Gadanie to siła

Przekonuję się o tym z wolna, spotykając kolejnych wygadanych, którzy najwyraźniej nieźle dzięki temu żyją.
Ba - nieśmiało sam tego spróbowałem i jeśli w końcu na moje konto spłyną obiecane pieniądze, będę mógł powiedzieć, że nawet mi się opłaciło.

Gdzie się zatem obijałem, zamiast tu pisać płomienne manifesty i inspirujące sentencje? Odrobinkę zająłem się własnymi kwalifikacjami. Uczestniczyłem w dwudniowych warsztatach, które nie miały wprawdzie szansy przeobrazić mnie od razu w rasowego animatora i trenera, ale przynajmniej dały mi wgląd za kulisy tej roboty, lekkie pojęcie jak wiele trzeba umieć, by być w tym przynajmniej niezłym, oraz zachętę by własne plusy i minusy pod tym względem sobie zestawić.
Los sprawił też, że w zbliżonym czasie przyjąłem zastępstwo na prowadzenie podobnych zajęć dla kilkuosobowej grupy. O tym, na czym polega moja robota i dobre jej zorganizowanie - miałem okazję opowiadać ludziom wiele razy w przeszłości. A więc miałem pewne pojęcie gdzie jest optymalny początek i wymarzony koniec takich wywodów. Natomiast środek takich zajęć a zwłaszcza metody na skuteczne docieranie do słuchaczy - to była czarna magia. Zdałem się na intuicję, z niezłym całkiem skutkiem. Choć dziś wiem więcej o tym, co ulepszyłoby moją pracę - to nawet uzbrojony w tę wiedzę, w przebiegu własnych zajęć nie dostrzegam żadnych poważnych wpadek czy porażek.

Coś, czego wcześniej zupełnie sobie nie wyobrażałem, gdy zastanawiałem się nad tym, do czego mam predyspozycje - teraz nieoczekiwanie mnie nęci. W ostatnią sobotę zrobiłem krok dalej i przez dwie godziny słuchałem opowieści o tym, jak pewne środowisko trenerskie jest w stanie przygotować profesjonalnie kandydata do podobnej pracy. Nie wiem, czy za pół roku lub rok istotnie tak będzie wyglądało moje życie, ale czuję, że nie byłaby to najgorsza rzecz.

Ścisłe centrum stolicy największego środkowoeuropejskiego państwa (ruch uliczny w niedzielne południe)

Chrypu chrypu, kaszlu kaszlu

Nagła cisza na parę dni nie oznacza, że znalazlem pracę na półtora etatu. Po prostu w końcu poległem i się rozchorowałem (rasowy dżentelmen podąża o pół kroku za modą i to, co wszyscy już mają, wdziewa z opóźnieniem).
Dlatego z godnością odczekałem do chwili, gdy temperatura z 38,6 stopni opadła mi do marnych 37,2 i w ten oto sposób zmieniam na chwilę bloga w szpitalny biuletyn.
Ufam, że na niedługo. A teraz lecę po paczkę chusteczek...

Tędy owędy

Jeśli komuś nadal dziwacznie brzmi słówko ''fluktuant'' w tytule tego bloga, to obserwując mnie w ciągu paru ostatnich dni musiałby dojść do wniosku, że jest ono jednak na miejscu. Pomyslałem sobie o tym w dusznym przedziale pospiesznego do Bydgoszczy, którym dość nagłą podróż odbywałem w środku tygodnia.

Dla wielu znajomych ''od dawna'' nie ma mnie w Bydgoszczy. Dla innych ''od dawna'' mieszkam w Poznaniu. A ja sam mam poczucie, że nadal jestem na walizkach. Czteroletni epizod poznański... nie - nie znaczy to, że na pewno osiągnął już swój kres. Ale taka możliwość nagle się pojawiła. Kolejna wyprawa wisi w powietrzu? Spotkanie, na które jechałem, niczego nie przesądziło ani nie wykluczyło. Ale do myślenia daje choćby to, że pierwsza wskazówka, iż mogłoby się znaleźć dla mnie jakieś nowe zajęcie, pochodzi z Bydgoszczy...

Do 1988 roku tkwiłem w moim mieście grzecznie i bez ochoty na jakąkolwiek wyprowadzkę. Ale gdy już zerwałem tę pępowinę, to na całego: do Poznania, znów do Bydgoszczy i na studia do Torunia, ponownie do Poznania i tam do pracy, nagle do Bydgoszczy i to na dobre 10 lat, które przyniosły jednak cztery zmiany mieszkań; nieoczekiwanie znów z przeszłości wychynął Poznań, oferując tak dobre warunki, że nie zanosiło się na szybkie powroty. Ostatniej jesieni powrót na stałae wydawał się nawet mniej prawdopodobny niż kiedykolwiek wcześniej. A teraz...

