Bonjour - Witalski jestem

W interesujących miastach spotkać można wiele interesujących postaci. Jedno drugie przyciąga po prostu. Żeby daleko nie szukać przykładu - ja też zawitałem do Brukseli. Dzisiaj zamiast opisów miejsc, które oglądałem - parę przykładów na to, kogóż to dotąd tu spotkałem.

Z zupełnie oczywistych powodów wpadłem najpierw odwiedzić Manneken Pisa. Ale miał jak zwykle wielu gości, a na dodatek zajęty był nie tylko sikaniem, ale i fotografowaniem publiczności.


Dlatego dałem mu spokój i poszedłem odwiedzić najpierw Zinneke Pisa...


...a potem radosną Jeanneke Pis. Ta mnogość Pis-ów musi mieć jakiś związek z belgijskimi piwami...


Po drodze wpadłem na pewnego zaaferowanego wieprzka, śniącego coś pod wężem zjadającym własny ogon.

Kurtuazyjnie odwiedziłem króla Alberta, wyrywającego się jakoś spiesznie ze swego Albertinum.

Pózniej napatoczyłem się na niejakiego Tintina...

... i na jakąś nostalgiczną belgijską odmianę Misia z Okienka...

...oraz na kolejną świnkę. Ponoć zmilitaryzowaną, ale chyba nikt w Belgii nie bierze całkiem serio tutejszej armii.


Wielką radość sprawiło mi wpadnięcie na Bronka Springsteena...


...ale nie sposób opisać mojej radości, gdy nieoczekiwanie wpadłem na bohaterów mego dzieciństwa: Barbapapę i Barbamamę, z gromadką Barbapotomstwa! I tylko jedno położyło się cieniem na tym spotkaniu: z całej naszej wycieczki, tylko ja wiedziałem co to za ludki.
Ludzie! Młodzieży polska! Poznawajcie i pamiętajcie o Barbapapie!

Goede middag...

...co czytamy "huuje mydach". Flamandzkie "dzień dobry" wprawia mnie w dobry nastrój niemal tak samo jak poranna przebieżka w brukselskim parku.

Powinienem prawdopodobnie nadrobić opis wczorajszego dnia, ale wypełniało nam go to, co każdemu turyście: metro, panorama miasta, trochę zabytków, stare dzielnice, pchli targ, komiksowe murale, Manneken Pis, jakieś drobne zakupy pamiątek i wreszcie kolacja w restauracji. (Od razu zastrzegam: nie, nie jadłem muli ani nawet nie zamerzam).

Ale zamiast tego zestawu obowiązkowego wolę zająć się wątkiem, który chodzi mi po głowie od paru dni: joggingiem w Brukseli. Czytając o mieście przed wyjazdem, zwróciłem uwagę na liczne w przewodnikach zachwyty nad tutejszymi parkami. Jakie piękne, liczne, wielkie i "klimatyczne". Część tych przymiotników to zwykła propaganda. Liczne i wielkie to one są tylko jak na Brukselę - zwartą metropolijkę średniej wielkości bez porządnej rzeki, a tym samym bez nadrzecznych bulwarów czy łęgów. Za to na pewno są ładne, nie nadmiernie "uczesane", a już na pewno idealne do przebieżek. Joggerzy kręcą się tu przez cały dzień, mijając się często, ale nie depcząc sobie po pietach, bo zawsze da się skręcić w boczną alejkę, gdzie puściej. Aleje nie tworzą jakiejś niepojętej plątaniny - raczej regularną siatkę z długimi prostymi i rozsądnymi skrótami po skosie. Dróżki w większości wysypane drobniutkim grysem, przyjazne dla piszczeli. Ale nikt ci złego słowa nie powie jak zamiast ścieżki wybierzesz bieg po długim, równym jak dywan pasie trawy między szpalerem drzew. I tak sobie truchtają zaaferowane ludziki a to przed Muzeum Sztuki i Historii, a to między Palacem Królewskim i parlamentem... Zabawna rzecz dla kogoś, kto z uwagą przeczytał felieton w polskim wydaniu Runner's World na temat polskiego złego zwyczaju niepozdrawiania innych joggerów. Myślę, że miejscowym szczęki opadłyby na ścieżkę, gdybym zaczął do nich wymachiwać na powitanie przy każdym minięciu. Zabawnie jest też wspomnieć dyskusje na polskich forach biegowych o jedynych zdatnych do joggingu, zdrowych i bezpiecznych spodnio-getrach. Widziałem je na dwóch raptem biegaczach (czyżby rodacy?). Biega tu się tak, jakby się poszło nieprzygotowanym na wf: w dresach, majtach lekkoatletycznych i w ogóle w czym tam komu wygodnie. Nawet syntetyczne, "oddychające" koszulki są tu w zdecydowanej mniejszości. Zazwyczaj prosty brukselski jogger poci się w zwykłym bawełnianym t-shircie, ktory dla polskiego joggera jest synonimem amatorszczyzny i lamerstwa.

