korps i temu podobne). Niewielki w sumie zakątek pokazujący życie w okopach Wielkiej Wojny, robi potężne wrażenie, bo atakuje od wejścia zgiełkiem ostrzału artyleryjskiego, ujadaniem psów strzegących przed zwiadowcami wroga i krzykami podoficerów.
Ogrom hali, w której prezentowana jest ciężka broń z okresu I wojny światowej, imponuje do czasu wkroczenia do pawilonu poświęconego lotnictwu. Stal i szkło upięte w misterną konstrukcję kryjącą kilkadziesiąc samolotów, śmigłowców z wszelkich epok rozwoju sztuki latania. Od pierwszych płóciennych płatowców, poprzez maszyny bojowe obu wojen, troposferyczne rakiety przeciwlotnicze, aż po odrzutowce bojowe i pasażerskie nawet ze współczesności (łącznie z obecnie używanym przez armię belgijską F-16 i zwiadowczymi maszynami bezzalogowymi).
Trzy godziny zwiedzania - świetna rozrywka dla dużych chłopców, co oczywiste, ale ogrom eksponatów i to na wyciągnięcie ręki - zrobi wrażenie na każdym.
Wracając do tytułu notki - o Polakach też co nieco jest. Zaczyna się ładną wystawką ku czci polskich oficerów w armii belgijskiej powstającej w latach 30. XIX wieku. Potem trochę gorzej - gdy gabloty o skutkach traktatu wersalskiego pokazują manekiny z mundurami wszelkich armii "nowych" państw (z Łotwą włącznie)to Polskę reprezentuje tylko gazeta z 1926 roku, z czołówką poświęconą Wojsku Polskiemu (do tego w gablocie tematycznej o rozpadzie Austro-Węgier). Ale nie ma co narzekać. Jest też wystawka o naszej obronie w 1939, manekiny polskich marynarzy, bardzo rzeczowo i bez ściemy opisana zbrodnia katyńska (choć dołączona do działu "krucjata przeciw komunizmowi", który chyba ma trochę złagodzić brzydką wymowę faktu istnienia "Legionu Walońskiego" SS). I nie sposób z wystawy odnieść wrażenia, że Stalin i Związek Radziecki to byli fajni sojusznicy, tacy jak każdy inny. Nie - od początku popiersie Stalina jest zestawione z popiersiami Mussoliniego i Hitlera, a gablota o NKWD nie zostawia wątpliwości jakimi metodami Stalin zwyciężał.
Polubiłem to muzeum.
Polubilem też papugi w sąsiadującym z muzeum Parku Pięćdziesięciolecia. Bo to takie same aleksandretty obrożne, jak nasz domowy Pedro. Drą się niemożebnie i wygrzewają we wrześniowym słońcu. Wolne i ewidentnie tą wolnością upojone. Podobno w Warszawie tez już jest stadko zbiegłych aleksandrett, zdolne zyć na wolności okrągły rok, ale tym brukselskim na pewno jest łatwiej zimą...
poniedziałek, 21 września 2009
Bruksela, dzień 1
Ładne miasto. Za ładne i za przyjemnie urządzone dla tego małego narodu, który nie umie się nawet dogadać między sobą. My na taką stolicę zasługujemy o wiele - kurde - bardziej! No.
Mnóstwo słońca w całym mieście. Ale bez upału. Drzewa dopiero zaczynają lekko żółknąć, pogoda sprzyja siadaniu w parkach na trawie.
Parę ładnych kilometrów w nogach, po to, żeby poczuć nieco miasto, zanim zaczniemy się rozbijać metrem. Wędrówki od Parku Jubileuszowego przez plac Luksemburski, plac Pałacowy, Grand Market aż po plac Św. Katarzyny - i z powrotem.
Pierwsza knajpka lunchowa, w której zasiedliśmy i w ogóle pierwszy lokal odwiedzony przez nas w Brukseli: na nasze rozważania, że do przekąsek weźmiemy wodę, kelnerka pyta w naszym narzeczu: "gazowaną czy nie?".
Z okna widok na mikroogródki na zapleczu secesyjnych kamieniczek. Bardziej angielski "yard" niż polskie "podwórze". I niemożebnie utuczone w tych ogrodach gołębie. Z parków wyrzuciły je zdziczałe papugi.
Jutro łowy fotograficzne na niezwykłe, odlotowe ozdoby domów. Wcale nie tych sławnych, opisywanych w przewodnikach. Zarąbistą klamkę, zwariowaną skrzynkę na listy, kosmiczną balustradę czy bijące po oczach malowidło ma w tej dzielnicy praktycznie każdy dom.
Mnóstwo słońca w całym mieście. Ale bez upału. Drzewa dopiero zaczynają lekko żółknąć, pogoda sprzyja siadaniu w parkach na trawie.
Parę ładnych kilometrów w nogach, po to, żeby poczuć nieco miasto, zanim zaczniemy się rozbijać metrem. Wędrówki od Parku Jubileuszowego przez plac Luksemburski, plac Pałacowy, Grand Market aż po plac Św. Katarzyny - i z powrotem.
Pierwsza knajpka lunchowa, w której zasiedliśmy i w ogóle pierwszy lokal odwiedzony przez nas w Brukseli: na nasze rozważania, że do przekąsek weźmiemy wodę, kelnerka pyta w naszym narzeczu: "gazowaną czy nie?".
Z okna widok na mikroogródki na zapleczu secesyjnych kamieniczek. Bardziej angielski "yard" niż polskie "podwórze". I niemożebnie utuczone w tych ogrodach gołębie. Z parków wyrzuciły je zdziczałe papugi.
Jutro łowy fotograficzne na niezwykłe, odlotowe ozdoby domów. Wcale nie tych sławnych, opisywanych w przewodnikach. Zarąbistą klamkę, zwariowaną skrzynkę na listy, kosmiczną balustradę czy bijące po oczach malowidło ma w tej dzielnicy praktycznie każdy dom.
Subskrybuj:
Posty (Atom)