Zobaczymy.

Pokakota *

Jesienią nawypisywałem tu tyle o moich kotach (w tym o poszukiwaniach nowego towarzysza dla ''Bonifacego'', czyli dla ''zbonifaciałej'' Gruszki) a potem zapadła cisza. Słusznie zwracają mi uwagę co poniektórzy, że należy się kotom jakieś miejsce na blogu.

Tak więc pod koniec listopada Gruszce skończył się dwutygodniowy czas samotności po śmierci Grzanki. Coraz śmielej rozpychającą się po kątach Gruszkę, któregoś wieczora zaskoczyło przybycie małej, ciekawskiej ale i grzecznej oraz onieśmielonej burej kuleczki z uszkami. Kuleczka dostała na imię Figa a nad jej głową zaczęły się rozważania ile ten futrzak musiał przejść w swoim niedługim jeszcze życiu. Zaoferowany przez fundację odławiającą bezpańskie dachowce i doprowadzającą je do stanu jakiej takiej używalności - kotek pochodził z jakichś działek. Musiał parę razy oberwać od bardziej cwanych i silniejszych zwierzaków: późniejsze badanie wykazało m.in. że miała już kiedyś złamany ogonek a już na pierwszy rzut oka dawały się zauważyć wyszczerbienia na uszach i nienaturalnie połamane wibrysy.
Pokazywałem już zdjęcie z pierwszej nocy Figi w domu. Oto inne ujęcia z kolejnych dni z przełomu listopada i grudnia, gdy maluch wyglądał jak ćwierć Gruszki:






Mam takie natręctwo, że zbyt często powtarzam ludziom dowcip o tym iż ''mały, słodki koteczek'' to tylko stan przejściowy, który trwa góra trzy miesiące. Ale następne zdjęcie - w zestawieniu z poprzednim - świetnie pokazuje jak szybko kotki rosną. To Figa w połowie stycznia.


To już nie ćwierć Gruszki, ale jakieś 60 procent :) (Grusia po prawej)


Na finał, dla porządku, Grusia solo:


---------
* tytuł posta to tag, którym użytkownicy Blipa anonsują portrety swych śmierduchów

Dress code, czyli szata zdobi człowieka

W starożytnym Rzymie ktoś kiedyś wpadł na pomysł, by położyć tamę zbyt dostatniemu życiu ludzi z klas niższych, w szczególności wyzwoleńców i niewolników w bogatych domach. Przede wszystkim należałoby im narzucić jakiś sposób ubierania się. Adekwatnie skromny do mizerii ich roli w społeczeństwie. Przytomniejsi senatorzy rychło takie wnioski uciszyli. Po cóż niewolnicy i biedacy mieli się naocznie przekonać, jak wielką mają liczebną przewagę nad patrycjuszami?

Współcześnie coraz częściej obijamy się o obowiązek stosowania się dress code, który ma wszem i wobec pokazywać jaką to pracę tak profesjonalnie wykonujemy (a tym samym - jak można oszacować nasze dochody). Ja może nie będę się zagłębiać w rozważania jakie to może skutki przynieść w przyszłości. Na razie zastanawiam się, jakiego dress code ja powinienem się trzymać.

Dotąd w teorii obowiązywało mnie coś takiego:

Bzdura. Śmiechu warte dla każdego, kto trochę mnie zna. Praktyka bywała raczej taka:

...czasem nawet posunięta do takich granic:


Dzisiaj sądzę, że zanim mój status nie wróci do poprzedniego, dress code adekwatny do mej obecnej roli wyraża się mniej więcej taką formą:

Ba, ale aby dorównać Powolniakowi, muszę spotkać kogoś, kto potrafiłby władać drutami i wydziargać mi ten kultowy pulower (za zimno na samą podkoszulkę):



PS. W domu wszyscy zdrowi. Nastrój stabilny. Może to i mój czwarty dzień na bezrobociu, ale na szczęście już także dwudziesty trzeci na prozaku.

Na splin, frustrację i oddech nierówny - na Głównym niedziela, niedziela na Głównym

Jak przez cały dzień przetrwać łapankę bez uszczerbku?
Można dać się zdybać bladym świtem, wrzucić do puszki byle złocisza i potem resztę niedzieli paradować z naklejonym na kurtkę serduszkiem. Wskazane palcem ustrzeże przed dalszymi prośbami.
Ale to sposób dla mięczaków. Twardziele pokonują godzinami całe kilometry bez żadnych naklejek w klapach, ćwicząc słodki uśmiech i frazę: ''Dziękuję, nie używam''.