A jednak...
...a jednak pomykają oni po tych parkach żwawo, dziarsko, wytrwale i widać po nich wiele regularnie zaliczanych kilometrów.

Przekraczając pierwszego dnia pobytu Boulevard Anspach zauważyliśmy podobieństwo tutejszych kamienic do paryskich: rozlegle fasady, balustradki wzdłuż mansard... Tyle, że wszystko to niższe - 4, 5 kondygnacji. Zaraz narodził się z tego żarcik, że jedząc gofry, frytki i popijając to piwem, brukselczycy nie mogliby się wspinać po schodach tak wysoko jak paryżanie.

A jednak...
...a jednak nie widzę ani wśród joggerów, ani w ogóle na ulicach zbyt wielu ludzi z nadwagą. Zdecydowanie zawyżam tu średnią wagową białego człowieka. Samopoczucie poprawiają mi tylko brzuchaci Arabowie, pękate Murzynki i nieliczni Anglosasi targający z mozołem i sapaniem swój brzuszny i biodrowy nadbagaż po brukselskich górkach.

Socjalistyczna Kasa Chorych przypomina: "Trzymaj formę! (Idź na siłownię)".

Nie takie morze Północne, jak je malują

Jeśli coś się potwierdza w tej podróży z zasłyszanych wczesniej opinii o Belgii, to opisywane tu i ówdzie spostrzeżenia, iż Belgowie na zewnątrz pielęgnują wizerunek poczciwych nudziarzy, a podskórnie to niezłe z nich świrusy.

Nie bardzo za to chce się potwierdzić przekonanie jednego z mych dawniejszych znajomych, iż "taka np. Holandia to sami narkomani, geje i ludzie po eutanazji". Przejechałem wprawdzie niezupełnie TE Niderlandy, ale jednak jakieś. I widzę tu na okrągło ludzi zdecydowanie przed eutanazją. Na dodatek irytująco zadowolonych z życia.

Co się dziwić - w takiej Brugii to nawet ja byłbym z życia zadowolony. Kanały, kawiarenki i bary wprost na chodniku, architektura jak z bajki, wokół nikt się specjalnie nie spieszy (nawet turyści), wszyscy dobrze ubrani. Co któryś pewnie jest właścicielem jednej z tych potężnych łodzi motorowych, ktorych dziesiątki czekają w marinie na kanale, sklarowane do wypadu na morze. Oprócz rekomendowanych szlaków do zwiedzania, całe mnóstwo zaułków, w których można się zgubić i oderwać od ludzi. Jeśli miałbym się do czegoś przychrzanić, to jedynie do tego, że w Karkonosze daleko...


Blisko za to nad morze. Szeroka, piaszczysta plaża w De Haan to chyba moje największe zaskoczenie w tym wypadzie. Z jakiegoś powodu byłem zafiksowany w przekonaniu, że tu plaże są albo kamieniste, albo pochłaniane przez przypływy. Wrześniowy, rześki wiaterek nie robi specjalnej krzywdy gdy przysiąść u podnóża wydm. Najlepiej ze smakowitym lunchem, rzecz prosta...


Wrócę jeszcze na chwilę do tego świrowania, od którego zacząłem. Uświadomiłem sobie, że istotnie obcuję z nim od początku pobytu, gdy na autostradzie minąłem nieopisany w zaden sposób ogród, w którym stało kilkanaście dwumetrowych figur zajęcy. Niektóre z czerwonego plastiku, inne - z niebieskiego. Leżące, gotowe do kicania, albo stojące słupka. Po co, dla kogo, z jakiej okazji? Najpewniej ze zwykłej fantazji gospodarza. Odlotowe napisy na drzwiach, dziwaczne ozdóbki, najstaranniej pielęgnowane stare szczeliny w murach na korespondencję i tysiące innych detali "od czapy" - wypatrzysz to i w doszczętnie francuskich (walońskich) dzielnicach Brukseli, i w kompletnie flamandzkiej Brugii. Jeśli nawet zawzięci Flamandowie twierdzą, że nic ich nie łączy z Walonami, to w moim przekonaniu skłonność do wariackiego zdobienia swoich "ganz gemuetlich" domków czyni z Belgów jeden naród.

Stara kamieniczka odwrócona tyłem do kanału, nad którym właściciel urządził sobie łączkę-podwórko, jak dla krasnali. Rzeźba chłopca gapi się w nurt, a napis na pniaku w tle głosi: " I choose to be happy". No ja myślę...

Gdy średniowieczną kamieniczkę wynajmuje do spóły kilkoro studentów, powstaje problem, kto ma otwierać drzwi, gdy przychodzą czyiś znajomi. Tu zagadnienie rozwiązano systemowo: do Sofie trzy dlugie dzwonki i tak dalej...

Dużo wojska, tyle że niewiele naszego

Nie narzekam, choć tytuł tej notki może tak wyglądać. Imponujące brukselskie Muzeum Armii i Historii Wojskowości z natury rzeczy musi sławić chwałę oręża dzielnej armii belgijskiej. Chodzi tylko o to, że miałem ciekawą okazję spojrzeć na wydarzenia dobrze mi znane z polskiej perspektywy oczami mieszkańców Zachodu.

Wojskowość jakakolwiek zaczyna się tu od bitwy pod Waterloo, a tak na serio od Rewolucji Belgijskiej 1830 roku. Nic wcześniejszego nie ma. Dwóm wojnom światowym poświęcono odrębne, potężne pawilony. Bardzo ciekawe - z mnóstwem poglądowych dioram (a w każdej jakieś drobne smaczki - np. piesek pustynny gapiący się na widza, który umości się na krzesełku działonowego z Afrika Korps i temu podobne). Niewielki w sumie zakątek pokazujący życie w okopach Wielkiej Wojny, robi potężne wrażenie, bo atakuje od wejścia zgiełkiem ostrzału artyleryjskiego, ujadaniem psów strzegących przed zwiadowcami wroga i krzykami podoficerów.

Ogrom hali, w której prezentowana jest ciężka broń z okresu I wojny światowej, imponuje do czasu wkroczenia do pawilonu poświęconego lotnictwu. Stal i szkło upięte w misterną konstrukcję kryjącą kilkadziesiąc samolotów, śmigłowców z wszelkich epok rozwoju sztuki latania. Od pierwszych płóciennych płatowców, poprzez maszyny bojowe obu wojen, troposferyczne rakiety przeciwlotnicze, aż po odrzutowce bojowe i pasażerskie nawet ze współczesności (łącznie z obecnie używanym przez armię belgijską F-16 i zwiadowczymi maszynami bezzalogowymi).




Trzy godziny zwiedzania - świetna rozrywka dla dużych chłopców, co oczywiste, ale ogrom eksponatów i to na wyciągnięcie ręki - zrobi wrażenie na każdym.

Wracając do tytułu notki - o Polakach też co nieco jest. Zaczyna się ładną wystawką ku czci polskich oficerów w armii belgijskiej powstającej w latach 30. XIX wieku. Potem trochę gorzej - gdy gabloty o skutkach traktatu wersalskiego pokazują manekiny z mundurami wszelkich armii "nowych" państw (z Łotwą włącznie)to Polskę reprezentuje tylko gazeta z 1926 roku, z czołówką poświęconą Wojsku Polskiemu (do tego w gablocie tematycznej o rozpadzie Austro-Węgier). Ale nie ma co narzekać. Jest też wystawka o naszej obronie w 1939, manekiny polskich marynarzy, bardzo rzeczowo i bez ściemy opisana zbrodnia katyńska (choć dołączona do działu "krucjata przeciw komunizmowi", który chyba ma trochę złagodzić brzydką wymowę faktu istnienia "Legionu Walońskiego" SS). I nie sposób z wystawy odnieść wrażenia, że Stalin i Związek Radziecki to byli fajni sojusznicy, tacy jak każdy inny. Nie - od początku popiersie Stalina jest zestawione z popiersiami Mussoliniego i Hitlera, a gablota o NKWD nie zostawia wątpliwości jakimi metodami Stalin zwyciężał.
Polubiłem to muzeum.

Polubilem też papugi w sąsiadującym z muzeum Parku Pięćdziesięciolecia. Bo to takie same aleksandretty obrożne, jak nasz domowy Pedro. Drą się niemożebnie i wygrzewają we wrześniowym słońcu. Wolne i ewidentnie tą wolnością upojone. Podobno w Warszawie tez już jest stadko zbiegłych aleksandrett, zdolne zyć na wolności okrągły rok, ale tym brukselskim na pewno jest łatwiej zimą...

Bruksela, dzień 1

Ładne miasto. Za ładne i za przyjemnie urządzone dla tego małego narodu, który nie umie się nawet dogadać między sobą. My na taką stolicę zasługujemy o wiele - kurde - bardziej! No.

Mnóstwo słońca w całym mieście. Ale bez upału. Drzewa dopiero zaczynają lekko żółknąć, pogoda sprzyja siadaniu w parkach na trawie.

Parę ładnych kilometrów w nogach, po to, żeby poczuć nieco miasto, zanim zaczniemy się rozbijać metrem. Wędrówki od Parku Jubileuszowego przez plac Luksemburski, plac Pałacowy, Grand Market aż po plac Św. Katarzyny - i z powrotem.



Pierwsza knajpka lunchowa, w której zasiedliśmy i w ogóle pierwszy lokal odwiedzony przez nas w Brukseli: na nasze rozważania, że do przekąsek weźmiemy wodę, kelnerka pyta w naszym narzeczu: "gazowaną czy nie?".

Z okna widok na mikroogródki na zapleczu secesyjnych kamieniczek. Bardziej angielski "yard" niż polskie "podwórze". I niemożebnie utuczone w tych ogrodach gołębie. Z parków wyrzuciły je zdziczałe papugi.

Jutro łowy fotograficzne na niezwykłe, odlotowe ozdoby domów. Wcale nie tych sławnych, opisywanych w przewodnikach. Zarąbistą klamkę, zwariowaną skrzynkę na listy, kosmiczną balustradę czy bijące po oczach malowidło ma w tej dzielnicy praktycznie każdy dom.

Wchodzę na (nieco) wyższe obroty

Krótki raport z frontu osobistej walki z nadwagą, lenistwem, upływającym czasem etc. Okazało się, że program treningowy - nawet tak koślawo stosowany, jak w moim wypadku - to coś, co naprawdę działa.

Wiosną padałem na twarz po każdym minutowym truchtaniu, a każdy trzyminutowy interwał marszowy pomiędzy każdym z paru podbiegnięć wydawał mi się żałośnie krótki. Za nic nie potrafiłem sobie wyobrazić, że kiedyś będę w stanie obrócić te proporcje: biec trzy minuty, minutę iść. I nie były w stanie tego zmienić żadne zapewnienia w artykułach o bieganiu.

Potem trochę się rozruszałem, w połowie lata właściwie już nie czułem się bardzo głupio biegnąc pomiędzy ludźmi, a i proporcje biegania do marszu stały się takie, jakich się na wiosnę nie spodziewałem.

Natomiast zaskoczyło mnie to, co nastapiło po moim powrocie z Karkonoszy (gdzie też kilka razy próbowałem porannych truchtów, ale zarzuciłem je, gdy górskie wycieczki wydłużyły nam się do ponad 20 km dziennie). W pierwszej przebieżce okazało się, że mogę pociągnąć bez żadnych przerw 10 minut biegu w tempie ok. 8,3 km/h. Dwa i pół raza dłużej niż moje najbardziej zawzięte boje z początku sierpnia. A potem, po marszowym interwale - mogłem do tego dołożyć jeszcze trzy raz po cztery minuty biegu przetykanego minutowymi marszami.

Wiem, wyczyn obiektywnie mizerny, ale kto mnie zna, i kto wie z jakiej "formy" słynę przez całe życie, ten musi przyznać, że progres jest nieoczekiwany.

Teraz więc do pętli, jaką pokazywałem w lipcu, doszła sąsiednia. Razem tworzą okazałą "ósemkę".



Czerwona linia to zasadnicza część treningu (łącznie bieg i interwały marszowe). Niebieska - 6-minutowy marsz do miejsca przebieżek, mający charakter rozgrzewki. Zielona - około 10-minutowy, wyciszający powrót do domu po całej zabawie.

Smutek w bardzo udany weekend

Dwuipółdniowy wypad do Radomia na pokazy lotnicze Air Show. Kwatera wynajęta w domku na skraju Puszczy Kozienickiej. Koniec sierpnia, pogoda w dniu wyjazdu przepiękna. To w zasadzie recepta na tak wspaniały weekend, że aż wstyd potem go opisywać ludziom, którzy mogą mi go tylko pozazdrościć. A tymczasem...

Już nawet nie wypada się uskarżać, że pierwszy dzień pokazów zupełnie zmasakrowało przejście frontu atmosferycznego, który w kilka godzin rozleniwiające ciepełko zamienił w fale zimnego, rzęsistego deszczu, wciskającego się w najbardziej niedostępne zakamarki. Sobotnie wkurzenie na załamanie pogody wydaje się mi strasznie odległe w czasie - bo daleko, daleko wypchnął je tragiczny finał pokazów w niedzielę.

Nie będę powtarzał tu moich zapisków o tym co widziałem i co czułem - podlinkuję je jedynie [tutaj]. Tak, jak wyraziłem to w finale owej notki: przeżyłem na lotnisku w Radomiu wiele świetnych, ekscytujących momentów. "Upolowałem" zdjęciowo rzadkie, a cenne dla mnie okazy lotnicze. Powrót do chwil, gdy ziemia drży pod nogami przez dopalacze startujących maszyn, był dla mnie wytęsknionym, ważnym i fantastycznym przeżyciem... A jednak rozpisywać się dziś na ten temat, ani wklejać złowionych tam zdjęć - jakoś na razie nie potrafię.

Czas na to będzie trochę później.